Ένα μεγάλο ζητούμενο για τις εκλογές οι οποίες διεξάγονται την Κυριακή αποτελούν τα κίνητρα με τα οποία ψηφίζουμε, αλλά και η αξιοπρέπεια την οποία οφείλουμε να αναζητούμε, σε έναν κόσμο που τόσα και τόσα έχουν καταρρεύσει. Δύο πρόσφατες ατάκες του δαιμόνιου Αρκά μου υπενθύμισαν μια μεγάλη προβληματική: «Ψηφίζετε κοιτάζοντας μόνο το προσωπικό σας συμφέρον και μετά αγανακτείτε, επειδή αυτοί που ψηφίσατε κοιτάζουν μόνο το προσωπικό τους συμφέρον». Παλαιότερα (λιγότερο σήμερα λόγω των μεγάλων δημοσιονομικών προβλημάτων του κράτους), το βασικό κριτήριο ήταν πολύ πιο εύκολο σε μεγάλη μερίδα του λαού, ταυτιζόμενο με την δεύτερη ατάκα του Αρκά: «Ανάμεσα σε δύο κακά διαλέγω αυτό που θα με διορίσει». Ήξερα κόσμο που προσλήφθηκαν ως συμβασιούχοι με έναν χ δήμαρχο και που παρά τις ανανεώσεις που πέτυχαν, όταν έβλεπαν πως στις επόμενες εκλογές πήγαινε να βγει άλλος υποψήφιος, ψήφιζαν τον επερχόμενο νικητή, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού σε αυτόν που είχαν υποχρέωση να στηρίζουν. Θα μου πεις κάνεις λόγο για ηθική και υποχρεώσεις σε αδιαφανείς διαδικασίες και θα έχεις και εν μέρει δίκιο. Αλλά είναι ενδεικτικό της παθογένειας μιας σημαντικής μερίδας πολιτών των οποίων τα κόμματα είναι μια εικόνα τους. Αυτή η καιροσκοπική πρακτική, αντιστοιχεί στην επιλογή πολλών πολιτικών οι οποίοι με άνεση αλλάζουν κόμμα όταν βλέπουν ότι κάποιο άλλος σχηματισμός θα μπει στην Βουλή ή γίνεται κυβέρνηση ή γενικώς πηδούν από το τρένο, όταν το κόμμα τους, ενίοτε και ο ιδεολογικός φορέας που τους ανέδειξε, χάνει την εξουσία ή μένει εκτός Βουλής. Ας πάμε όμως και στο ίδιο το διακύβευμα των Εκλογών αυτής της Κυριακής.
Αρχικά καλούμαστε να ψηφίσουμε στις Ευρωεκλογές. Η σχέση του Έλληνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, παλιά ΕΟΚ, πέρασε από πολλές διακυμάνσεις. Μάθαμε να αγαπάμε ή να μισούμε την Ευρώπη, ανάλογα με τα κέφια του πολιτικού μας ηγέτη, σπάνια όμως μάθαμε να αποδεχόμαστε ή να απορρίπτουμε την Ε. Ε. με ουσιαστικά κριτήρια. Όταν ο Κ. Καραμανλής οδήγησε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, ο Παπανδρέου έπρεπε δημαγωγικά να την δαιμονοποιήσει, αλλιώς Καραμανλή δεν κέρδιζε, αφού νίκη τότε σήμαινε πάνω από 40% και βλέπουμε. Αν τότε η Ε. Ε. ήταν μια ουσιαστική ιδέα, ο Α. Παπανδρέου έλεγε, τότε, μια εν μέρει αλήθεια, την κατάντια της Ε. Ε. η οποία τελικά αποδεικνύεται ένας μηχανισμός που πλην ανεπτυγμένων χωρών, καταλύει την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή βούληση των Εθνών. ΕΟΚ και ΝΑΤΟ βέβαια δεν είναι το ίδιο Συνδικάτο, ωστόσο κατέληξαν να υπηρετούν κοινούς σκοπούς (βλ. Συμφωνία Πρεσπών). Όταν βρέθηκε στην εξουσία ο Α. Παπανδρέου το 1981, εκτέθηκε απίστευτα γιατί φυσικά δεν αποχώρησε ούτε από το ΝΑΤΟ ούτε από την Ε. Ε. Τα πακέτα υπήρξαν το τυράκι που χρύσωνε το χάπι και ποτέ δεν έγινε ουσιαστικός λόγος στην Ελλάδα για το τι ακριβώς εξυπηρετεί η Ε. Ε. Αφού δούλευε κόσμος με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, αργότερα ήρθε και το ευρώ και γλυτώσαμε από τον βραχνά των συναλλαγματικών ισοτιμιών, τι τα ψάχνεις τώρα…
Στην πραγματικότητα ελάχιστα γνωρίζουμε για το πόσες χώρες βρίσκονται στην Ε. Ε., τι αποφάσεις λαμβάνονται, γι΄ αυτά που γίνονται «για μένα χωρίς εμένα». Πλέον η κακή Γερμανία και γενικότερα οι θεσμοί της Ευρώπης για την τωρινή κυβέρνηση έγινε τώρα ο τόπος που μας δίνουν συγχαρίκια για τα μνημόνια και τις ιδιωτικοποιήσεις που εφαρμόζουμε. Ο κόσμος πάλι που δεν θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, ένα κριτήριο έχει την καταψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών και την ψήφο διαμαρτυρίας που φυσικά θα οδηγήσει στην ήττα το κυβερνόν κόμμα. Και μεν η συμφωνία είναι κατάπτυστη, αλλά πάλι δεν συζητάμε για την ουσία της Ευρώπης. Ούτε για την επόμενη ημέρα στη χώρα. Είμαστε εδώ και καιρό μια χώρα ανοχύρωτη σε κάθε ξένο τραστ που αγοράζει όποτε θέλει τις κρατικές δομές και τις κερδοφόρες ελληνικές εταιρίες, χώρια το μνημονιακό μας καθεστώς. Α ξέχασα έχουμε και καλά βγει από αυτό! Η φύλαξη, άμυνα και καταστολή της χώρας είναι παντελώς προβληματική, οι διορισμοί γίνονται με πολλούς και αδιαφανείς τρόπους και στην τελική σπουδάζεις-σπουδάζεις για να βλέπεις μπροστά σου πάντα ένα ατάλαντο βύσμα. Άθλιοι νόμοι διέπουν το καθεστώς των φυλακών, ενώ το κράτος κάνει ότι μπορεί για να τα έχει καλά με τον κάθε άθλιο εγκληματία τρομοκράτη, μερικοί εκ των οποίων επί της παρούσης απελευθερώθηκαν και απελευθερώνονται. Όλα αυτά με την Ελλάδα πύλη εισόδου του μεταναστευτικού στην Ε. Ε.
Πάμε τώρα στις δημοτικές εκλογές. Για άλλους λειτουργούν ως μια μάχη και προμήνυμα για τις εθνικές εκλογές που θα ακολουθήσουν και για άλλους σηματοδοτούν έναν αγώνα οικονομικής επιβίωσης, ειδικά για όσους έχουν ήδη «καρέκλα». Καλές οι ιδεολογίες, αλλά έτσι και πάψουν να πέφτουν τα τετραψήφια νούμερα στο λογαριασμό σκούρα τα πράγματα. Και τελικά οι Δήμοι και οι κοινότητες τι γίνονται άραγε; Άραγε στον κάθε Δήμο και κοινότητα που ψηφίζετε, γνωρίζετε τι πρεσβεύει ο κάθε υποψήφιος; Γνωρίζετε αν έχει προτάσεις, ιδέες ή απλά έχει εντάξει στο ψηφοδέλτιό του κάποιον συγγενή και φίλο που αργότερα ευελπιστείτε να «τρουπώσει στα πράγματα» και να έχετε έναν δικό σας άνθρωπο κάπου; Εξάλλου η πράξη απέδειξε πως μια δημοτική σύμβαση ατόμου για εργασία με απαιτούμενα προσόντα Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, έχει προοπτική μιας παράνομης μονιμοποίησης, μπορεί να οδηγήσει σε στελέχωση ενός γραφείου με μισθάρα, και όλα τα παραπάνω είναι ένα τσιγάρο δρόμος από μια υπουργοποίηση. Αυτό είναι το πρότυπο που μας διδάσκει η πολιτική ζωή του τόπου. Εντούτοις όταν οι γεμάτοι κάδοι θα μας πνίγουν, όταν ο κάθε μάγκας της φακής με την μεταχειρισμένη Μπε –Εμ – Βε θα παρκάρει όπου γουστάρει αφού θα του σβήνει τις κλήσεις ο γνωστός του στο Δήμο, όταν τα καταστήματα στην πόλη θα κλείνουν και τα παιδιά μας θα είμαστε ευχαριστημένοι αν τα σπουδάσαμε για να κάνουν τα γκαρσόνια ή τις γλάστρες στις hi και low καφετέριες (που επιβιώνουν για λίγο ακόμα με το χαρτζιλίκι του μπαμπά και της γιαγιάς), μην διαμαρτυρηθείτε. Και οι πολιτικοί σκέφτονται όπως εσείς.
Υ.Γ.: Ξέχασα να αναφέρω ως κίνητρο τα 25ευρα για παρουσία σε συγκεντρώσεις, την μεταφορά με πούλμαν και κάθε άλλο μέσο ως προς τα σόγια της Ερατούς και του Χαλίλ από Θράκη μεριά γιατί και η διαφορετικότητα έχει δικαίωμα να παρακολουθεί πολιτικές συγκεντρώσεις του χαρισματικού (θυμήθηκα κάπου μετά το 2012 κάτι Πακιστανούς σε συγκεντρώσεις να πληρώνονται για να κρατούν σημαίες του ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα). Ξέχασα επίσης να πω για την ψήφιση σουργέλων, ατόμων που νομίζουν πως κάνουν πασαρέλα σε νυχτερινή πίστα, την παρουσία ανθρώπων γενικώς της νύκτας στην πολιτική μας ζωή, κάποιοι εκ των οποίων είναι ήδη δήμαρχοι. Πιότερο όμως από τους πολιτικούς με θλίβει το ότι η ψήφος κατάντησε ρουτίνα, η σημαία «που αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει», οι απολίτικες επιλογές προσώπων έτσι για αλλαγή, η χαμένη μας ιδεολογική και ανθρωπιστική αξιοπρέπεια. Ας μην γίνουμε παθητικοί μάρτυρες της πορείας μας προς το αύριο, παρατημένοι σε λειτουργία αυτόματου πιλότου.
