Πριν από καιρό μάθαμε πως μια γυναίκα ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο και των τριών παιδιών της με κύριο αίτιο, πέραν των ψυχικών θεμάτων της, την εκδίκηση. Εκδικήθηκε με αυτόν τον τρόπο τον σύζυγο της, διότι αυτός είχε εξωσυζυγική σχέση. Για τα αίτια του θανάτου των παιδιών οι ιατροδικαστές θεωρούν πιθανή τη δηλητηρίαση τους, χωρίς βέβαια να αποκλείουν και την ασφυξία. Πρόσφατα μια άλλη “μητέρα” πέταξε το μόλις έντεκα μηνών κοριτσάκι της στα νερά του ποταμού Αλιάκμονα με αποτέλεσμα το βρέφος να βρει τραγικό θάνατο από πνιγμό. Η δράστιδα επί χρόνια αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχιατρικής φύσεως. Ατελείωτος ο κατάλογος από αυτές και από αυτούς που σκότωσαν τα παιδιά τους. Πώς φτάνουν εκεί; Πώς φτάνουν μητέρες να γίνονται σύγχρονες Μήδειες στερώντας τη ζωή στα μικρά τους αγγελούδια, που δεν έφταιξαν σε κάτι; Πέραν των εσωτερικών προβλημάτων φυσικά που αντιμετωπίζουν αγαπητοί μου, δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για γονείς και κατ’ επέκταση δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για οικογένεια. Άγραφος νόμος αλλά νόμος. Οι ιερές λέξεις της οικογένειας και του γονιού δεν θα έπρεπε ούτε κατά διάνοια να περνούν από το μυαλό ασταθών χαρακτήρων. Ποιοι όμως θα τους αποτρέψουν από το να τις κάνουν πράξη; Οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι; Και αν ναι, μέχρι που αντέχουν να φτάσουν, αν ασφαλώς θέλουν να “μπλέξουν”.
Κατά το πέρασμα των χρόνων κάποιοι άνθρωποι ξεφορτώθηκαν τα παιδιά τους σαν να ήταν σακιά. Τα πάντρεψαν παραγνωρίζοντας το γεγονός πως ήταν δυσλειτουργικά ή τα αντάλλαξαν κάνοντας business με τους συμπέθερους, ενώ κάποιοι εξ αυτών έκλειναν και τα αυτιά τους στην κακοποίηση των τέκνων τους από το έτερον ήμισυ τους. Κάποιοι επιπροσθέτως με αρρωστημένα μυαλά ¨γονείς¨, ασέλγησαν και πιθανόν να ασελγούν πάνω τους. Συν τοις άλλοις φόρτωσαν τον ψυχικό κόσμο των βλασταριών τους με την τοξικότητά τους, τον αυταρχισμό τους και τα δικά τους συμπλέγματα. Και σαν σκυτάλη και αυτά τα πέρασαν και θα τα περνούν στα δικά τους κ.ο.κ. Με επιστέγασμα, το βίωμα της κακοποίησης να τους δημιουργεί πολλές φορές διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις που ενδεχομένως να τους εκτροχιάσει από τη φυσιολογική ζωή. Δημιούργησαν έτσι μια κόλαση για τις ψυχές αυτές που δεν την επέλεξαν, μα βασανιστικά την περνούν αρκετές φορές μόνοι τους. Είναι λοιπόν δύσκολο να γίνει το οποιοδήποτε μοιραίο σε αυτές τις υπάρξεις ή στους απογόνους τους όταν το μέσα τους είναι γεμάτο συντρίμμια;
Ο σκανδαλισμός σε περιπτώσεις παιδοκτονιών είναι μεγάλος. Άλλοι προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να κάνουν παιδί και δεν μπορούν και έρχεται η κάθε ανεκδιήγητη που ταυτόχρονα είναι θύτης και θύμα και σκοτώνει τα ίδια της τα σπλάχνα. Πέραν όλων των άλλων, το οξύμωρο ξέρετε ποιο είναι; Άνθρωποι που είναι άξιοι να έχουν οικογένεια δεν έχουν για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης. Βέβαια στην κουβέντα αυτή δεν θα μπορούσε να λείψει ο Θεός. Ένα τεράστιο γιατί πλανάται πάνω και γύρω από Αυτόν, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Καταιγίδα μανιασμένων ερωτημάτων πλημμυρίζει το μυαλό μας. Ασχέτως εάν κάποιοι ακόμα και Άγιοι άνθρωποι προσπάθησαν να δώσουν ερμηνεία στο τεράστιο ερώτημα των ατελείωτων “γιατί”, του κακού που καλπάζει, της αδικίας, των πολέμων της πείνας, της αρρώστιας, του μεγάλου και ανείπωτου ψυχικού πόνου, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουμε απόλυτες απαντήσεις είτε θεολογικές είτε επιστημονικές. Έτσι και στα δύο προαναφερθέντα συμβάντα με τραγικές υπάρξεις μέσα στον παραλογισμό τους ,τις θύτριες, και τραγικές φιγούρες βγαλμένες από Αρχαία τραγωδία όσους είναι έστω και τώρα δίπλα τους. Γιατί δεν έχουμε συγκεκριμένες απαντήσεις; Διότι η συμπεριφορά του Θεού είναι απερινόητη, ακατάληπτη και άφθαστη για την ανθρώπινη νόηση, ασχέτως εάν κάποιοι θεολόγοι, θεολογούντες και ιερωμένοι προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα πέφτοντας σε δαιδαλώδεις αντιφάσεις και ψελλίζοντας ορισμένες φορές χαζά λεκτικά πυροτεχνήματα του στυλ «Το αγάπησε πολύ ο Θεός το παιδί και το πήρε μαζί του στον ουρανό». Τυπολατρικά παραπέμπουν σε λέξεις και παραγράφους κειμένων απολυτοποιώντας τα πάντα. Είναι τραγικό όμως πως ορισμένες φορές δεν κατανοούν τι λένε. Όπως είχε κάποτε ένας “αιρετικός” θεολόγος… κουκιά έφαγαν για κουκιά θα μιλήσουν. Απεναντίας η φιλοσοφία του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Σωκράτη ήταν στηριγμένη πάνω στη λογική του «Ένα ξέρω, ότι τίποτα δεν ξέρω». Ας σταματήσουν επιτέλους την κατηγορηματική ερμηνεία των ανεξήγητων γεγονότων που συμβαίνουν δίπλα μας, παπαγαλίζοντας ό,τι διάβασαν ή άκουσαν σχετικά με τις ενέργειες Του. Αν και εφόσον υπάρχουν αδιαμφισβήτητες εξηγήσεις είναι πάνω και πέρα από εμάς. Οι εικασίες, οι υποψίες και υποθέσεις οδηγούν σε άλυτο σταυρόλεξο. Επίλογος. Τα χιλιάδες ερωτηματικά ειδικά μετά από απίστευτα γεγονότα, ο πόνος, ο βαθύς σπαρακτικός πόνος και η στεγνή ταλαιπωρία ορισμένων για όλον τον επίγειο βίο τους, πολλές φορές δεν απαντιέται με λέξεις και επιχειρήματα. Αντιμέτωπος με το αδιανόητο και καλούμενος να διαχειριστείς το αφόρητο πέραν της ψυχής σου, πετρώνει και η ακοή σου. Σεβαστή η άποψη, ο καθαρός και ταπεινός λόγος, η προσπάθεια καταπράυνσης των οδυνηρών συναισθημάτων που είναι ευεργετική… μα όπως είπε και ο ηγούμενος της ιεράς μονής Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, που βρίσκεται στο βουνό του Πάρνωνα και χωρίζει την Αρκαδία από την Λακωνία, πάτερ Γρηγόριος, αν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε ποιος είναι ο Θεός πρέπει να κλείσουμε το στόμα μας. Αγία σιωπή λέγεται αυτό. Χαίρεται!
