Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σήμερα και αυτό που πρέπει να πούμε πρώτα απ’ όλα είναι ότι ο τόπος δεν σώζεται με φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις!
Διάβασα το μήνυμα του Δημάρχου Αμυνταίου για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Όμορφες λέξεις, γενικές διαπιστώσεις, ευχολόγια. Όσα ακούμε κάθε χρόνο. Αυτό όμως που λείπει είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που να έχει σχέση με τη σκληρή πραγματικότητα στον Δήμο Αμυνταίου.
Εδώ και δεκαετίες η περιοχή μας πλήρωσε βαρύ τίμημα για την ενεργειακή πολιτική της χώρας. Χιλιάδες στρέμματα καταστράφηκαν από τα ορυχεία, ο υδροφόρος ορίζοντας υποχώρησε, η Βεγορίτιδα δοκιμάστηκε, ολόκληροι οικισμοί μετακινήθηκαν και η τοπική κοινωνία έζησε τις συνέπειες μιας μονοδιάστατης ανάπτυξης.
Σήμερα, αντί να μιλάμε για αποκατάσταση του περιβάλλοντος, μιλάμε για μια νέα τεράστια επέμβαση στη γη μας. Φωτοβολταϊκά πάρκα δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Εγκαταστάσεις υδρογόνου. Σχεδιασμοί για μεγάλα data centers με σημαντικές απαιτήσεις σε φυσικούς πόρους.
Και όμως… από τη Δημοτική Αρχή δεν ακούγεται ούτε μία ουσιαστική διεκδίκηση. Ούτε μία σοβαρή δημόσια συζήτηση για το τι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε από όλα αυτά. Ούτε μία οργανωμένη κινητοποίηση για το μέλλον του τόπου. Μόνο δηλώσεις, φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις. Αρκεί να επισκεφθεί κανείς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Δημοτικής Αρχής και θα διαπιστώσει καθημερινά φωτογραφίες από εκδηλώσεις, συναντήσεις, επισκέψεις και χαιρετισμούς.
Πολύ εικόνα, ελάχιστο αποτέλεσμα!
Πολύ επικοινωνία, ελάχιστη πολιτική!
Βέβαια, δεν υπάρχει δικαιολογία γι’ αυτό διότι οι άνθρωποι που σήμερα διοικούν τον Δήμο δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Οι περισσότεροι συμμετέχουν στη διοίκηση του τόπου εδώ και δεκαετίες. Άλλοι ως δήμαρχοι, άλλοι ως αντιδήμαρχοι, άλλοι ως πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων, άλλοι ως δημοτικοί σύμβουλοι. Οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις εναλλάσσονται στη διοίκηση του Δήμου επί είκοσι και πλέον χρόνια. Επομένως δεν μπορούν να εμφανίζονται ως απλοί παρατηρητές της σημερινής κατάστασης. Έχουν ευθύνη για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν. Η πιο ανησυχητική αλήθεια είναι ότι παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από την περιοχή μέσω της λιγνιτικής δραστηριότητας, παρά τα μεγάλα λόγια περί ανάπτυξης, παρά τα ευρωπαϊκά προγράμματα, παρά τις υποσχέσεις για τη μεταλιγνιτική εποχή, το Αμύνταιο ακολουθεί εδώ και χρόνια μια σταθερά φθίνουσα πορεία. Ο πληθυσμός μειώνεται, οι νέοι φεύγουν, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η αγροτική παραγωγή πιέζεται, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται και το μέλλον παραμένει αβέβαιο. Δυστυχώς, αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα, εάν απομονώσουμε τις φωτογραφίες, τις ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου με τα ωραία λόγια. Και εννοείται ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει όσους διοικούν ή συνδιοικούν τον τόπο επί δύο και πλέον δεκαετίες.
Ακόμη και σήμερα, την ώρα που η περιοχή αλλάζει βίαια χαρακτήρα, δεν βλέπουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα προστατευτεί το περιβάλλον, πώς θα ενισχυθεί η τοπική οικονομία, πώς θα συγκρατηθεί ο πληθυσμός και πώς θα διασφαλιστεί η ποιότητα ζωής των επόμενων γενεών. Βλέπουμε μόνο διαχείριση της καθημερινότητας και πολλές δημόσιες σχέσεις.
Το περιβάλλον δεν προστατεύεται με αναρτήσεις.
Η ανάπτυξη δεν έρχεται με φωτογραφίες.
Ο τόπος δεν προχωρά με επικοινωνιακές εκστρατείες.
Χρειάζεται όραμα, σχέδιο και διεκδίκηση. Χρειάζεται σύγκρουση όταν το συμφέρον της περιοχής το απαιτεί και κυρίως χρειάζεται αποτελέσματα. Γιατί μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στα κοινά, οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από νέες υποσχέσεις. Έχουν ανάγκη από απαντήσεις. Και οι απαντήσεις δεν δίνονται με φωτογραφίες και ανακοινώσεις, αλλά μόνο μέσα από το έργο και το αποτέλεσμα.
Μάκης Ιωσηφίδης
Πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου
