Τα πολιτικά κόμματα έχουν μέλη. Τα μέλη αυτά, εκλέγουν τα όργανα τους. Οι μετέχοντες στα εκλεγμένα όργανα, αντιπροσωπεύουν την τάση στο εσωτερικό του σώματος των μελών. Εν Αθήναις, αποφασίζεται από τις κεντρικές διοικήσεις οι επιλογές των προσώπων που θα στηριχτούν στις βουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές.
Για να υπάρχει ομοιογένεια, αλλά και πολιτική ηρεμία, (συνηθίζεται να) τηρείται η αρχή της αντιπροσωπευτικότητας. Δηλαδή αυτοί που ορίζεται να μπουν στα ψηφοδέλτια, έχει νόημα να έχουν την αποδοχή της κομματικής βάσης, και ενίοτε να προέρχονται από αυτήν.
Ποια είναι όμως σήμερα η κομματική βάση της Νέας Δημοκρατίας; Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι τα μέλη του κόμματος. Και ποια είναι τα μέλη του κόμματος; Έστω ότι είναι – κατά μέγιστο – αυτοί που προσέρχονται στις εσωκομματικές διαδικασίες. Αν και στις εσωκομματικές εκλογές οι υποψήφιοι φέρνουν και περαστικούς που δεν έχουν καμία σχέση με το κόμμα.
Αν λοιπόν σκιαγραφήσουμε την κομματική βάση που προσέρχεται στις παραπάνω διαδικασίες, θα δούμε – όχι πάντα αλλά σε μεγάλο βαθμό – ανθρώπους με μεγάλο μέσο όρο ηλικίας, με κατά κανόνα φιλοσοφία της παλιάς εποχής, με συνειδητά μηδενική παραγωγή πολιτικής, με μειούμενο έρεισμα στην κοινωνία, και κάποιες φορές ανθρώπους που έχουν ως μοναδικό στόχο να ελεγχθούν τα κομματικά όργανα. Θα δούμε επίσης και έναν εκθετικά μειούμενο αριθμό μελών. Επακόλουθα η κατάσταση αυτή, αποτυπώνεται και στα εκάστοτε μέλη των Διοικήσεων των Οργάνων. Και επακόλουθα αποτυπώνεται και στις εισηγήσεις των οργάνων για «χρίσματα» σε Δήμους, Επιμελητήρια, κ.ο.κ.
Δυστυχώς η κατάσταση αυτή, πέρα από το ότι δεν είναι λειτουργική, δεν είναι και ελκυστική. Γνωρίζουμε πολλούς απογόνους παραδοσιακών «δεξιών» οικογενειών που δεν θέλουν να συνεχίσουν την γαλάζια παράδοση της οικογένειας τους. Ακόμα χειρότερα, γνωρίζω ανθρώπους που αν και δεν ήταν ΝΔτες, πίστεψαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη και προσήλθαν στις εσωκομματικές του 2015, όμως όταν είδαν ..ποια πρόσωπα ήταν στον πεζόδρομο του εργατικού κέντρου, το μετάνιωσαν και αποχώρησαν. Ακόμα χειρότερα, βλέπεις τα τελευταία χρόνια τις ίδιες λογικές, και στα εσωτερικά της ΟΝΝΕΔ, της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας(!).
Δεν είναι σκοπός του κειμένου να υποτιμήσω τα μέλη της ΝΔ, άλλωστε είμαι κι εγώ ένας εξ αυτών. Σκοπός είναι να δοθεί ένα στίγμα πως η ανανέωση πρέπει να ξεκινάει από το εσωτερικό προς την κοινωνία, και όχι από τη βιτρίνα προς το εσωτερικό. Στη Νέα Δημοκρατία έχει αποφασιστεί να δημιουργηθεί ο νεωτερισμός του Μητρώου Στελεχών, ως εργαλείο για την περιβόητη ανανέωση σε έμψυχο υλικό. Η βιτρίνα όμως, πρέπει να είναι αντιπροσωπευτική του καταστήματος. Προς το παρόν βιτρίνα και κατάστημα δεν συμβαδίζουν. Και επειδή προφανώς, δεν έχει νόημα να παλιώσεις τη βιτρίνα, πρέπει να ανανεώσεις το κατάστημα.
Βλέπουμε πως στη ΝΔ η δουλειά αυτή γίνεται ανάποδα. Προσπαθεί να επιβληθεί ανανέωση εκπροσώπων, σε ένα παλιό σώμα. Δυστυχώς τα νέα πρόσωπα είναι αδύνατο να εκφράσουν οργανώσεις και λογικές που δεν συμβαδίζουν μαζί τους σε ένα φόντο σύγκρουσης κοσμοθεωριών. Αυτό που θα έπρεπε να έχει η Νέα Δημοκρατία ως πρώτο μέλημα, είναι να ανοίξει τις πόρτες της στην κοινωνία, και να φέρει στους κόλπους της επιστήμονες, επιτυχημένους επαγγελματίες, τεχνοκράτες, σταρτάπερς, επαναπατρισθέντες από τη γενιά του brain drain, υγιώς σκεπτόμενους απολιτίκ, πολιτικά στελέχη του μεσαίου χώρου, και γενικώς νέα μέλη. Σε κάθε ΝΟΔΕ, σε κάθε ΔΗΜΤΟ, σε κάθε γειτονιά. Οι διεργασίες και οι ζυμώσεις που θα προκύψουν με τη συμμετοχή και τέτοιων ανθρώπων αλλά και παλαιών έμπειρων στελεχών, είναι ο μοναδικός τρόπος να γίνει πραγματική ανανέωση εκ των έσω. Και μετά, από αυτή τη δεξαμενή, φτιάχνεις και Μητρώο Στελεχών για να στελεχώσεις κρατικές θέσεις και κοινοβουλευτικές ομάδες. Όλα τα άλλα είναι επιφανειακά και επικοινωνιακά.
Σκεφτείτε τι θα γινόταν, αν βάζαμε επτά νέους φρεσκοσπουδαγμένους ταλαντούχους να εκπροσωπήσουν τη σημερινή κομματική βάση της ΝΔ στο Νομό Κοζάνης, πριν τον εσωτερικό μετασχηματισμό του κόμματος. Θα είχαμε μεγάλο χάσμα, και τεράστιες συγκρούσεις. Φανταστείτε τώρα, τι θα γινόταν αν αυτοί οι επτά, πήγαιναν να μιλήσουν πολιτικά, στο «δεξιό καφενείο» του κάθε χωριού. Άλλος πλανήτης.
Η ανανέωση είναι απαραίτητο συστατικό σε ένα κόμμα, πόσω μάλλον όταν είναι σαράντα τεσσάρων ετών. Δεν αρκεί όμως από μόνη της, αλλά πρέπει να είναι τμήμα ενός ευρύτερου σχεδίου πολιτικής ανασυγκρότησης ενός κόμματος, και μέρος ενός ακόμα μεγαλύτερου σχεδίου επανατοποθέτησης του κόμματος στην κοινωνία. Τέλος, πρέπει να γίνει στον κατάλληλο χρόνο με τους κατάλληλους όρους.
