Η διάσπαση των εκλογικών Περιφερειών ήταν -και παραμένει- μια συζήτηση, που οι περισσότεροι ή όσοι συμμετέχουν, δεν έχουν σαφή προσανατολισμό, ακριβώς γιατί δεν αντιλαμβάνονται, ότι αποτελεί σπουδαίο θέμα δημοκρατίας και εκπροσώπησης.
Επί χρόνια ακούγονται φωνές περί διάσπασης της Εκλογικής Περιφέρειας της Β’ Αθηνών, της μεγαλύτερης εκλογικής περιφέρειας της Ευρώπης, η οποία “βγάζει Κυβέρνηση”, αφού σε αυτήν εκλέγονται 44 Βουλευτές. Για την προσπάθεια κατάτμησής της, ακούγονται λόγοι γεωγραφίας, όπως επί παραδείγματι να διχοτομηθεί στα Βόρεια και Νότια προάστια ή στα Δυτικά και Ανατολικά, αλλά και λόγοι άκρως ρατσιστικού περιεχομένου, όπως “τι σχέση έχει η Αγία Βαρβάρα που μένουν οι φτωχοί με την Κηφισιά που μένουν οι πλούσιοι”. Ευτυχώς ακόμα, η ψήφος του φτωχού έχει την ίδια βαρύτητα με την ψήφο του πλουσίου.
Το ίδιο συμβαίνει και με την Περιφέρεια Αττικής (πρώην υπόλοιπο), στην οποία ψηφίζουν όσοι διαμένουν σε διαμετρικώς αντίθετες περιοχές, οι οποίες “δεν έχουν κοινά συμφέροντα”. Το επιχείρημα, ότι όλες αυτές οι περιοχές δεν έχουν κοινά συμφέροντα προς εκλογή Βουλευτών, είναι τελείως λαθεμένη, αφού οι Βουλευτές, δεν εκλέγονται για να εκπροσωπήσουν έναν τόπο ή ένα Νομό, αλλά βάσει Συντάγματος είναι εκπρόσωποι όλου του Έθνους. Τα τοπικά συμφέροντα, εκπροσωπούν οι εκλεγμένοι της τοπικής αυτοδιοίκησης (και αυτοί όχι πάντα), και σε καμία περίπτωση οι Βουλευτές. Όλα τα υπόλοιπα είναι κατάλοιπα της εποχής Μαυρογυαλούρου.
Στις εκλογές του 1985, ο Παπανδρέου, είχε καταργήσει το σταυρό, υπήρχαν ψηφοδέλτια με λίστα, και ο κόσμος ψήφιζε στην πραγματικότητα μόνο για Πρωθυπουργό. Σε μια άλλη, διαμετρικώς αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε η χώρα να χωριστεί σε 300 μονοεδρικές περιφέρειες ανάλογα με τον πληθυσμό, με ταυτόχρονη κατάργηση των Βουλευτών επικρατείας (ακόμα απορώ γιατί υπάρχουν) και αυτοί να αποτελούν ένα πλήρως αντιπροσωπευτικό δείγμα της επιλογής του λαού.
Στις μεγάλες περιφέρειες είναι σαφές, ότι πρωτίστως εκλέγονται οι προβεβλημένοι. Στην Β’ Αθηνών, η Βάσω Παπανδρέου είχε λάβει -το πάλαι ποτέ- 250 χιλιάδες (!) ψήφους, και τώρα αμφιβάλλω αν μπορεί να εκλεγεί διαχειρίστρια σε πολυκατοικία, και τον Ιανουάριο του 2015 ο Βαρουφάκης είχε λάβει 135 χιλιάδες και τώρα το κόμμα του δεν εμφανίζεται καν στις δημοσκοπήσεις. Πως εξηγείται; Είναι λογικό ο κόσμος να ψηφίζει μαζικά ένα πρόσωπο και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα -όχι και τόσο μακρινό- να του γυρνάει την πλάτη; Τα παραδείγματα είναι πολλά. Οι πιο προβεβλημένοι λαμβάνουν ψήφο, μη πολιτική, μη ιδεολογική, χαλαρή, ψήφο χωρίς αντίκρισμα.
Στη Κοζάνη τι συνέβη; Η Ραχήλ έλαβε τον Ιανουάριο του 2015, πάνω από 12,5 χιλιάδες ψήφους, σε ένα ψηφοδέλτιο αριστερού κόμματος, ενώ η ίδια δεν ανήκε στο κόμμα. Θα ήταν έτσι διαμορφωμένη η κατάσταση, εάν είχαμε μικρές περιφέρειες, που θα γνωρίζαμε προσωπικά τους υποψηφίους; Θα ήταν διαφορετικά τα αποτελέσματα, αν δεν ήταν απαραίτητη η προβολή στην τηλεόραση; Τα αποτελέσματα, θα ήταν εντελώς διαφορετικά, εάν όλη η Δυτική Μακεδονία ήταν μια ενιαία εκλογική περιφέρεια και εντελώς διαφορετικά, εάν η Π.Ε. Κοζάνης αποτελούνταν από 5 μικρές μονοεδρικές περιφέρειες. Φυσικά, αυτό δεν συμφέρει τους προβεβλημένους, αυτούς που ήδη έχουν εξασφαλίσει την εκλογή τους, απλά γιατί είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό. Αν όλοι ξεκινούσαν από την ίδια βάση και με σχεδόν τις ίδιες πιθανότητες εκλογής, τότε τα αποτελέσματα θα ήταν διαφορετικά.
Και τώρα στα επιχειρήματα: Γιατί να χωριστεί γεωγραφικά η Β’ Αθηνών και να μην χωριστεί γεωγραφικά η Κοζάνη; Τα ίδια συμφέροντα έχει ο κάτοικος των πόλεων της Κοζάνης, της Πτολεμαΐδας και των χωριών της Σιάτιστας; Ή ακόμη, είναι τα ίδια τα συμφέροντα της Κοζάνης και της Εορδαίας; Εδώ δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τα νοσοκομεία! Είναι σαφές, ότι ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος, μπορεί να γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα 20 χωριών από τα προβλήματα 100 χωριών. Άρα, αφού έχουμε τη δυνατότητα, γιατί δεν το κάνουμε; Η πρόταση για διάσπαση της Π.Ε. Κοζάνης σε μερικότερες εκλογικές περιφέρειες, θα αποτελέσει πρότασή μου, στο νομοσχέδιο που επίκειται να έρθει προς δημόσια διαβούλευση από το Υπουργείο Εσωτερικών.
