- Στο Μουσείο του Βατικανού στη Ρώμη της Ιταλίας υπάρχει ερυθρόμορφος στάμνος, όχι ερυθρόμορφη στάμνος, του 460-450 π.Χ., που φέρει μία αγγειογραφία από την μία πλευρά του και μία αγγειογραφία από την άλλη πλευρά του. Ο στάμνος είναι γένους αρσενικού. Βλέπε σελ. 912 Λεξικού Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου, 1972.
Στην μία αγγειογραφία του αγγείου αυτού, στο κέντρο, παριστάνεται ο θεός Δίας, υψηλός, ρωμαλέος, κομψός, με στεφάνι, με μακριά μαλλιά και με το σκήπτρο του στο δεξιό του χέρι. Έχει φθάσει, έχει πλησιάσει την Νύμφη Αίγινα, που παριστάνεται δεξιά, η οποία τρέχει φοβισμένη προκειμένου να αποφύγει το αγκάλιασμα του θεού. Οι αδελφές της Αίγινας, που παριστάνονται η μία στην δεξιά άκρη της παράστασης και η άλλη στην αριστερή άκρη της παράστασης, απομακρύνονται γεμάτες φόβο.
Στην άλλη αγγειογραφία του εν λόγω αγγείου απεικονίζονται οι αδελφές της Αίγινας, οι οποίες σπεύδουν στον πατέρα τους, Ασωπό, που παριστάνεται στο κέντρο και αριστερά για να του αναγγείλουν τα νέα, ότι δηλαδή ο θεός Δίας προσέγγισε την αδελφή τους Αίγινα με σκοπό να την αγκαλιάσει. Η εν λόγω παράσταση είναι τοποθετημένη άνωθεν του τίτλου της παρούσης δεκάδος 251-260.
Κατά την ελληνική Μυθολογία ο Δίας έκλεψε την Αίγινα, την οδήγησε στο νησί που ελέγετο μέχρι τότε Οινώνη, και το οποίο στη συνέχεια ονομάσθηκε Αίγινα. Εκεί καρπός του έρωτά τους υπήρξε ο υιός τους Αιακός, ο οποίος κατέστη γενάρχης πολλών ηρώων, ήτοι του Πηλέως, του Αχιλλέως, κ.λ.π. Το νησί έλαβε το όνομα της Νύμφης Αίγινας. Πρόκειται για την νήσο μας Αίγινα. Οινώνη ήτο το αρχαιότερο, ως ανεφέρθη ανωτέρω, όνομα, η αρχαιότερη ονομασία, της νήσου μας Αιγίνης (Πίνδαρος Ίσθμια Δ. – Ηρόδοτος Η, 48).
Ο υιός της Αίγινας και του Διός, ο Αιακός, γεννηθείς εις το φερώνυμο της μητέρας του νησί (Αίγινα) ήτο προσφιλής εις τους θεούς για την αρετή του και την δικαιοσύνη του. Όταν λοιμός κατερήμωσε πλήρως το γενέθλιο νησί του, την Αίγινα, με δέησή του Αιακού, ο θεός Δίας αύξησε τον πληθυσμό του νησιού, μεταμορφώνοντας τους μύρμηκας, τα μυρμήγκια, του νησιού αυτού, της Αίγινας, σε ανθρώπους (Οβίδιος Met. VII, 520). Άλλοτε πάλι, καθώς ολόκληρη η Ελλάδα υπέφερε από ανομβρία, ο Αιακός επικαλέσθηκε τον Δία, πατέρα του, και ήλθεν η ποθεινή, η ποθητή βροχή, δι΄ αυτό και οι κάτοικοι της Αιγίνης, οι Αιγινήτες, ίδρυσαν προς τιμήν του Αιακού ιερόν, το Αιάκειον. Ο ίδιος δε, ο Αιακός, ανέγειρε βωμό προς τιμήν του Πανελληνίου Διός, στην υψηλότερη κορυφή του όρους Πανελληνίου (Πανελλήνιον), που είναι και το υψηλότερο όρος της νήσου Αιγίνης.
Ο Αιακός από κοινού με τον θεό Ποσειδώνα και τον θεό Απόλλωνα έχτισαν τα τείχη της Τροίας. Από το μέρος των τειχών που έκτισε ο ίδιος, αργότερα ανέβηκαν οι απόγονοί του, ήτοι ο Τελαμών και αργότερα ο Πύρρος (Πίνδαρος Ολ. Η, 30) καταλαμβάνοντας την Τροία. Μετά τον θάνατόν του ο Αιακός κατετάχθη ως ένας από τους τρεις κριτές στον Άδη. Οι υπόλοιποι δύο κριτές ήσαν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς.
Συμπληρωματικά αναφέρω ότι Οινώνη ονομάζετο και η θυγατέρα του Βεβρήνος, ποταμίου Θεού, γυναικός του Πάρη, (Πάρις -ιδος), με τον οποίον η Οινώνη, πριν αυτός αρπάξει την Ωραία Ελένη, είχε αποκτήσει υιό τον Κόρυθον. Δηλαδή ο Πάρης πριν κλέψει την Ελένη, σύζυγο του βασιλέως της Σπάρτης Μενελάου, είχε υιό, τον Κόρυθο, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Οινώνη, θυγατέρα του θεού Βεβρήνος. Η Οινώνη όταν είδε τον Πάρη πληγωθέντα από το φέρον θανατηφόρο ιό βέλος του Φιλοκτήτου, αρνήθηκε να τον θεραπεύσει. Αργότερα όμως η Οινώνη βλέποντας τον Πάρη νεκρό, μετενόησε και αυτοκτόνησε κρεμασθείσα (Απολλόδωρος Γ, 12, 6 – Παρθένιος Ερωτ. 4. 34).
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου της Γερμανίας ευρίσκεται μία κύλιξ, του 5ου αιώνος π.Χ., ήτοι 500-400 π.Χ, ερυθρόμορφου ρυθμού. Στο εσωτερικό της κύλικος ταύτης υπάρχει ερυθρόμορφη αγγειογραφία του περίφημου Αθηναίου αγγειογράφου Δούρι. Στο κέντρο της απεικόνισης παριστάνεται σκηνή διδασκαλίας μαθήματος μουσικής. Ο διδάσκαλος είναι καθισμένος σε κλισμό, ανάκλιντρο – σήμερα θα το λέγαμε πολυθρόνα-κρεβάτι – και χαράσσει λέξεις σε πινακίδα αλειμμένη με κερί. Ο μαθητής στέκεται όρθιος μπροστά στον δάσκαλο και παρακολουθεί το μάθημα. Και αριστερά στην ίδια παράσταση εικονίζεται διδασκαλία μαθήματος μουσικής. Ο διδάσκαλος είναι καθισμένος παίζει αυλό και παράλληλα δείχνει, σε μαθητή που είναι όρθιος, πως παίζεται το όργανο αυτό. Δεξιά είναι, εικονίζεται, ο συνοδός των μαθητών που περιμένει να τελειώσει το μάθημα, για να παραλάβει τους μαθητές και να αναχωρήσει. Στον τοίχο είναι κρεμασμένο το μουσικό όργανο της λύρας. Επίσης είναι κρεμασμένο και έτερο μουσικό όργανο λύρας με το κάθετο προς αυτήν δοξάρι. Η δεύτερη τούτη λύρα με το δοξάρι ομοιάζει με την ποντιακή λύρα και το δοξάρι της.
- Στο Μουσείο Λούβρου στο Παρίσι της Γαλλίας ευρίσκεται λουτροφόρος, του 5ου αιώνος π.Χ., ήτοι 500 –400 π.Χ, ερυθρόμορφου ρυθμού, που φέρει αγγειογραφία, η οποία παριστάνει γυναίκα η οποία φοράει ιμάτιο επάνω από λεπτό χειριδωτό, ήτοι με μανίκια, ιωνικό χιτώνα. Ο χιτών άνευ χειρίδων, δηλαδή χωρίς μανίκια, ελέγετο εξωμίς. Βλέπε σελ. 1106 Λεξικού Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου, 1972.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Μονάχου της Γερμανίας ευρίσκεται αρχαιοελληνικός στάμνος (=στάμνα) του 5ου αιώνος π.Χ., 500-400 π.Χ., που φέρει αγγειογραφία. Η αγγειογραφία είναι ερυθρόμορφου ρυθμού. Στην αγγειογραφία τούτη εικονίζεται σκηνή γυναικείου καλλωπισμού. Συγκεκριμένα τρεις (3) κοπέλες, γυμνές, καλλωπίζονται γύρω από πολυτελή λουτήρα. Η πρώτη κοπέλα από αριστερά έχει δέσει τα μαλλιά της σε κόμπο, θηλιά, τα έχει περιδέσει με ταινία και καθαρίζει με νερό τα χέρια της στον λουτήρα. Η μεσαία κοπέλα με το αριστερό της χέρι περιποιείται τα μακριά μαλλιά της με βούρτσα, ενώ στο δεξιό χέρι της κρατάει καθρέπτη. Η τρίτη κοπέλα έχει τοποθετήσει ταινία, ως στεφάνι, στα μακριά μαλλιά της, που απλώνονται στην πλάτη της, και τακτοποιεί τα φορέματά της, πριν αρχίσει το λουτρό.
- Στο Καίϊμπριτζ, Μουσείο Fitzwilliam στο Ηνωμένο Βασίλειο ευρίσκεται αγγείο του 5ου αιώνος π.Χ., ήτοι 500 –400 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού, που φέρει αγγειογραφία. Στην ερυθρόμορφη αγγειογραφία του παριστάνονται δύο χωρικοί που πηγαίνουν στην αγορά, κατευθύνοντας προς αυτήν δύο χοίρους τους. Ο ένας εκ των δύο χωρικών μεταφέρει ωμαδόν, στους ώμους του, δύο καλάθια.
- Στο Μουσείο Λούβρου στο Παρίσι της Γαλλίας ευρίσκεται χάλκινη πλάκα, του 6ου αιώνος π.Χ. (600-500 π.Χ.), κομμένη στο περίγραμμά της με εγχάρακτες λεπτομέρειες. Φέρει παράσταση. Απεικονίζονται δύο κυνηγοί. Ο ένας κυνηγός είναι φορτωμένος με αίγαγρο (=αγριοκάτσικο). Είναι το θήραμά του και το μεταφέρει ίσως στην αγορά. Είναι αγένειος (=χωρίς γένια), και τα μαλλιά του πέφτουν κυματιστά στους ώμους του. Ο κυνηγός τούτος συναντιέται με έναν άλλο κυνηγό, ο οποίος κρατάει με το αριστερό του χέρι τόξο. Ο τελευταίος είναι γενειοφόρος και έχει ταινία στο μέτωπό του. Με το δεξιό χέρι του πιάνει τον βραχίονα του πρώτου κυνηγού σε ένδειξη χαιρετισμού. Και οι δύο κυνηγοί φορούν κοντούς χιτώνες, χιτωνίσκους, χειριδωτούς, με μανίκια, μέχρι τους αγκώνες, κεντημένους στις ραφές, και με ζώνη σφικτή στη μέση.
- Στο Μουσείο Καλών Τεχνών στην Βοστώνη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ευρίσκεται αμφορεύς του 6ου αιώνος π.Χ., ήτοι 600 – 500 π.Χ, μελανόμορφου ρυθμού. Στον αμφορέα τούτο υπάρχει μελανόμορφη απεικόνιση. Στην απεικόνιση αυτή εικονίζεται μεταλλουργική εργασία της Αρχαϊκής Εποχής (700 π.Χ. – 500 π.Χ.). Απεικονίζονται τεχνίτες σιδηρουργοί στο εργαστήριό τους. Συγκεκριμένα παριστάνεται σκηνή – παράσταση σιδηρουργείου. Ένας τεχνίτης – σιδηρουργός σφυρηλατεί το μέταλλο, το οποίο κρατάει ένας βοηθός του με πυρολαβίδα επάνω στον άκμονα.
- Στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου στην Αγγλία ευρίσκεται κύλιξ, του 6ου αιώνος π.Χ., ήτοι 600 π.Χ. –500 π.Χ. Στο εσωτερικό της κύλικος αυτής υπάρχει αγγειογραφία. Στην αγγειογραφία τούτη, με εναλλαγή χρώματος άσπρου και μαύρου, εικονίζεται σκηνή κυνηγιού και δη επιστροφής από κυνήγι. Ο κυνηγός, γενειοφόρος, κρατάει με το αριστερό χέρι του το λουρί ενός άσπρου λαγωνικού, κυνηγετικού σκυλιού, και με το αριστερό χέρι του κρατάει τα θηράματά του, ήτοι δύο λαγούς κρεμασμένους σε κοντάρι, δοκάρι.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου της Γερμανίας ευρίσκεται ειδώλιο, ήτοι αγαλματίδιο, του 550 π.Χ., εκ της Βοιωτίας, το οποίο παριστάνει σκηνή ανδρικού καλλωπισμού. Ο κουρέας όρθιος γελαστός περιποιείται τον πελάτη του, ο οποίος κάθεται σε δίφρο, ήτοι πτυσσόμενο κάθισμα. Ο πελάτης του φοράει περιώμιο, ρούχο που καλύπτει τους ώμους, το οποίο εκτείνεται μέχρι τους αστραγάλους του, για να προστατεύσει την ενδυμασία του από τις τρίχες.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Μονάχου στην Γερμανία ευρίσκεται αμφορέας, του 550 π.Χ.-540 π.Χ., της Αρχαϊκής Εποχής, 700 π.Χ.-500 π.Χ., μελανόμορφου ρυθμού, που φέρει μελανόμορφη απεικόνιση. Στην απεικόνιση τούτη εικονίζεται σκηνή από κυνήγι. Παριστάνονται τέσσερις (4) έφιπποι άνδρες, οι οποίοι εκκινούν για κυνήγι. Κρατούν δόρατα και φορούν πίλους, ήτοι μάλλινα σκουφιά, μάλλινα ενδύματα, μάλλινους θώρακες. *Ερευνητής-Μελετητής-Αναλυτής 14-9-2026
