Τον ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια.
Τότε που η γιαγιά μου με έστελνε να πάρω ψωμί από το αρτοποιείο τους, την οικογενειακή επιχείρηση στην οδό Επιβατών.
Θυμάμαι να βγαίνει με τη λευκή ποδιά του, κρατώντας με τα αλευρωμένα χέρια του ,το κοφίνι γεμάτο αχνιστές φρατζόλες.
Μου φαινόταν τεράστιος!
Αλλά τότε ήμουν μικρό παιδί· δεν ήξερα ακόμη να τα ξεχωρίζω, το ύψος από το παράστημα !
Και αν για κάτι ξεχώριζε πάντα ο κύριος Χανογλου, όμως, ήταν το παράστημα.
Με τα χρόνια, άλλαξαν πολλά.
Το μικρό αρτοποιείο μεγάλωσε.
Το μεράκι έγινε όραμα.
Η καθημερινή δουλειά έγινε τόλμη.
το μικρό αρτοποιείο έγινε εργοστάσιο κριτσινιών.
Η γειτονιά έχασε τη μυρωδιά του ζεστού ψωμιού,
αλλά η πόλη κέρδισε ένα σήμα κατατεθέν.
Τα κριτσίνια του Χανογλου που ταξιδεύουν — και μας ταξιδεύουν — παντού.
Κι όμως, όσο κι αν μεγάλωσε η επιχείρηση,
ο Νίκος δεν άλλαξε.
Παρέμεινε ο ίδιος άνθρωπος της πράξης.
Χαμηλών τόνων.
Με βλέμμα που ήξερε να ξεχωρίζει,
χωρίς να χρειάζεται να υψώσει ποτέ τη φωνή του !
Έτσι ήταν ο Νίκος.
Ωραίος άνθρωπος.
Στην οικογένειά του αφήνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επιχείρηση· αφήνει ένα όνομα που λέγεται με σεβασμό και μια διαδρομή που τιμά όσους την συνεχίζουν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι
πάντα, άφηνε στις σκάλες του πατρικού μου, μια κούτα με τα κριτσίνια του,
«Για κεράσεις τις νοσηλεύτριες
στον «Άγιο Σάββα».μου έλεγε
Έτσι ήταν ο Νίκος.
Ωραίος άνθρωπος.
Και τώρα που έφυγε,
ο πατέρας μου έχασε τον κολλητό του φίλο, τον παιδικό του φίλο , μια ζωή μαζί , πως θα γεμίσει η θέση του , στο τραπέζι μας εκεί που τους έβρισκα να πίνουν το τσιπουράκι τους;
Καλό ταξίδι, κύριε Χανογλου.
Έφυγε ένας ωραίος άνθρωπος.
Αν και τέτοιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, κουράγιο Δέσποινα !
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer
