Η πρόωρη και βεβιασμένη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν μια εκ των προτέρων ευνουχισμένη και θνησιγενής πολιτική ανέλιξη, που στηρίχθηκε σε ετερογενείς και αλληλοσυγκρουόμενες ιδεολογικές ομάδες . Αυτό διαφάνηκε αμέσως μετά την αποδοχή του 3ου μνημονίου, που ήταν αποτέλεσμα έντονων και καθολικών πιέσεων από τις ηγετικές φιλελεύθερες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Οι ατελέσφορες διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους ευρωπαίους εταίρους, έγιναν κάτω από καθεστώς οικονομικής ασφυξίας και αδιεξόδου με δεδομένο, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε προετοιμαστεί για ένα σχέδιο ΄Β.
Η πολιτική διαπραγμάτευση των ελλήνων οικονομολόγων στηρίχθηκε στο ποντιακό δόγμα “Χρωστώ και ΄κι χρωστούνε ‘μεν, κι αν θέλω, παίρω κι άλλα,,
Ενώ η διαπραγματευτική στάση των δανειστών κινήθηκε στη λογική που θύμιζε
το ποντιακό γνωμικό για τη νύφη και την πεθερά :
“Χολέσκεται η νύφε, τρώει ξυλέας.
Χολέσκεται η πεθερά ξάν η νύφε τρώει τα ξυλέας”.
Στην αδύναμη και οδυνηρή αυτή θέση οδήγησαν τη χώρα οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που απλώς εναπόθεσαν τις καυτές πατάτες στα νεανικά χέρια του Αλέξη Τσίπρα.
Το σατανικό και μεγαλεπήβολο σχέδιο, που εξεφάνθη πριν από τις εκλογές αλλά και αμέσως μετά τη νίκη της αριστεράς στην Ελλάδα, αποσκοπούσε με κάθε τρόπο και μέσο στη σύντομη ανατροπή της κυβέρνησης Σ.ΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ . Σχέδιο που κατέστρωσαν ο Σόιμπλε και οι χρηματοδότες της χώρας.
Μετά τη μεγαλειώδη νίκη, που αναπάντεχα προσέδωσε το αμήχανο δημοψήφισμα στον γελαστό πρωθυπουργό της Ελλάδας, το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης απομακρύνθηκε την τελευταία στιγμή λόγω καταλυτικών παρεμβάσεων Η.Π.Α. Αυστρίας ,Πολωνίας Γαλλίας, Ιταλίας. Δυνάμεις σημαντικές, που απότρεψαν το σχέδιο GREXIT που εξυφαίνονταν από τον “φιλέλληνα” Σόιμπε.
Η διάσωση της Ελλάδας την τελευταία στιγμή και η παραμονή της στο ευρώ έστω με ένα απεχθές 3ο μνημόνιο, κατέστησε το νέο πρωθυπουργό κύριο διαχειριστή με δυναμικό ηγετικό προφίλ που για πρώτη φορά συγκρούστηκε με τις μεγάλες και μυθικές μορφές των ευρωπαίων δανειστών και εκβιαστών της χώρας μας.
Η ηθική νίκη του έλληνα ηγέτη προσμέτρησε καθοριστικά στο προσβεβλημένο πατριωτικό θυμικό του έλληνα πολίτη.
Η ακολουθούμενη επίθεση προς τον έλληνα Δαβίδ’ από τη λεγόμενη αριστερή πλατφόρμα ενίσχυσε περαιτέρω τον ανερχόμενο πολιτικό άνδρα, που περιχαρής από τις εξελίξεις, είδε να απαλλάσσεται από τα αριστερά βαρίδια του κόμματός του, που αφού τον εξέλεξαν στον πρωθυπουργικό θώκο , τώρα τον αποποιούνται εγκλωβισμένοι σ’ ένα αντιλαϊκό και απορριπτέο από την πλειοψηφία του λαού “λόμπι της δραχμής”
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ίσως ο μοναδικός πολιτικός ηγέτης, που τα πολιτικά γεγονότα μέχρι στιγμής και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τον ανέδειξαν σε πρωθυπουργό της χώρας και, όπως διαφαίνεται, θα τον αναδείξουν και ως αναμενόμενο εθνικό ηγέτη, που θα απαλλάξει τη χώρα από τις εγγενείς χρόνιες και ανίατες παθογένειές της.
Η αριστερή πλατφόρμα, στερημένη από την προοπτική της ευρωπαϊκότητας και του εκσυγχρονισμού της χώρας, είναι αναγκασμένη να τσαλαβουτήσει στα θολά νερά του λαϊκισμού, ταυτιζόμενη με τις θέσεις της Χρυσής Αυγής και τις επιδιώξεις του Σόιμπλε.
Στο άλλο μέρος του πολιτικού δεξιού φάσματος τα κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μετά τον καταστροφικό τους κύκλο λαβωμένα θανάσιμα και τα δύο από τις ψήφους του ελληνικού λαού, αναζητούν αγωνιωδώς την κολυμπήθρα του Σιλοάμ για να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους.
Αυτό το ξέπλυμα θα μπορούσε να γίνει μόνο εάν η βόμβα της χρεοκοπίας έσκαγε στα χέρια της άπειρης αλλά πολλά υποσχόμενης αριστερής κυβέρνησης, που πέραν των αδυναμιών της απόφυγε μέχρι στιγμής αυτή την εξέλιξη κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και την ανοχή του ελληνικού λαού.
Η ομολογουμένως ανοιχτή στήριξη της κυβέρνησης Τσίπρα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι μια πράξη ευθύνης, πολιτικής ωρίμανσης αλλά και πολιτικής άμυνας απέναντι σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις, που, αν επαληθευτούν, θα τα καταστήσουν υπόλογα και υπεύθυνα για την καταστροφή της χώρας.
Ο ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του αμήχανος και φοβισμένος από το μακρόβιο αδιέξοδο της χώρας, αγωνιά να δει το τελευταίο βήμα του σχοινοβάτη πρωθυπουργού.
Μέχρι το αίσιο τέλος αυτού του σεναρίου ένα είναι βέβαιο, ότι θα παραμένει προσκολλημένος στον εξαίσιο και μαγευτικό καναπέ του προσδοκώντας το τελικό τρίποντο, που θα περάσει την Ελλάδα στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης.
Αυτός ο νέος πολιτικός γύρος δεν μπορεί παρά να μην είναι ο τελικός μεταξύ του λαού και της μεταπολίτευσης….
