-Έλα, Χάμπο. Σήμερα σε πρόλαβα. Ήρθα πρώτος στον καφενέ.
-Γεια σου, Γιάννε. Ας παραγγείλουμε πρώτα δύο καφεδάκια. Πετράκη…δύο καφεδάκια, έτσι για να πάρουμε μπρος!
-Ναι, Χάμπο. Δίκιο έχεις. Κι εγώ, αν δεν πιω δύο γουλιές καφέ το πρωί, το μυαλό δε λέει να ανεβάσει εύκολα ταχύτητες.
-Έτσι είν’, Γιάννε. Πίνεις δύο γουλιές και ανοίγουν τα τούρμπο.
-Οι καφέδες σας. Στην υγειά σας.
-Να ‘σαι καλά Πετράκη. Λοιπόν, Γιάννε, πως τα βλέπεις τα πράματα;
-Κάτι έχεις στο μυαλό σου εσύ. Άιντε πέατο να μη ψάχνομαι.
-Όχι. Δεν έχω ένα θέμα στο μυαλό μου. Είναι για πολλά. Είναι που βλέπω κάτι…κάτι που δε το έβλεπα τόσο πολύ. Ένα φαινόμενο ας πω, δηλαδή…
-Δηλαδή;
-Δηλαδή, Γιάννε, ξαφνικά, βλέπω πολύ μεγάλες διαφωνίες. Αυτό βλέπω. Σε όλα τα θέματα. Θες για τα φάρμακα και την επιτροπή…θες το προσφυγικό, θες για την εγκατάσταση αυτών των ανθρώπων, θες για την παρέλαση που έκαναν εκείνες οι…μεγαλοκοπέλες…Τέτοια. Βλέπω πολύ διαφωνία. Σε όλα!
-Μεγάλες αντιθέσεις, δηλαδή, σωστά;
-Σωστά. Άσπρο ο ένας, μαύρο ο άλλος. Νύχτα ο ένας, μέρα ο άλλος. Αυτό εμένα με…προβληματίζει.
-Και καλά κάνει, Χάμπο. Να σε προβληματίζει, να ασχολείσαι,να διαφωνείς, να συμφωνείς, να λες τη γνώμη σου, έστω κι αν είσαι ο μόνος που την πιστεύει.
-Και είν’ καλό αυτό, Γιάννε;
-Εγώ λέω, σίγουρα, ναι! Αυτή είν’ η δημοκρατια, Χάμπο. Άμα βλέπεις διαφωνίες, άμα βλέπεις αντιπαραθέσεις, αυτό είν’ υγεία.
-Λες έεε;
-Είμαι σίγουρος. Να στο πω ανάποδα. Άμα βλέπεις πως ενώ τα θέματα έρχονται σα βόμβες, το ένα μετά το άλλο, όπως συμβαίνει στη ζωή…
-Τι θέματα, Γιάννε;
-Όλων των ειδών. Σοβαρά, λιγότερο, πολύ σοβαρά. Σαν αυτά που είπαμε ρε αδερφέ.
-Λοιπόν;
-Λοιπόν, άμα βλέπεις τα θέματα βουνό και ο κόσμος να κοιμάται, ή να αδιαφορεί, τότε πρέπει να ανησυχείς.
-Σίγουρα. Ναι αλλά η κόντρα; Μήπως άμα δεν έχει κόντρα είν’ πιο καλά;
-Όχι, Χάμπο. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει πια παραίτηση. Πως ο κόσμος, βαθειά, μέσα του σκέφτεται και λέει: “Τι να μιλήσω;”.
-Έτσι, λες, πως λέει;
-Έτσι λέει: “Τι να πω; Ποιος θα μ’ ακούσει; Πω δεν πω, όλα στο βρόντο θα πάνε”, λέει ο κοσμάκης και το βουλώνει.
-Αυτό δεν είν’ καλό!
-Αυτό σου λέω για. Άμα διαφωνείς ακόμα, σημαίνει πως βλέπεις μιαν ελπίδα να ακούσει κάποιος τη γνώμη σου.
-Σου λέει: “Η γνώμη μου μπορεί και να μετράει”, σου λέει και τη λέει.
-Μπράβο! Κι ας τη λέει φωναχτά. Ας γκαρίζει κι όλας άμα θέλει. Από το να βουβαίνεται καλύτερα είν’ το να φωνάζει!
-Κοίτα να δεις. Δε το ‘χα σκεφτεί έτσι, αλλά μ’ έπεισες. Δίκιο έχεις. Πιο χειρότερο κακό είναι να κατεβάζεις τα χέρια…να παραδίνεσαι.
-Έτσι,Χάμπο. Άμα διαφωνείς, μάχεσαι. Άμα μάχεσαι, δεν παραιτείσαι. Λες τη γνώμη σου, άρα υπάρχεις! Είσαι όρθιος και το παλεύεις.
-Να σηκωθώ, Γιάννε; Θα παλέψουμε με κανέναν;
-Ρούφα τώρα τον καφέ σου, Χάμπο, να μη κρυώσει και θα δούμε μετά τι θα κάνουμε. Τα θέματα δεν τελειώνουν…
