Μία από τις πιο συνήθεις παρεκκλίσεις οι οποίες μπορούν να επέλθουν σε μια κρίση, είναι να χάνουμε το δάσος, επικεντρώνοντας στο δέντρο. Ειδικά όταν η συγκυρία συναντήσει έναν λόγο, ο οποίος προκρίνεται, εύκολα, ως δημοσιογραφικό κλισέ ή έχουμε μια φωτογραφία, η οποία μιλάει όσο χίλιες λέξεις.
Στην περίπτωση των θλιβερών γεγονότων της δίκης της Χρυσής Αυγής, εκλείπουν, ως είθισται, οι ψύχραιμες φωνές, οι οποίες μπορούν να υπερφαλαγγίσουν την τάδε ή την δείνα άθλια συμπεριφορά, η οποία έλαβε, όντως, χώρα, εντός της δικαστικής αίθουσας του Εφετείου Αθηνών. Αυτές οι οποίες δεν είναι ορμώμενες ελέω σκοπιμοτήτων ή εναρμόνισης με την εκάστοτε «κοινή γνώμη», αλλά επιλέγουν να εστιάσουν στον εντοπισμό του πραγματικά ουσιαστικού το οποίο αναδεικνύεται από όλη αυτήν την θλιβερή ιστορία: την διαπίστωση ότι ένα σημαντικό τμήμα της Ελληνικής Δικαιοσύνης πάσχει.
Θα συμφωνήσω ιδιαίτερα με ένα τμήμα από το κείμενο το οποίο εξέδωσε μετά από …24 ώρες το Υπουργείο Δικαιοσύνης: «Κάθε αρμόδια κρατική αρχή οφείλει να εγγυάται ότι τόσο οι παράγοντες της δίκης, όπως οι μάρτυρες, όσο και οι συγγενείς ή οικείοι αυτών, θα μπορούν να εκτελούν τα καθήκοντά τους ή να παρακολουθούν τη δικαστική διαδικασία μέσα σε καθεστώς ασφάλειας και πλήρους σεβασμού του προσώπου τους. Αυτονόητα, αυτό πρέπει να ισχύει πρωτίστως για τα θύματα και τους συγγενείς των θυμάτων. Οτιδήποτε αντίθετο στα παραπάνω δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό». Προσωπικά δεν δίνω τόσο σημασία στον άθλιο Χρυσαυγίτη, ο οποίος σε δίκη επί ομολογουμένης δολοφονίας, βρήκε ευκαιρία να πικάρει την μάνα του Π. Φύσσα. Γηπεδικός και παραβατικός λόγος, κατά το «που είναι η μπάλα». Αντίστοιχα, βέβαια, διάφορα καλοπαίδια της κάθε λογής συνιστωσιακής σέκτας, φωνάζουν όπου βρουν ευκαιρία για την «πηγάδα του Μελιγαλά» και άλλα τέτοια εξίσου άθλια. Σε αυτά δεν μας πιάνει η ευαισθησία, μήπως και γίνουμε αποσυνάγωγοι στο προχώ περιβάλλον μας.
Εντούτοις αθλιότερο όλων, είναι κάτι άλλο. Αυτήν την εβδομάδα, είχαμε αποφάσεις για το θέμα της άθλιας ιδιωτικής εταιρίας ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά και καταδίκη ενός άλλου «άξιου» πολιτικού, του Παπαντωνίου και της συζύγου αυτού (ναι, αυτός του οποίου το όνομα κατά καιρούς ακούγεται για ιστορίες πολεμικών προμηθειών και ο οποίος επί κρίσης χρηματιστηρίου ως υπουργός, έκανε δηλώσεις πως το χρηματιστήριο θα πάει στις 7000 μονάδες για να μην ξεχνιόμαστε). Ωστόσο αμφότεροι προς το παρόν «ζάχαρη» την βγάζουν. Σε μια, λοιπόν, τέτοια εβδομάδα, το ελληνικό κράτος, μετά την πλήρη αποτυχία να φυλάξει τις περιουσίες των Ελλήνων το 2008 (με γνωστή την συμβολή του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας), δείχνει ανίκανο, ως υπουργείο, ως αστυνομία, το ίδιο μου κάνει, να διαφυλάξει και εγγυηθεί, έστω, τις ομαλές συνθήκες διεξαγωγής μιας δίκης. Για την οποία από πριν γνώριζαν πως αν δοθούν ευκαιρίες, θα γίνουν επεισόδια τέτοιου τύπου και από τους δύο καλοθελητές: τους τιμητές του «ελληνικού ιδεώδους» και τους εκπροσώπους ή φίλα προσκείμενους των «αντάρτικών» πόλης, ως προστάτες της …κινδυνεύουσας δημοκρατίας. Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, αλλά ο ιδιοκτήτης και ο κεχαγιάς αυτού αγνοείται. Περαστικά μας !
