Στην χώρα μας από τον Μάιο του 2010 έχουν γίνει ραγδαίες και επώδυνες αλλαγές για όλους μας ανεξαιρέτως , αλλαγές στα οικονομικά, στα εργασιακά μας αλλά και κάποιες μεταρρυθμίσεις που όφειλαν οι πολιτικοί μας να τις κάνουν χωρίς να μας τις επιβάλουν οι δανειστές (μπορεί και να το έχουν σαν δικαιολογία αυτό) αλλά η εξάρτηση με το πελατειακό κράτος ήταν τέτοια που κανείς δεν αναλάμβανε το πολιτικό κόστος των μεταρρυθμίσεων…
Φθάσαμε λοιπόν σήμερα να μας λένε οι κυβερνώντες ότι η Ελλάδα αρχίζει και πάλι από την αρχή, το οικοδόμημα που ονομάζεται Ελλάς ξαναχτίζεται, το κράτος επανιδρύεται και διάφορα άλλα βαρύγδουπα σχετικά.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που μας λένε αυτά τα ωραία και ευήκοα λόγια;
Το 2004 ο Κ. Καραμανλής ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας με κεντρικό σύνθημα την “επανίδρυση του κράτους”, κάτι που δεν κατάφερε να μετουσιώσει σε πράξη ποτέ, είτε γιατί δεν τόλμησε ο ίδιος, είτε γιατί η λογική πολλών στην ΝΔ ήταν να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ, είτε γιατί το μιντιακό σύστημα μαζί και η χειρότερη αντιπολίτευση που είχε ποτέ η χώρα, μας έπεισαν ότι…λεφτά υπήρχαν!
Μετά την σωτηρία μας ανέλαβε ο κύριος “λεφτά υπάρχουν”…ο “εκατό χρόνια μπροστά” , με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες στην καθημερινότητα μας.
Η σημερινή κυβέρνηση είναι αυτή που ανέλαβε να “ξαναχτίσει” την οικοδομή…με τι “μαστόρια” όμως και με τι “τεχνίτες”;
Κάποτε χτίζανε τα σπίτια με πλιθιά, με πέτρες χωρίς σχέδιο μηχανικού , χωρίς τσιμεντοκολόνες, χωρίς προοπτικές για μελλοντική χρήση και γενικά μόνο με την εμπειρία και τα υλικά της εποχής.
Ποιος από εμάς θα εμπιστευόταν να του χτίσει κάποιος μάστορας εκείνης της εποχής, σήμερα το σπίτι του με τα σύγχρονα υλικά με την σύγχρονη τεχνοτροπία; Εκτιμώ ελάχιστοι !
Για ποιο λόγο λοιπόν εμπιστευόμαστε ξεπερασμένες λογικές από παλαιούς πολιτικούς που έχουν ριζώσει στο κοινοβούλιο και δε λένε να τα παρατήσουν;
Για ποιο λόγο ελπίζουμε ότι μπορούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο πολιτικοί και κόμματα που υπηρετούσαν κυβερνήσεις και πολιτικές υπερδανεισμού και υπέρμετρης σπατάλης;
Γιατί να εμπιστευτούμε ιδεολογίες που απέτυχαν όπου και αν εφαρμόστηκαν (π.χ. στα Βαλκανικά κράτη και πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.).
Όσο εμείς οι νέοι δεν θα ασχολούμαστε με όλα όσα καθορίζουν το δικό μας μέλλον και το μέλλον των παιδιών μας, τότε θα είμαστε συνεχώς υπό την διακυβέρνηση πολιτικών που αποδεικνύονται κατωτέρου των περιστάσεων και της ταχύτητας των αλλαγών. Θα πρέπει όμως και αυτοί να καταλάβουν ότι το βουλευτιλίκι δεν είναι μια “dream job” , ούτε μια μόνιμη θέση στο δημόσιο ούτε η δημοκρατίας μας κληρονομεί βουλευτικές θέσεις…τόπο στους νέους, αρκεί να ενδιαφέρονται οι νέοι και να μην αφήνουν τις τύχες τους αποκλειστικά σε χέρια των άλλων, διότι όσο μερίδιο ευθύνης έχουν αυτοί που μας έφθασαν στο αμήν άλλη τόση έχουμε και εμείς που επιλέγουμε τα ίδια πρόσωπα σε μεγάλο ποσοστό να μας εκπροσωπούν στην βουλή εδώ και πολλά χρόνια.
