Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ογκολογική κλινική που όλα μοιάζουν θολά. Οι διάδρομοι, οι εξετάσεις, οι λέξεις των γιατρών, οι αναμονές.
Για έναν φροντιστή, η εμπειρία αυτή είναι μια θάλασσα τρικυμιώδης· κύματα αγωνίας, φόβου, ενοχής, εξάντλησης. Αλλά κάπου εκεί, στέκεται η νοσηλεύτρια ή ο νοσηλευτής… σαν φάρος.
Θυμάμαι να ρωτώ κάποτε μια νοσηλεύτρια:
– Ποιοι είναι πιο δύσκολοι; Οι ασθενείς ή οι φροντιστές;
Χαμογέλασε με κατανόηση και μου απάντησε χωρίς δισταγμό:
– Οι φροντιστές.
Δεν ξαφνιάστηκα. Ήξερα.
Γιατί ο φροντιστής κρατά την ευθύνη της ζωής ενός άλλου στους ώμους του. Έχει ανάγκη να γαντζωθεί από κάπου για να μη χαθεί στα κύματα.
Σε κάθε βάρδια, σε κάθε βήμα, είναι εκεί , φάρος μια νοσηλεύτρια ή ένας νοσηλευτής.
Εκεί ακουμπά κάθε ελπίδα, κάθε ανασφάλεια, κάθε δάκρυ. Ρωτά ξανά και ξανά. Αμφισβητεί. Φοβάται. Θυμώνει. Δεν αντέχει την αβεβαιότητα. Κι όμως, απέναντί του βρίσκει φως. ..ειδικά το βράδυ.
Οι νοσηλευτές γίνονται μεταφραστές ιατρικών όρων, ρυθμιστές συναισθημάτων, παρατηρητές λεπτομερειών που άλλοι δεν βλέπουν.
Η νοσηλεύτρια και νοσηλευτής, είναι το πρόσωπο που θα εξηγήσει, θα επαναλάβει, θα καθησυχάσει, θα αγγίξει αληθινά, με ένα χάδι ή απλώς με ένα βλέμμα.
Για τον φροντιστή, οι νοσηλευτές δεν είναι απλώς επαγγελματίες υγείας. Είναι ο σταθερός φωτισμός μέσα στη διαδρομή . Εκείνοι που, ακόμη κι όταν δεν μπορούν να αλλάξουν την πορεία της θάλασσας, κρατούν αναμμένο το φως !
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer
