“ΘΑ ΤΡΕΛΛΑΘΩ Παναγία μου” που λέει κι ο κοσμάκης. Πως να το εκφράσω το συναίσθημα με ποίηση: “ Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει”.
Τι μας έχει πειράξει;
Τι μας έχει καθηλώσει στην πολυθρόνα χωρίς να έχουμε αγκυλώσεις και αναπηρία; “Μην είν’ οι κάμποι, μην είναι τα βουνά, μην είν’ το Μουντιάλ;
Δεν βλέπω να κινείται κάτι γενικά στη ζωή.
Δεν πρόκειται για προσωπική αντίληψη.
Συνεχώς κάτι περιμένουμε. Καλό, κακό, ενδιαφέρον, δεν ξέρω τι ακριβώς. Αλλά πάντως όλοι είμαστε στο περίμενε που ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ. Προσδοκία για κάτι ΞΕΝΟ και όχι ΩΦΕΛΙΜΟ. Το μόνο που δίνει κίνηση στο βλέμμα μας είναι η παρακολούθηση των αποκρούσεων από τους τερματοφύλακες στη διοργάνωση της Ρωσίας.
ΟΡΟΣΗΜΟ είναι το Μουντιάλ αν το σκεφτεί κανείς.
Πραγματικά κάτι σαν σημαδούρα στα χρόνια που περνάνε. Άλλες αναμνήσεις έχει ο καθένας αποθηκευμένες από τα προηγούμενα.
Πάντως σε γενικό μέσο όρο δεν υπήρχε αυτή η κατήφεια. Τότε ήταν άλλα τα δεδομένα.
Άκουγες από τη μία στην Αφρική τις βουβουζέλες μέσω τηλεόρασης και από την άλλη τη γυναίκα ή την γκόμενα να σου φωνάζει: “Άντε θα τελειώσει το καταραμένο για να πάμε διακοπές”.
Υπήρχε μια κοινωνική κίνηση. Σε κάθε γειτονιά ένας ρυθμός. Τελείωνε το παιχνίδι και έψαχνες με ποια παρέα θα δεις το επόμενο. Γκρίνιαζες γιατί αργούσε ο ντιλιβεράς. Τελείωνε η διοργάνωση, ξεκινούσαν οι διακοπές. Έστω ολιγοήμερες…Όταν τελείωνε κάτι σημαντικό, ξεκινούσε κάτι άλλο.
Σήμερα άλλαξαν όλα αυτά.
Για την Ελλάδα της κρίσης τα χρόνια που πέρασαν φάνηκαν αιώνες. Με τη συνήθεια να μένουμε σπίτι, κατεβαίνουν οι γρίλιες από τις 11 το βράδυ. Και μαζί τους βαραίνουν και αυτές των ματιών. Τέλος Ιουνίου έχουμε στην ευλογημένη χώρα και τα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα όπως ακριβώς τον Νοέμβριο. Ντρέπεται να σε ρωτήσει κάποιος “που θα πας το καλοκαίρι;” μην τη πληρώσει εκείνος. Πάει κάποιος να βάλει στο πορτ-μπαγκάζ τα καλοκαιρινά και φοβάται μην τον δει ο γείτονας.
Ποια Βουλγαρία τώρα;
Ο μέσος Έλληνας (και βάλε) πρέπει να μοιράσει πρώτα το πόθεν έσχες του στη γειτονιά του και μετά να πάει για κανένα μπάνιο, για να μην του βγει το όνομα….
“Ανάπτυξη” ζητάει ο κοσμάκης και η “ανάπτυξη” στην οικονομία μας είναι όπως της Βραζιλίας στην επίθεση χωρίς Νειμάρ. Δεν υπάρχει αυτή η ένταση, το πάθος ,η θετική αύρα.
Τα ξεχάσαμε.
“Τι κάνεις;” ρωτάς τον άλλον κι αν είναι ειλικρινής σου λέει “σκατά”. Αν τον πετύχεις πρωί άντε να σου πει: “Ας τα λέμε καλά”.
Κι αυτό από συνήθεια.
ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ η κατάσταση. Ειδικά για την Ελλάδα που δεν έπαψε να μυρίζει ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ (παρά τις τελευταίες μέρες), άλλο αν καταχωνιάστηκε ο χειμώνας στις ψυχές μας. Και βλέπεις αυτά τα δελτία ειδήσεων και σου έρχεται να σπάσεις την τηλεόραση αλλά που χρήματα να αγοράσεις άλλη. Εδώ ο κόσμος αυτοκτονεί, έχουμε γεμίσει άνεργους και να σου λέει ο άλλος τι έκανε η …. στο SURVIVOR. Ήμαρτον. Να σε ενημερώνουν αν πλακώθηκαν στην Πολωνία για τον αποκλεισμό της ομάδας τους όταν ο άλλος ζητιανεύει στο Νοσοκομείο.
Όταν βλέπεις γνωστούς σου-μέχρι πρότινος αξιοπρεπείς ανθρώπους- να πηγαίνουν σε συσσίτια….
ΠΑΛΙ καλά που σήμερα έχουμε παιχνίδια στο Μουντιάλ. Θα περάσει με κάτι ενδιαφέρον και αυτό το 24ωρο…. Όπως αύριο και μεθαύριο.
Έχει ο Θεός…..
