Σε πρόσφατες δηλώσεις της η κα. Καρυστιανού εξέφρασε το δίλημμα της για το ζήτημα των αμβλώσεων και δέχθηκε άμεσα δριμεία κριτική από αριστερούς και φιλελεύθερους. Ωστόσο, η κριτική τους αυτή περιορίζεται σε συνήθη επιχειρήματα που φανερώνουν άγνοια νομικών όρων, φιλοσοφικών προσεγγίσεων και δεδομένων της βιοηθικής, όπως έχουν επισημάνει διαπρεπείς σκαπανείς της νομικής και φιλοσοφικής επιστήμης (αφήνω απέξω την θεολογία).
Βασική επίκληση κατά της είναι πως γίνεται λόγος για δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί και δεν μπαίνουν σε διαβούλευση. Αυτό όμως που ισχύει στην νομική πραγματικότητα είναι πως κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν είναι απόλυτο, ούτε καν η ζωή. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις εμπλέκονται περισσότερες της μίας επίκλησης δικαιωμάτων και άρα έχουμε τις καλούμενες ως συγκρούσεις συμφερόντων. Εδώ, εάν είναι εφικτό, προκρίνεται η λύση της μερικής υποβίβασης του δικαιώματος που θεωρείται υποδεέστερο. Υπό αυτόν τον γνώμονα, υποβιβάσθηκε στην πανδημία το συνταγματικά κατοχυρωμένο θρησκευτικό δικαίωμα και περιορίσθηκε στο ελάχιστο η πρόσβαση στους ναούς, έναντι του δικαιώματος της υγείας.
Σε διαβούλευση στην δημοκρατία μπορούν επίσης να τίθενται τα πάντα. Εννοείται πως η συνταγματική και νομική κατοχύρωση μίας θεώρησης δεν την καθιερώνει ως νομικό αξίωμα. Από νομοθετικές προβλέψεις τραγικές γεμάτη η ιστορία, όπως και από αναθεωρήσεις.
Περίπτωση α: Δεχόμαστε πως στην άμβλωση υπάρχει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση (ή και την ζωή της γυναίκας σε περίπτωση κινδύνου από την κύηση), αλλά και το δικαίωμα στην ζωή του εμβρύου. Εδώ έχουμε σαφή σύγκρουση δικαιωμάτων – συμφερόντων.
Περίπτωση β΄: Δεχόμαστε πως το έμβρυο δεν έχει δικαιώματα και έτσι δικαιολογείται η άμβλωση. Αυτή όμως η αντίληψη έχει μέγα πρόβλημα τεκμηρίωσης. Δεν μπορεί να στηριχθεί στην ζωή, καθώς είναι γελοίο να αρνηθείς την ύπαρξη ζωής σε οργανισμό που διαρκώς αναπτύσσεται και αντιδρά στον κίνδυνο. Έτσι, επιχειρείται η τεκμηρίωσή της αφαίρεσης ζωής εμβρύου (της μη ύπαρξης εμβρυακού δικαιώματος) στην μη ύπαρξη σκέψης. Η θέση αυτή αντλεί κυρίως από τον Καρτέσιο (σκέφτομαι, άρα υπάρχω / δεν σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω), αλλά και από τον Kant (η μη δυνατότητα ελεύθερης βούλησης του εμβρύου προς επιτέλεση του ηθικώς πράττειν το υποβιβάζει στο επίπεδο του ζώου -η ηθική πράξη αφορά όντα διαπνεόμενα από ορθό λόγο-). Ειδικά η θέση του Kant δικαιολόγησε ηθικά την καταστρεπτική διαχείριση της φύσης από τον άνθρωπο. Αντίθετα, η βιβλική παράδοση θέτει τον άνθρωπο διαχειριστή της φύσης και ιερουργό της κτίσης. Κρίνοντας από την παραβολή των ταλάντων, κάθε διαχείριση που αναθέτει στον άνθρωπο ο Θεός τίθεται στο τέλος σε απολογία – αξιολόγηση και άρα κρίνεται και το ήθος της. Αντίθετα, υπό το πρίσμα τουλάχιστον του πρώιμου ωφελιμισμού, η καταστροφική διαχείριση της φύσης αν ευνοεί το γενικό συμφέρον των ανθρώπων μπορεί να είναι ηθική πράξη, αν βασισθούμε στον Mill.
Δυστυχώς ενώ ο άξιος φεμινισμός του Μεσοπολέμου πολέμησε όχι μόνο για το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο, αλλά και για την απαγόρευση των αμβλώσεων και το κλείσιμο των πορνείων (ως μέτρα προστασίας της μητρότητας και συζυγίας), ο αμερικανικός κυρίως και υποτίθεται αριστερός στην ιδεολογία του μετα-ψυχροπολεμικός φεμινισμός διαπνέεται από την ιδεολογία του φιλελευθερισμού και το ωφελιμιστικό ηθικό του σύστημα. Βλέπεις, οι πλούσιοι χάνουν πολλά λεφτά από τα παιδιά που σπέρνουν από εδώ και από εκεί. Η ηθική νομιμοποίηση της άμβλωσης τους βολεύει αφάνταστα, από το να μοιράζονται την περιουσία τους. Το ίδιο συμβαίνει με τον καπιταλισμό. Τα κέρδη πρέπει να επανεπενδύονται και όχι να καταλήγουν σημαντικά ποσά μέσω δικαστηρίων σε γυναίκες-μητέρες για «στιγμιαία λάθη». Δεν είμαι πολιτικός υπέρμαχος της κας Καρυστιανού, αλλά περιέργως εξέφρασε ορθά το δισυπόστατο νομικό και ηθικο-φιλοσοφικό αυτό πρόβλημα. Βέβαια, τώρα που κάνει κόμμα δεν είναι η χρήσιμη που ήταν έως τώρα, χώρια βέβαια που μόλις πάτησε σε ναρκοπέδιο. Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πως από το ωσαννά στο σταύρωσον είναι λίγες ημέρες δρόμος.
