«…Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας….»
Έχει τεκμηριωθεί και έχει αποδειχθεί επιστημονικά μέσα από έρευνες και καταγραφές ότι :
- η Τουρκία είναι ένοχη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του 20ου αιώνα.
- Είναι ένοχη για την πρώτη Γενοκτονία παγκοσμίως .
- Είναι ένοχη για την γενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων , Ασσυρίων και Χαλδαίων.
Γι’ αυτό και η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τις Γενοκτονίες εξέδωσε το 2007 το ψήφισμα με το οποίο αναγνωρίζει τα εγκλήματα της Τουρκίας στους προαναφερθέντες λαούς .
Γι’ αυτό και χώρες όπως η Κύπρος, η Σουηδία, η Αρμενία και κάποιες πολιτείες της Αμερικής έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμών. Αίσθηση προκάλεσε και η πρόσφατη δημόσια παραδοχή των Γενοκτονιών αυτών και από τον Πάπα Φραγκίσκο.
Μετά την τεκμηρίωση όλων των παραπάνω θα πρέπει να υπάρξει και παραδοχή των εγκλημάτων αλλά και τιμωρία του ενόχου. Θα πρέπει δηλαδή να υπάρξει καταδίκη της Τουρκίας για τα εγκλήματα αυτά και αναγνώριση τους από όλες τις χώρες του κόσμου.
Η συνεχιζόμενη άρνηση των Γενοκτονιών από το σύγχρονο τουρκικό κράτος είναι προσβολή της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης.
Η 19η Μαΐου είναι Ημέρα μνήμης, τιμής και χρέους. Για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στην μνήμη. Όχι για να εκδικηθούμε.
Αν θέλουμε να ζούμε σε μια πραγματικά δίκαιη κοινωνία, πρέπει να κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε η επιθυμία για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου να μη μένει μόνο στα λόγια, αλλά να περάσει στην πράξη… ήδη έχουμε καθυστερήσει αρκετά.
Είμαστε υπόλογοι στην μνήμη των παππούδων μας. Είμαστε υπόχρεοι στο μέλλον των παιδιών μας. Τέτοιες πράξεις πρέπει να αποτυπώνονται ως ειδεχθείς και απεχθείς στην παγκόσμια συνείδηση, γιατί δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας επαναλαμβάνονται.
Οι λαοί δε θα πρέπει ποτέ να εφησυχάζουν. Ο λαός που ξεχνάει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.
Κρυσταλλίδου Θεοπίστη
Δημοτική Σύμβουλος Εορδαίας
ΠΗΓΗ : http://epontos.blogspot.gr/
Συγκεντρωμένες μαρτυρίες θα βρείτε στο:
