Ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία και το συλλαλητήριο της Αθήνας, με την παρουσία και εκεί εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Ο γράφων δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι υπερέβησαν το 1 εκατ. πολίτες, αλλά σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες αλλά και τις εικόνες που διέρρευσαν, σίγουρα υπέρβαινε κατά πολύ τις 500 χιλιάδες. Άρα πρόκειται εξ’ ορισμού για ένα μεγαλειώδες συλλαλητήριο σε μέγεθος και σημασία. Και σε αυτή την περίπτωση, οι γνωστές τακτικές από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης, ώστε να υποτιμηθεί ο όγκος του και να παρεμποδιστεί η ομαλή διεξαγωγή του, έλαβαν χώρα. Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση η διοίκηση της αστυνομίας του κ. Τόσκα έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση για «συμμετοχή 140 χιλιάδων πολιτών», γεγονός που προκάλεσε δημόσια θυμηδία ενώ διαψεύστηκε ακόμα και από τους ίδιους τους αστυνομικούς. Με την διοίκηση της Πανελληνίας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (Π.Ο.Α.Σ.Υ.) να αναφέρει (αυτολεξεί) πως «σε καμιά περίπτωση δεν ήταν 140 χιλιάδες» αλλά και να καυτηριάζει το γεγονός πως η αστυνομική διοίκησή έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση για το μέγεθος του συλλαλητηρίου, κάτι που δεν συνιστά ορθή πρακτική και χρέος της Αστυνομίας, αλλά μάλλον «αβάντα» στο… «παραμύθι» κάποιων πολιτικών της προϊσταμένων. Λίγο πριν την διεξαγωγή του συλλαλητηρίου είχαμε επίσης και την εντολή της αστυνομίας για κλείσιμο όλων των σταθμών του Μετρό, πέριξ του Συντάγματος για «λόγους ασφαλείας», παρά τις εκκλήσεις των οργανωτών του συλλαλητηρίου να ανοίξουν, διευκολύνοντας την πρόσβαση σε αυτούς που ήθελαν να παραβρεθούν.
Ωστόσο ο γράφων δεν θα σταθεί εκεί. Αυτό που μένει μετά το πέρας των δύο συλλαλητηρίων για το ύψιστο εθνικό θέμα της Μακεδονίας (στην συνείδηση τουλάχιστον του γράφοντος), δεν είναι ούτε το αποτέλεσμα των συλλαλητηρίων, ούτε οι παντελώς αντιδημοκρατικές τακτικές της κυβέρνησης να υποκρύψει το μέγεθός τους. Αλλά η συντεταγμένη προσπάθεια χλεύης και ύβρεων από μέλη της κυβέρνησης των πολιτών που είχαν πρόθεση ή επέλεξαν να συμμετάσχουν και στα δυο συλλαλητήρια. Οι χαρακτηρισμοί ως «φασίστες», «πατριδοκάπηλοι», «ακροδεξιοί», «ναζιστές», «γραφικοί» ακούστηκαν συστηματικά και κατ’ επανάληψη από μέλη του κυβερνώντος κόμματος. Και επειδή στα τόσα χρόνια που αρθρογραφώ επιλέγω πάντα να είμαι ακριβής, ας αναφέρω κάποιες από τις δημόσιες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τουλάχιστον δημοσιεύτηκαν σε Μ.Μ.Ε. και ιστοσελίδες:: O Υπ. Δημοσίων Έργων Χρ. Σπίρτζης αποκάλεσε «γραφικούς με χλαμύδες» όσους συμμετέχουν στο συλλαλητήριο της Αθήνας, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μπαλάφας αποκάλεσε «γραφικούς», «ακροδεξιούς» και «φασίστες» αυτούς «που έδωσαν τον τόνο» στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ο έτερος βουλευτής Δράμας του Χρ. Καραγιαννίδης θεώρησε πως όσοι «συμμετείχαν στο συλλαλητήριο νομιμοποίησαν τους ναζί», η βουλευτής Φ. Βάκη αποκάλεσε «ακροδεξιά παράσταση» το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ ο βουλευτής Φλωρίνης του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Σέλτσας αποκάλεσε «τζούρα εθνικισμού τα συλλαλητήρια που διοργανώνονται για το μακεδονικό».
Δυστυχώς τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένες δηλώσεις κάποιας μειοψηφίας εντός του κυβερνώντος κόμματος, αλλά αναδεικνύουν την οργανωμένη προσπάθεια πόλωσης και διαχωρισμού των Ελλήνων πολιτών για τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα. Όπως κατά την προεκλογική περίοδο του 2015 και του Δημοψηφίσματος καθύβριζαν χυδαία την μισή ελληνική κοινωνία » (αυτήν που δεν τους ακολουθούσε στο παραμύθι με το οποίο έθρεψαν την άλλη μισή…) ως «προδότες», «γερμανοτσολιάδες» και «δωσίλογους», έτσι και τώρα με το Μακεδονικό επιχείρησαν συντεταγμένα ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βέβαια της τότε περιόδου με την σημερινή, είναι ότι τότε σημαντικό τμήμα των Ελλήνων πολιτών τους είχε πιστέψει, αντίθετα με σήμερα που δεν τους πιστεύει πλέον κανένας.
Ωστόσο ο γράφων δεν μπορεί να μην απορεί με το θράσος ορισμένων εξ’ αυτών. Διότι πραγματικά να είσαι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και να αποκαλείς «ναζιστές» ή ότι «νομιμοποιούν τους ναζί» εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που συμμετέχουν σε μια δημοκρατική εκδήλωση υπεράσπισης των πατριωτικών κεκτημένων, δεν φανερώνει απλώς την καταφανώς ιδεοληπτική θεώρηση βασικών δημοκρατικών αξιών, αλλά και απύθμενο προσωπικό θράσος και περίσσεια χυδαιότητας. Πάνω από όλα όμως, αποτελεί μια συντεταγμένη προσπάθεια «ποινικοποίησης» βασικών πατριωτικών αξιών, με τις οποίες έχει εμποτιστεί αυτός ο λαός εδώ και αιώνες. Ευτυχώς ο ίδιος λαός τους έχει γυρίσει καθολικά την πλάτη, και οι αντιδημοκρατικές πρακτικές προκειμένου να παραμείνουν μια ακόμα μέρα στην «καρέκλα», αποτελούν την μοναδική τους διέξοδο πλέον. Οπότε, για το ποιόν τους, ο γράφων δεν θα αναφέρει κάτι άλλο. Αλλά θα παραθέσει τμήμα της συγκινητικής ομιλίας του ογκόλιθου Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο. Ο Μίκης λοιπόν ανάφερε «εγώ δεν ντρέπομαι όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν να είμαι πατριώτης διεθνιστής και συνάμα να περιφρονώ και να μάχομαι τον φασισμό σε όλους του τις μορφές και προπαντός στην πιο πολύ απατηλή και επικίνδυνη μορφή, την αριστερόστροφη». Αυτά είναι τα λόγια ενός πραγματικού πατριώτη, πραγματικού αγωνιστή και πραγματικού πολέμιου του φασισμού. Ουδέν περαιτέρω σχόλιο…
