- Συγχωρησάτω ο Θεός
με, τον βραδυπορούντα,
τον αναβάλλοντα, Τοπλού,
και τον ολιγωρούντα.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Τοπλού : Κρήτη)
(= Ας συγχωρήσει, Παναγία, ο
Θεός εμένα που βραδυπορώ, που
ολιγωρώ, που συνεχώς το
αναβάλλω και δεν εκκλησιάζομαι,
που δεν εξομολογούμαι και το
αφήνω για το μέλλον, που δεν
νηστεύω και το αφήνω για
αργότερα, που παραμελώ πολλά
πράγματα και τα αφήνω πίσω,
πιστεύοντας πως θα μπορέσω
να τα φροντίσω, να τα
επιμεληθώ εν καιρώ).
Ποιος όμως γνωρίζει
πόσο θα ζήσει ο ίδιος; Θα
προλάβει να κάνει όλα αυτά στο
υπόλοιπο της ζωής του ;
Και πόσο είναι (θα είναι) αυτό
το υπόλοιπο;
Κακώς λοιπόν αφήνουμε τον
εκκλησιασμό μας, την μετάνοιά
μας, την εξομολόγησή μας, την
νηστεία μας, ή την αγαθοεργία
μας για αργότερα.
Αναβάλλω στα αρχ. =1.
αναβιβάζω, 2. ρίπτω προς τα
οπίσω, 3. αναστέλλω, το δε
μεσ. αναβάλλομαι = ενδύομαι.
Βλεπε σελ 252 Τόμος 1ος Α-Θ
Λεξικού Ρημάτων Κοντέου.
Ψάλλουμε στην Εκκλησία μας :
«Σε τον αναβαλλόμενον, το φως
ώσπερ ιμάτιον…». (= Εσένα που
ενδύθηκες το φως, όπως το
ένδυμα…»
- Μία αμαρτία, υπό Θεού,
τινος, συγχωρημένη,
εστί εμπαιγμός προς τον Θεόν,
επαναλαμβανομένη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(= Μία αμαρτία κάποιου πιστού
συγχωρημένη από τον Θεό δια
της εξομολογήσεως του πιστού,
εάν επαναληφθεί από τον πιστό,
αποτελεί εμπαιγμό προς τον Θεό.
Ο πιστός εμπαίζει τον Θεό, όταν
εξομολογείται για μια πράξη του
και στην συνέχεια την
επαναλαμβάνει).
- Παράδεισον, Θεόνυμφε,
ημείς καλέσωμέν σε,
ότι άνθος εβλάστησας
της αφθαρσίας, Ξένιε.
Θεοτόκε. Πανάχραντε.
(Παράδεισος : )
(Θεόνυμφος : )
(Ξένιος : )
(=Ας σε προσφωνήσουμε με το
προσωνύμιον : Παράδεισος,
Παναγία, διότι σε σένα
ευδοκίμησε το άνθος της
αφθαρσίας, ο Χριστός).
Στην Εκκλησία μας ψάλλουμε
υπέρ της Παναγίας το πρωί της
Μεγάλης Δευτέρας κατά την
Ακολουθία των Ωρών : «Τί σε
καλέσωμεν, ω Κεχαριτωμένη ;
Παράδεισον; ότι εβλάστησας
το άνθος της αφθαρσίας, …….».
- Μακράν παθών ο άνθρωπος,
καθαρά τη καρδία,
δέχεται του Υψίστου την
θείαν Χάριν, Οικεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Οικεία : )
Μακράν παθών = μακράν των
παθών
Μακράν : αρχ. επίρρημα.
Μακράν + γεν = μακριά από,
(αρχαιοπρεπής μτφρ). Βλέπε σελ.
1044 Λεξικού Ελληνικής Γλώσσης,
Γεωργίου Μπαμπινιώτη.
(= Όταν ο άνθρωπος έχει
καθαρή καρδιά, καθαρή ψυχή,
αποξενωμένη από πάθη,
πλημμυρίζεται από την θεία,
Χάρη του Θεού).
Δέχομαι + αιτ., δέχομαι τι =
λαμβάνω κάτι. Βλέπε Μέγα
Λεξικόν Ρημάτων, Κοντέου.
Οι κάτωθι δύο στροφές, ήτοι
105 και 106 είναι συναφείς.
- Φως,«..Κατεδέξατο» ο Χριστός,
ός «…πέρατα συνέχων»,
εν «τάφω συνεχθήναι», ω
πάντων μακάρων Εύχος.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φως ζωής : )
(Εύχος πάντων μακάρων :
Κύπρος).
(=Ο Κύριος, που συγκροτεί, που
συνέχει τα πέρατα καταδέχθηκε
να κατεβεί στον Άδη, για το καλό
του ανθρώπου).
- Της Άδου καταπόσεως
Χριστός ημάς λυτρώνει,
αθανατίσας, Σουμελά
Πόντου, ημάς ζωώνει.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Σουμελά : Πόντος Μικράς
Ασίας, Καστανιά
Ημαθίας, Βέρμιον)
(= Ο Χριστός δέχθηκε να
σταυρωθεί και να μπει σε μικρό
τάφο. Με τον τρόπο αυτό
μας λυτρώνει από τις
αμαρτίες μας, και με την
Ανάστασή του μας προσφέρει
ζωήν αιώνιον, μας καθιστά
αθάνατους).
Ψάλλουμε στην Εκκλησία μας
το εξής Τροπάριο το εσπέρας
της Μεγάλης Παρασκευής κατά
την θεία Ακολουθία του Ιερού
Επιταφίου : (Συ Χριστέ,) «Ο συνέχων τα
πέρατα, τάφω συνεχθήναι,
κατεδέξω Χριστέ, ίνα της του
Άδου καταπόσεως λυτρώσης
το ανθρώπινον, και αθανατίσας
ζωώσης ημάς, ως Θεός
αθάνατος».
- Το εξομολογήσεως
Μυστήριον ιατρεύει
τα της ψυχής, Φως, τραύματα,
θεία δυνάμει, Σκέπη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φως άδυτον : )
(Σκέπη : )
(Σκέπη του κόσμου : )
(= Ο Θεός με τη θεία δύναμή
του θεραπεύει τα μολυσμένα
σώματα και τις μολυσμένες
ψυχές μας με το Μυστήριο της
εξομολογήσεως).
- Δεξώμεθα το Άγιον
Πνεύμα, Σεμνή, προθύμως,
μετά μεγίστης προσμονής
και πόθου, ω Ασίνου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Σεμνή : )
(Ασίνου : Κύπρος).
(= Ας δεχθούμε τη έλευση
του Αγίου Πνεύματος με
προθυμία, με μεγάλη
προσδοκία, με απαντοχή).
- Δια τον αγώνα τον μικρόν
ημών, ανταποδίδει
ημίν ο Κύριος μισθούς
τεραστίους, Προπύλη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Προπύλη : )
Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
(5ος αιών μ.Χ.) λέγει :
«Ο Θεός μας ανταποδίδει
υπερμεγέθεις μισθούς για τον
αγώνα τον μικρόν που
κάνουμε, που δίδουμε».
- Πνευματικός αστήρ εί συ,
ός υπερλάμπρως λάμπει
επί του στερεώματος
της Εκκλησίας, Λάχνη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Λάχνη : Πάτμος)
(=Είσαι ξεχωριστό άστρο
της Ορθοδοξίας μας, Παναγία,
που δίδει λαμπερό φωτισμό
στο σύνολο των πιστών
της Εκκλησίας μας).
8-6-2026
