Από το αρθρογραφικό ¨μπαούλο¨ μας, ξαναβγαίνει ένα διαχρονικό κείμενο για τη νηστεία που διαβάζεται κυρίως αυτή την εποχή και θέτει ένα καίριο ερώτημα.
Διανύουμε την περίοδο όπου ένα μέρος του Ορθόδοξου πληρώματος νηστεύει. Του Ορθόδοξου; Ας…το πούμε έτσι. Από τι νηστεύει όμως; Να απαρνείται τα κλασικά, κρέας, ψάρι, αυγά και γαλακτοκομικά. Αν και τα απαρνείται αυτά, έχει γίνει της μόδας τα τελευταία χρόνια να μαγειρεύουμε στην κατσαρόλα και στο φούρνο μας μυδοπίλαφα, μακαρονάδες με σόγια, μπιφτέκια λαχανικών, σουβλάκια μανιταριών, σουπιές γεμιστές, καλαμάρια και ο γαστριμαργικός κατάλογος δεν έχει τέλος. Τα ψυγεία μας ύστερα, έχουν τυριά τα οποία δεν είναι τυριά, κασέρια τα οποία δεν είναι κασέρια, παγωτά τα οποία δεν είναι παγωτά και πάει λέγοντας. Νηστίσιμα εννοείται(sic). Και στις εξόδους οι γευστικές μας επιλογές είναι πάνω κάτω οι ίδιες. Τα γλυκά; Και εκεί ατελείωτη η λίστα. Έχει αλλαχτεί δηλαδή η έννοια της πολύκροτης λέξης. Ποια είναι εντούτοις η πραγματική της έννοια; Η λέξη είναι σύνθετη με πρώτο συνθετικό το αρνητικό μόριο νη (δεν)
και δεύτερο συνθετικό το ρήμα εσθίω(τρώω). Νη+εσθίω, δηλαδή δεν τρώω. Ο όρος όμως κυρίως χρησιμοποιείται για να δηλώσει την εκούσια αποχή από ορισμένες τροφές. Στέρηση, λοιπόν και όχι αντικατάσταση της τροφής που θα γευτεί ο ουρανίσκος μας με άλλες που δεν έχουν «απαγορευμένα» υλικά. Επίσης είναι και έρωτας, όπως διάβασα πετυχημένα κάπου. Θυμηθείτε, όταν είστε ερωτευμένοι κατεβαίνει τίποτα κάτω; Δεν λέω, θα φας και από τον πιο πάνω κατάλογο αλλά χρειάζεται μέτρο γιατί το θέατρο είναι ορατό σε κάθε άλλη περίπτωση. Αλλιώς βρε αδερφέ ας φάμε τα πάντα μη βάζοντας άδικα τον εαυτό μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα, μετατρέποντας τον σε αγώνα στείρας αυτοϊκανοποίησης και όχι όπως θα έπρεπε να είναι αγώνας ταπείνωσης και εξιλέωσης των πολλαπλών παθών μας. Και να ξέρετε, μάντης δεν είμαι… μα νομίζω ότι οι διατροφικές συνήθειες μας, δεν θα μας κρίνουν. Και το γράφω αυτό χωρίς να θέλω να μειώσω την πολύπλευρη σημασία της νηστείας. Της πραγματικής όμως που είναι ταυτόσημη με την ασιτία ως ένα σημείο και όχι της υποκριτικής και κίβδηλης. Εκείνης δηλαδή, που τρέμουν τα χείλη σου να αγγίξουν το άγνωστης σύστασης λαχταριστό φοντανάκι που σου προσφέρουν ως κέρασμα, μπας και την μαγαρίσεις, μα δεν έχουν καμία συστολή να ξεστομίσουν τα μύρια όσα φθονερά λόγια κατά του διπλανού σου. Άλλωστε το είπε και ο ίδιος ο Χριστός. Τα εξερχόμενα πειράζουν και όχι τα εισερχόμενα. Για Αυτόν, μιας και τον ανέφερα, θα μετρήσουν σημαντικότερα πράγματα όταν έρθει η ώρα της τελικής κρίσης και όχι αν φάγαμε τυρί ή ήπιαμε γάλα τις μέρες που δεν έπρεπε. Τους τύπους τους απεχθανόταν, απεναντίας εμείς τους λατρεύουμε. Φυσικά δεν είναι και στο μόνο που γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως. Χιλιάδες διάσπαρτα παραδείγματα, αλλά ποιος τον Ακούει. Το πραγματικό νόημα των λεγομένων Του είναι άγνωστο ακόμα στον περισσότερο κόσμο, ειδικά σε εκείνους που υποτίθεται έπρεπε να το ξέρουν. Επιπλέον ακούγεται και δεν ακούγεται η φωνή Του να λέει ¨Ουαί δε υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί ¨ Ας διαλέξουμε λοιπόν. Νηστεία ή Υποκρισία! Και τα δύο μαζί δεν κάνουνε χωριό. Τέλος, να προσπαθήσουμε και από τα άλλα να είμαστε εγκρατείς όλο το χρόνο και όχι μόνο τώρα . Από τα άλλα; Ποια άλλα; Από τις επικρίσεις, τον φθόνο, τα ψέματα, την κακία και κατ’ επέκταση από το αλληλοφάγωμα. Περί αυτών ο λόγος. Εδώ πως τα πάμε; Νηστεύουμε ή άλλα λόγια να αγαπιόμαστε;;;
