Ο άνθρωπος, είναι το όν, που διαφέρει απ΄ όλα τα υπόλοιπα είδη της πανίδας. Γιατί; Διότι απλά, αντί να προσαρμόζεται στο περιβάλλον, έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να διαμορφώνει ο ίδιος τις συνθήκες διαβίωσης και επιβίωσης του και να τις προσαρμόσει κατά περίπτωση έτσι που να ικανοποιούν τις βασικές και όχι μόνο ανάγκες του.
Η κάθε νέα ζωή που έρχεται στον κόσμο, εκ των πραγμάτων εκτός από τα βιολογικά στοιχεία των γονέων του (DNA), ζώντας μαζί τους, εκ των πραγμάτων γίνεται λήπτης των δικών τους αρχών και αξιών, πλεονεκτημάτων, μειονεκτημάτων, ιδεών, αντιλήψεων, πεποιθήσεων, κ.λ.π! Συνεπώς, το παιδί σε πρώτη φάση, καθρεπτρίζει και αντικατοπτρίζει τους γονείς του καθ΄ όλα!
Ακολούθως, αρχίζει να έχει προσλαμβάνουσες και ερεθίσματα από το κοινωνικό του περιβάλλον και το σχολείο του, άλλοτε φιλτράροντας αυτά και άλλοτε, υιοθετώντας τα, πλήρως αφιλτράριστα! Και όλα αυτά, λογικά και φυσιολογικά, ενεργούν θετικά ή αρνητικά στην περαιτέρω διαμόρφωση του χαρακτήρα του, της συμπεριφοράς του, της ιδιοσυγκρασίας του και αναμφίβολα στο πως σκέφτεται και πως συμπεριφέρεται.
Όμως, την μεγαλύτερη και σημαντικότερη εξωγενή επιρροή στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του και της συμπεριφοράς του, την λαμβάνει από τα πρώτα σχολικά του βήματα. Εκεί όπου έχει την πρώτη επαφή με την διαδικασία μάθησης της μητρικής του γλώσσας, αλλά και την επικοινωνία με ένα πρώτο κοινωνικό σύνολο, τους συμμαθητές του.
Η “γνώση” και στις 3 εκπαιδευτικές βαθμίδες, στοχεύει πρώτιστα και κύρια, στον βιοπορισμό τους! Η “μόρφωση” όμως, είναι αναγκαία για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας και στον βαθμό της ποιότητας του χαρακτήρα του ατόμου. Γι΄ αυτό και “ένας επιστήμονας δεν είναι κατ΄ ανάγκη και μορφωμένος, ούτε και ένας μορφωμένος, δεν λογίζεται και δεν είναι απαραίτητα επιστήμονας”.
Και δικαίως διερωτάται κάποιος, *οι εκπαιδευτικοί – παιδαγωγοί, πως άραγε αντιλαμβάνονται τον κοινωνικό τους ρόλο και συνεισφορά τους στο σύνολο; Την ιδιότητα τους, την νιώθουν απλά σαν μια βιοποριστική απλά εργασία ή σαν το πλέον ουσιαστικό λειτούργημα;*
Και έρχεται η σειρά της “συγκροτημένης πολιτείας”, η οποία εδώ και καιρό, ενώ βιώνει αυτό το φαινόμενο, το οποίο μέρα με την μέρα, εκδηλώνεται συχνότερα και πλέον εντονώτερα και βιαιοτερα, στρουθοκαμηλίζει προκλητικά, με αποτέλεσμα, *η πληγή αυτή να γίνει κοινωνικό καρκίνωμα*!
Και επιτέλους, μα τον Θεό, αθεόφοβοι πολιτικοί, έστω και αργοπορημένα, το κράτος αποφάσισε να ενεργοποιηθεί, όχι προληπτικά, αλλά κατασταλτικά! Και έτσι θα καλύψει την άκαιρη ολιγωρία του και θα εξιλεωθεί στην συλλογή του συνείδηση! Και διερωτώμαι εγώ και εσείς μαζί με μένα, *άραγε, στον βαθμό που έφτασε αυτή η κοινωνική διάβρωση, θα βρει το νυστέρι του νόμου κόκκαλο;* ή ο νόμος θα αποδειχθεί στην εφαρμογή του, *κενό γράμμα;*
Πρόσφυγας αδικοχαμένων πατρίδων
Έλλην το γένος, Μακεδνός
Πατριώτης κατά το ήθος
Σκεπτόμενος κατά το έθος
Εκφραζόμενος κατά το είκος
Χριστιανός Ορθόδοξος
