Για πολλοστή φορά και πιθανότατα όχι τελευταία, είχαμε πρόσφατα περιστατικό επίθεσης αδέσποτων σκύλων στην πόλη της Πτολεμαΐδας. Αυτή τη φορά επιτέθηκαν σε 16χρονο μαθητή, όπως κατήγγειλε στον “Π” ο πατέρας του παιδιού, μεγαλόσωμοι σκύλοι με έναν από αυτούς να τον δαγκώνει στο πόδι. Πριν λίγο καιρό δάγκωσαν και μια γυναίκα. Το παζλ ολοκληρώνεται… Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πλησιάζει απειλητικά η στιγμή που ένα από αυτά τα σκυλιά θα πιάσει από το λαιμό κάποιο παιδί, μικρής ηλικίας και…φανταστείτε το αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να καταλάβει το πιθανό αυτό σενάριο και την κατάληξή του. Όσο μια αρρωστημένη κατάσταση “λιμνάζει” πίσω από μονόπλευρες ευαισθησίες και κραυγές, οι πιθανότητες των αρνητικών σεναρίων αυξάνονται κατακόρυφα. Ποιος θα απολογηθεί μετά ως κοινωνία γενικότερα, στη δικαιολογημένη οργή των γονιών αυτού του παιδιού; Οι κλασικές διαπιστώσεις εκ των υστέρων θα προσπαθήσουν να ¨πάρουν¨ θέση φυσικά. Τις διαπιστώσεις ωστόσο πολλοί αγάπησαν τις πράξεις ελάχιστοι!
Τα ζώα αυτά λοιπόν, όταν τα θηλυκά είναι σε οίστρο και όχι μόνο, δημιουργούν αγέλες. Οι αγέλες μπορεί να αισθανθούν απειλή από κάθε παράγοντα που θα συναντήσουν μπροστά τους. Τα παιδιά, τα καρότσια με τα μωρά, οι διερχόμενοι περαστικοί, τα μηχανάκια, τα ποδήλατα είναι πιθανόν τέτοιες απειλές. Πριν ρίξετε τα βέλη σας προς κάθε κατεύθυνση, εσείς που διαφωνείτε με τα γραφόμενά μου, πρέπει να ξέρετε πως υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται και δεν μπορούν μάλιστα να περπατήσουν οπουδήποτε, γιατί υπάρχουν αδέσποτα και το σπουδαιότερο, ενεργούν με δικούς τους ψυχολογικούς κανόνες. Τα ζώα λειτουργούν με βάση τα ένστικτα, τις παρορμήσεις και κάποια ιδιαίτερα σχήματα συμπεριφοράς. Προσωπικά, μου έχει τύχει σκυλιά να έρχονται κοντά μου για να τα χαϊδέψω και τα ίδια κάποια άλλη χρονική περίοδο να δείχνουν μια επιθετική διάθεση απέναντι μου, που ούτε την κατανοώ ούτε μπορώ να την ερμηνεύσω. Μεγαλόσωμα και μικρόσωμα. Πολύ δε περισσότερο, όταν είναι στην φάση της αναπαραγωγής τους το πρόβλημα οξύνεται. Φαντάζεστε τώρα τι γίνεται με τις κινήσεις παιδιών, καροτσιών και τις φωνές κάποιων φοβισμένων ανθρώπων; Πρέπει επίσης να κατανοήσουν οι υπέρμετρα ζωόφιλοι, ότι δεν είναι ότι δεν αγαπάνε τους “κύνας” όσοι διαμαρτύρονται απολύτως δικαιολογημένα. Συνεχίζω. Ο γράφων είχε σκυλιά στο παρελθόν στην κατοχή του και αυτή τη στιγμή ταΐζει τον Άρη και δύο φίλους του, όποτε τους συναντά. Συν τοις άλλοις, ένας γάτος γευματίζει στην οικία μου συχνά πυκνά. Και τι με αυτό; Να αφήσω τη συνείδηση μου να ηρεμεί, φορώντάς της παρωπίδες για όλα τα άλλα; Είναι δυνατόν; Όλοι μας, ειρήσθω εν παρόδω, έχουμε επισκεφτεί φαντάζομαι το Μποδοσάκειο Νοσοκομείο για πολλούς και διάφορους λόγους. Σας αρέσει που εκεί, στον ευαίσθητο αυτό χώρο τα συμπαθέστατα κατά τα άλλα τετράποδα, κοπρίζουν όπου βρουν, ρίχνουν τους κάδους απορριμμάτων, σκορπίζουν παντού τα σκουπίδια, είναι φορείς μικροβίων και ορμούν κάποιες φορές στον κόσμο που μπαίνει ή βγαίνει στον χώρο; Ενδεικτικό του τεραστίου προβλήματος το παράδειγμα του νοσοκομείου. Με τέτοια παραδείγματα, είναι ¨γεμάτη¨ η πόλη. “Πεινάνε”, “Κρίμα είναι”, “Δεν φταίνε αυτά”, “Κάποιοι τα χτυπάνε” έρχονται στα αυτιά μου, τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις, οι δικαιολογίες. Συμφωνώ. Βάσιμες είναι. Αποτελούν εντούτοις πανάκεια, για όλα τα αρνητικά που δημιουργούν; Όχι βέβαια! Πάλι όμως θα βλέπουμε το δέντρο και θα χάνουμε το δάσος, όπως κάνουμε σχεδόν σε όλα προβλήματα που μας αφορούν. Πληρώσαμε, πληρώνουμε και θα πληρώσουμε ακόμα πιο ακριβά την ασυγχώρητη αδιαφορία και για άλλα θέματα αλλά και για το θέμα των αδέσποτων. Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις “φιλόζωος” , “ευαίσθητος” και την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία κριτικάρουμε τους άλλους, που δεν συμφωνούν μαζί μας και ας δούμε πέραν της μύτης μας. Ας συνεργαστούμε με τους επίσημους φορείς της πόλης, ας ακούσουμε τον Δήμαρχο, βρίσκοντας επιτέλους λύσεις όλοι μαζί. Και το πιο σημαντικό. Να μην αποτελούμε κραυγάζουσα τροχοπέδη σε άλλες “αγέλες” που θέλουν να προστατέψουν τα μέλη τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι και οι ανθρώπινες ομάδες οφείλουν να προφυλάξουν τις οικογένειες τους. Τα αδέσποτα χρειάζονται τον δικό τους χώρο αλλά το ίδιο και οι άνθρωποι. Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και τα πάρκα δεν είναι ο κατάλληλος χώρος διαβίωσής τους. Να ήταν λίγα και ελεγχόμενα ως ένα σημείο αυτό θα μπορούσε να είναι ανεκτό. Αλλά δυστυχώς δεν είναι! Τέλος, όλο αυτό το άλυτο θέμα χρόνων που δεν αφορά μόνο την πόλη της Πτολεμαΐδας μα και άλλες πόλεις της Ελλάδας, περικλείεται σε έναν παλιό αγγλικό ιδιωματισμό. Τον εξής: ¨Elephant in the room¨.Ελέφαντας στο δωμάτιο δηλαδή. Η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψει χαρακτηριστικά μία προβληματική κατάσταση η οποία είναι εμφανέστατη αλλά παρόλο που αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει, επιλέγουμε να την αγνοήσουμε και να μην την αντιμετωπίσουμε. Πόσοι άλλοι τέτοιοι ελέφαντες κυκλοφορούν ελεύθεροι στη χώρα, μα κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε διότι τα μάτια μας είναι διακοσμητικά στοιχεία εδώ και δεκαετίες;
