- «Ασκός κλυδωνιζόμενος
μηδέποτε», Πραεία,
απάσης, «βυθιζόμενος»,
ω Άρνησις κακίας.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Πραεία : )
(Άρνησις πάσης κακίας : )
Η Πυθία, στο Μαντείο των
Δελφών, είχε πει τον 2ο
αιώνα π.Χ., ήτοι 200 π.Χ.-
100 π.Χ., για την Ελλάδα μας :
«Ασκός κλυδωνιζόμενος
μηδέποτε βυθιζόμενος». (=
Σάκος που επιπλέει επάνω
σε φορτουνιασμένη
θάλασσα, ασκί φουσκωμένο
που θαλασσοδέρνεται πάνω
σε άγρια κύματα, καθώς
επιπλέει, και όμως δεν
βουλιάζει ποτέ, δεν
βυθίζεται ποτέ).
Η λέξη φουρτούνα και η
λέξη φουρτουνιασμένος δεν
είναι σωστή.
Η λέξη φορτούνα = τρικυμία
προέρχεται αρχικώς από
την αρχαία ελληνική λέξη
φορά που σημαίνει
κατεύθυνση (φορά ανέμου,
φορά βροχής, φορά κυμάτων)
και στη συνέχεια από την
λατινική λέξη fortuna
(φορτούνα) = τύχη, κακοτυχία.
Λαβόντες την λέξη φορά οι
Λατίνοι ως δάνειο
εδημιούργησαν την λέξη
fortuna (φορτούνα) = τύχη,
κακοτυχία.
Λαμβάνοντας εμείς οι
Έλληνες την λέξη αυτή
ως αντιδάνειο την
ερμηνεύσαμε ως τρικυμία,
ως κακή στιγμή κατά τον
πλου, δεινή περιπέτεια,
θαλασσοταραχή.
Ενδελεχή και πειστική
ετυμολογική ανάλυση της
λέξεως έκανε έγκριτος
Έλλην Φιλόλογος σε
τηλεοπτική εκπομπή, την
οποία είχα παρακολουθήσει
προ καιρού, σχετική με
την ετυμολογία των
ελληνικών λέξεων.
Δυστυχώς δεν ενθυμούμαι
ούτε τον τίτλο της
εκπομπής, ούτε το
ονοματεπώνυμο του
εριτίμου Καθηγητού.
Λανθασμένο λοιπόν το
φουρτούνα και το
φουρτουνιασμένος.
Ορθόν το φορτούνα και το
φορτουνιασμένος.
Η Πυθία δεν έδωσε ως
χρησμό το : «Ασκός
κλυδωνιζόμενος μηδέπω
βυθιζόμενος». (=Ασκός
ταλαντευόμενος που δεν
βυθίστηκε στο παρελθόν).
Η Πυθία δηλαδή δεν
χρησιμοποίησε το επίρρημα
μηδέπω.
Μηδέπω =ποτέ κατά το
παρελθόν, ποτέ μέχρι σήμερα.
Βλέπε σελ. 622 Λεξικού
Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης,
Ιωάννου Σταματάκου.
Εάν εδίδετο έτσι ο «χρησμός»,
θα μπορούσε να ερμηνευθεί
ως αναφορά εις το παρελθόν.
Έτι, η Πυθία δεν έδωσε ως
χρησμό το : «Ασκός
κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε
βυθιζόμενος». (=Ασκός
κλυδωνιζόμενος που ακόμη
δεν βυθίστηκε μέχρι σήμερα.
Η Πυθία δηλαδή δεν
χρησιμοποίησε το επίρρημα
μηδεπώποτε.
Μηδεπώποτε = ποτέ ακόμη
έως τώρα.
Βλέπε σελ. 622 Λεξικού
Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης,
Ιωάννου Σταματάκου.
Εάν εδίδετο έτσι ο «χρησμός»,
θα μπορούσε να ερμηνευθεί
ότι κάτι τέτοιο, δηλαδή
βύθιση του ασκού, θα
μπορούσε ή θα μπορεί να
συντελεσθεί στο μέλλον,
σε κάποια μελλοντική
χρονική στιγμή.
Η Πυθία χρησιμοποίησε το
επίρρημα μηδέποτε.
Και μηδέποτε σημαίνει
ποτέ εις το παρελθόν,
ποτέ εις το παρόν,
ποτέ εις το μέλλον.
Μηδέποτε = ποτέ,
ουδέποτε, καμμίαν φοράν.
Βλέπε σελ. 622 Λεξικού
Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης,
Ιωάννου Σταματάκου.
Ο χρησμός λοιπόν της Πυθίας
τον 2ο αιώνα π.Χ. για την
Ελλάδα : «Ασκός
κλυδωνιζόμενος μηδέποτε
βυθιζόμενος» σημαίνει :
Η Ελλάδα είναι ένας ασκός
φουσκωμένος, που επιπλέει
επάνω στη θάλασσα μέσα
στους αιώνες, και κατά τον
ατέρμονα και αέναο αυτόν
πλουν του :
α) όσες φορές κατά το
παρελθόν τρικυμιώδη κύματα
προσπάθησαν να τον
καταβροχθίσουν, να τον
βυθίσουν, απέτυχαν,
β) όσες φορές κατά το παρόν
τρικυμιώδη κύματα
προσπαθούν να τον
καταβροχθίσουν, να τον
βυθίσουν, αποτυγχάνουν και
γ) όσες φορές κατά το μέλλον
τρικυμιώδη κύματα θα
προσπαθήσουν να τον
καταβροχθίσουν, να τον
βυθίσουν, θα αποτύχουν.
Βλέπε το ανηρτημένο στο
διαδίκτυο από 9-10-2022
κείμενό μου με τίτλο :
«Ασκός κλυδωνιζόμενος
μηδέποτε βυθιζόμενος.
Πυθία 2ος αιών π.Χ.».
Έτι, βλέπε το ανηρτημένο
στο διαδίκτυο από
18-10-2022 κείμενό μου με
τίτλο : «Θεά Ειρήνη, η
προσωποποίηση της
ειρήνης».
- Ο Ύψιστος ου βούλεται,
Εύπαι, εξαφανισθήναι
το Γένος των Ελλήνων, ω
Αλόχευτοι Ωδίνες.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Εύπαις : )
(Αλόχευτοι Ωδίνες : )
(= Ο Ιησούς Χριστός,
Παναγία, και ο Πατήρ
ημών Θεός δεν θέλει
να εξαφανισθεί το
Γένος των Ελλήνων).
Τούτο είναι εύλογο.
Οι έννοιες Ελληνισμός και
Ορθοδοξία είναι έννοιες
άρρηκτα συνδεδεμένες
μεταξύ τους.
Γιατί ο Θεός δεν θέλει να
χαθεί το Ελληνικόν Γένος ;
Πρώτον, γιατί μέσω της
ελληνικής γλώσσης,
μέσω της των Ελλήνων
γλώσσης ο Κύριος
διέδωσε τον λόγον του
Θεού στον τότε γνωστό
κόσμο, και μέσω αυτής
(της ελληνικής γλώσσης)
οι Απόστολοι του Κυρίου,
οι Δώδεκα και οι
Εβδομήκοντα, συνέχισαν
το ιεραποστολικόν
τους έργον, ήτοι το έργον της
περαιτέρω διαδόσεως της
διδασκαλίας του Χριστού
εις όλην την Οικουμένην.
Δεύτερον, Έλληνες χριστιανοί
συνέγραψαν τις Θείες
Λειτουργίες της Κυριακής,
στην Εκκλησία μας. Έτσι
έχουμε την Θεία Λειτουργία
του Έλληνος Ποντίου εκ της
Καππαδοκίας Αγίου Μεγάλου
Βασιλείου, του Έλληνος
Ιωάννου Χρυσοστόμου, του
Έλληνος Αγίου Γρηγορίου
του Διαλόγου, του Αγίου
Ιακώβου του Αδελφοθέου, ο
οποίος υπήρξε αδελφός του
Ιησού εκ του Ιωσήφ, εξ ού
και Αδελφόθεος, και ο οποίος
συνέγραψε την Ακολουθία
του Ιερού Ευχελαίου.
Τρίτον, ο Ιησούς Χριστός
εκτιμούσε τους Έλληνες για την
πνευματική τους καλλιέργεια.
Σε ένα κήρυγμα του Κυρίου,
καθώς ο ίδιος ομιλούσε και
απευθυνόταν στο πλήθος,
εμφανίσθηκαν οι Έλληνες,
οι οποίοι θέλησαν να τον
συναντήσουν. Οι Μαθητές
του Ιησού, Φίλιππος και
Ναθαναήλ, διέκοψαν τον
ομιλούντα Ιησού για να τον
ενημερώσουν. Ο Ιησούς
έδειξε την ιδιαίτερη χαρά του
για την παρουσία των
Ελλήνων και, απευθυνόμενους
προς αυτούς, τους είπε :
«Εσείς είστε ο νέος Ισραήλ,
ο λαός ο οποίος θα διαδώσει
την διδασκαλία μου σε όλον
τον κόσμο και θα στηρίξει
την χριστιανική πίστη».
Αυτό δεν γίνεται από τότε,
από τα χρόνια του Χριστού,
μέχρι σήμερα ;
Ποιοι συγκρατούν την
ορθόδοξη πίστη εις τα
πέρατα της Οικουμένης ;
Οι Έλληνες Ορθόδοξοι
Κληρικοί και λαϊκοί.
Όπου υπάρχει Έλλην
Ορθόδοξος υπάρχει η
χριστιανική πίστη και η
χριστιανική λατρεία εις
την ζωήν της Εκκλησίας.
Τέταρτον, Έλληνες χριστιανοί
συνέγραψαν Ύμνους και
Αίνους προς τον Πατέρα μας
Θεό, προς τον Υιό και Λόγο
του Θεού, τον Χριστό, προς
την Μητέρα του Χριστού,
την Παναγία, προς τους
Αγίους και τις Αγίες της
Εκκλησίας μας, κ.λ.π.
Πέμπτον. Έλληνες χριστιανοί
είναι οι Πατέρες της
Εκκλησίας μας που έλαβαν
τις αποφάσεις των
Οικουμενικών Συνόδων.
Έκτον. Το Γένος των
Ελλήνων, οι απλοί Έλληνες
χριστιανοί, ο ελληνικός
χριστιανικός ιερός Κλήρος,
οι Έλληνες χριστιανοί
Μοναχοί και Μονάζουσες
είναι εκείνοι που ακαταπαύστως
υμνούν, αινούν, δοξάζουν,
δοξολογούν, μεγαλύνουν το
όνομα του Πατρός Θεού, του
Υιού του Χριστού, της
Παναγίας και όλων των Αγίων
της Εκκλησίας μας.
Οι Έλληνες χριστιανοί είναι
αυτοί που πλημμυρίζουν τους
ναούς καθημερινώς προς
δόξαν Θεού. Οι Έλληνες
χριστιανοί συμμετέχουν στις
αγρυπνίες που τελούνται.
Οι Έλληνες χριστιανοί είναι
αυτοί που τηρούν ευλαβικά
και με ευσέβεια τα Ιερά
Μυστήρια της Εκκλησίας μας.
Οι Έλληνες χριστιανοί είναι
αυτοί που τηρούν πιστά
τα Μνημόσυνα, τα
Ψυχοσάββατα, τα Τρισάγια
υπέρ των ψυχών των
κεκοιμημένων τους.
Ο Ελληνισμός επιβίωσε δια
μέσω των αιώνων με την
βοήθεια του Θεού.
Το ίδιο και η Ορθοδοξία.
Ο Ελληνισμός έζησε, ζει
και θα ζει εις τους αιώνες
των αιώνων με την
βοήθεια του Θεού.
Το ίδιο και η Ορθοδοξία.
- Εισί, Ηώ, διδυμάονες
η Ελλάς και η Ορθοδοξία,
πορεύονται δε «εκ χειρός»
αενάως, Γλυκεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ηώ αγνείας : )
(Γλυκεία : )
Ο, η διδυμάων –ονος = ο
δίδυμος αδελφός, βλέπε
σελ. 270 Λεξικού Αρχαίας
Ελληνικής Γλώσσης,
Ιωάννου Σταματάκου.
«Εκ χειρός» (= χέρι με χέρι),
βλέπε σελ. 1105 Λεξικού
Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης,
Ιωάννου Σταματάκου.
(= Η Ελλάς, ο Ελληνισμός
δηλαδή, και η Ορθοδοξία
είναι δίδυμα αδέλφια και
πορεύονται «χέρι με χέρι»,
χωρίς διακοπή, αιωνίως, μέσα
στον ατελείωτο χρόνο).
- Άνωθεν της πατρίδος μου
νεφέλαι του πολέμου
εσυσσωρεύθησαν πολλαί,
ω Παναγία Ελέρου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ελέρου : στην Κάσο μας).
(= Επάνω από την πατρίδα
μου, Παναγία, μαζεύτηκαν
πολλά σύννεφα πολέμου).
- Φύλαξον την πατρίδα μου,
Προαναγγελλομένη.
Ταύτην φύλαττε, φρούρει και
σκέπε, Αγία Σκέπη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Προαναγγελλομένη : )
(Αγία Σκέπη : )
(=Προστάτευσε, Παναγία
την Ελλάδα μας, σκέπασέ
την και φρούρησέ την).
306.Ασφάλισον την χώραν μου
πολέμου εκ κινδύνων.
Ειρήνην δος ημίν, Ακτίς,
τοις Έλλησιν ω Κρίνον.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ακτίς νοητού ηλίου : )
(Κρίνον : )
(Παναγία με τα κρινάκια :
Κεφαλλονιά)
(= Τείχισε, Παναγία, και
οχύρωσε την πατρίδα μου
από κάθε κίνδυνο πολέμου).
- Εάν, Παρθένε, επίθεσιν
δεχθώμεν εκ γειτόνων
βεβαία έσται η νίκη ημών,
Αμάραντον ω Ρόδον.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Παρθένος : )
(Ρόδον το Αμάραντον :
Ρόδος, Μύκονος)
(= Εάν δεχθούμε επίθεση
από γειτονικές χώρες, είναι
σίγουρο ότι θα νικήσουμε,
με δεδομένη τη δική σου
συμπαράσταση και
συνδρομή, Παναγία).
308.«Είς άριστος» εστί «οιωνός»
εξ όλων «περί πάτρης»,
Δαμάστα, το «αμύνεσθαι»,
Παρθένε Δημητσάνης.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Δαμάστα : Φθιώτιδα)
(Χρυσομαλλίτισσα :
Δημητσάνα)
Ο Έκτωρ είπε προς τον
Μάντιν Πολυδάμαντα :
«Είς οιωνός άριστος
αμύνεσθαι περί πάτρης»
(=Ένας είναι ο καλύτερος
οιωνός, να αγωνίζεσαι
υπέρ της πατρίδος σου).
Βλέπε το ανηρτημένο στο
διαδικτυο από 12-10-2022
κείμενό μου με τίτλο :
«Είς οιωνός άριστος
αμύνεσθαι περί πάτρης.
Όμηρος 8ος αιών π.Χ.»
- Το της καρδίας πύρωμα
εστί η μεγαλοσύνη
ενός λαού και έθνους, ω
δωδεκάτειχε Πύλη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Πύλη δωδεκάτειχος : )
Ο ποιητής μας Κωστής
Παλαμάς είπε μια σπουδαία
φράση : «Η μεγαλοσύνη στα
έθνη δεν μετριέται με το
στρέμμα, με της καρδιάς το
πύρωμα μετριέται και με
το αίμα».
Τουτέστιν. «Η ανδρειότης,
η ανδρειοσύνη ενός λαού,
ενός έθνους δεν μετριέται
με την γεωγραφική έκταση
της πατρίδος του, της
χώρας του, αλλά με το πόσο,
από το πόσο πυρακτωμένη
είναι η ψυχή του για την
αγάπη προς την πατρίδα του,
για ελευθερία και για
ανεξαρτησία.
Την φράση τούτη δεν την
ξεχνώ. Στην έκτη (ΣΤ΄) Τάξη
του Δημοτικού Σχολείου, εν
έτει 1972, κάναμε στο
Σχολείο μας θεατρική
παράσταση. Ο αείμνηστος
διδάσκαλός μου, ο Ευστάθιος
Κυριαζίδης εκ Ξηρολίμνης
Κοζάνης, κώμης όμορης
προς την δική μου, την
Σκήτη Κοζάνης, μου
ανέθεσε να υποδυθώ τον
ρόλο του Κωστή Παλαμά
και να αποδώσω με έμφαση
την εν λόγω βαρυσήμαντη
φράση του ποιητού αυτού.
Βλέπε το ανηρτημένο στο
διαδίκτυο το από 10-7-2018
κείμενό μου με τίτλο :
«Η μεγαλοσύνη στα έθνη
μετριέται με της καρδιάς το
πύρωμα. Κωστής Παλαμάς».
Προσέτι βλέπε το ανηρτημένο στο
διαδίκτυο το από 12-6-2018
κείμενό μου με τίτλο :
«Ψυχή ανδρική απορρίπτει
φρόνημα χαμερπές. Ανδρέας
Κάλβος».
- Εν εθνικοίς κινδύνοις δει
συνθήκας δυο συντρέχειν
εν τη Ελλάδι, Τρυπητή,
ενότης, σταθερότης.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Τρυπητή : Αίγιο Αχαϊας)
(= Πάντοτε έναν λαός, μία
χώρα, ένα έθνος πρέπει να
έχει ψυχική ενότητα και
πολιτική σταθερότητα.
Μπροστά δε σε εθνικούς
κινδύνους τα δύο αυτά
στοιχεία πρέπει να
συντρέχουν για χίλιους
λόγους παραπάνω).
Ποτέ λοιπόν μπροστά σε
εθνικό κίνδυνο, εσωτερική
αντιπαλότητα και πολιτική
αστάθεια.
Βλέπε το ανηρτημένο στο
διαδίκτυο το από 15-3-2020
κείμενό μου με τίτλο :
«Εθνική ενότητα και ο εξ
ανατολών κίνδυνος».
Έτι βλέπε το ανηρτημένο
στο διαδίκτυο το από
19-9-2026 κείμενό μου
με τίτλο : «Εθνική ενότης –
Πολιτική σταθερότης».
24-9-2026
