Έϊκιτί χρόνια και ζαμάνια, ντ’ επέρασαμ’ ‘ς σο Ίνελι ( Ανατολικόν). Μικρά παιδία όντες έμνες ,όλεν την ημέρανέπαιζαμ’ τσάλτικαν,κρυφτερίτσαν , τα σεράντα κόσκινα και όλια τη πατρίδας τα παίγνια έξεραμ’. Τα κορίτσα πα έπαιζαν τα πεντρόβουλα ( λίντζια) και τα σκλαβάκια. Τη μαχαλάς όλια τα παιδία και τα κορίτσια εσυμαλιάουμνες ‘ς ση θείας τη Καρτερής τ’ οσπίτ, μίαν απέσ’, μίαν ‘ς σηναύλενοξουκά κι άλλοτε απάν ‘ς σηνστράτανέπαιζαμ’ ας σο πρωί ους το βράδονκαι νεέτρωγαμ’ νε έπιναμ’ καινεγκασίανπα ‘κ’ έξεραμ’.
Ηθεία η Καρτερή ,εσχωρεμέντσα, τα ψύατς ν’ αγιάζ’νε και να σκουντουλίζ’νε όθεν κι αν κείνταν . Όλεν την ημέρανετσάιζαμ’ κ’ εκούιζαμ κι ατέ πάντα με το γλυκύν την καλατσήν : Γιάβρι μ’ και πούλι μ’ ,έλεεν, κακόν λόγον ας σο στόμανατς καμίαν ‘κ’ έκσαμε. Τ’ αχερώνια και τα μαντίαγονάχ’εποίκαμ’ ατά κι ατέ έλεπε‘μας κ’εγέλανεν. Κι ας σ’ ολημέρα απάνέκοφτεν τα φελία με το ψωμίν κι εδίνε‘μας να τρώμε.
Ποίον παιδίν τη χωρίάτσαπα ‘κ’ έπαιξεν ‘ς ση θείας τη Καρτερής το κατοθύρ. Ποίος ‘κ’ εθυμάταιτ’ ασημένον την ταπακέραν και τα γουρεμένα τα τσιγάρα τη θείας ιμ’ . Με ντο μεράχ’ ένοιεν την ταπακέραν, εβγάλνεν τον κάπνον κ’ έχτιζεν την τσίγαρινατς. Κ’ επεκείετσάλευεν το τσαχμάχ’ κ’εσύρνεν τον κάπνονάμον άγουρος. Ντο άγουρος..! τ’ αγούρ’τς πα σκατόνεφάζνεν…!
Και όλεγάπανανατέν κ’ εσάευανατέν για τα καλοσύνιας, ντ’ εποίνεν.
Καιίλεμ-ίλεμ τη πατρίδας τα μεσελιάδας και ολονών τα ταράφια, τ’ έξ’ και τ’απέσ’ , όλιαεξέρνεν.
‘ Σ ση στράταν, π’ απάντανανατέν, άμανεβγάλναν να κεράζ’νατέναγοραστόντσιγάρον. Η θεία η Καρτερή,σέρτσια ‘ς σο κάπνισμαν, καμίαν ‘κ’ επαίρνεν ‘α. Πάντα έλεεν: ΄΄Γιάβριμ’, ατά γιαβάνια είναι ‘κ’ επορώ να καπνίζ’ ατά.΄΄
Τα τσιγαρόχαρτα τ’ς πα με τα χέρια έχτιζεν κι εθίκνεν ατά κά’. Επαίρνεν τα βιβλία ας σ’ εγγόνια τ’ςεκάθουσον,έκοφτεν ατά με το ψαλίδ’ κομματόπα- κομματόπα κι απιστερνέαςεπαίρνεν ας σ’ Ακακίας τα πιπίλια κ’ έτριφτενατά για να κολίζ’νε.
‘Κονόμα γραία, την σειράν ατςεξέρνεν.Απάν‘ς σην θάλασσαν να κείσαι ,έλεεν, το νερόν, όσον ντο παρακείται, θα ξοδεύς.
Αέτς πα έναν ημέρανείναςγειτονάςέρθεντεά θα παίζ’ ατεν : Θεία Καρτερή,είπενατέν, πόσα τσιγάρα εκάπνιξες ους ατώρα. εμέτρεσες …; Πώς κ’ εμέτρεσα,είπενατον: ΄΄ Την πρώτηντάξηνετελείωσα και την δευτέρανεσκάλωσα….!
Καμπούραινα,αμάγιοσμάβα γραία.Ούς να επέθανεν με το τσιγάρον ‘ς σο χέρ’ όλια τα δουλείας τ’ οσπιτίεκαμάτιζενκ’ ετέρνεν και τα τρία τ’ εγγόνια τς.Τη χωρί τα χουσμέτια πα κ’ εφήνεν. Μίαν ‘ς σα κορκότα και μίαν ‘ς σα μακαρίναςόλιαεπροφτάνεν και αβαράσα παεπεμείνεν .
Τα χρόνια εκείνα δύσκολα.Τ’ημσόν το χωρίον τα ξενιτίαςωρίαζεν καιτ’ άλλ’ τ’
‘ημσόν ‘ς σα καπνά και ‘ς σα χωράφια. Οι μαύροι οι γραιάδεςεγένταν τη καμάτ’ ,κύρτς και μάνα κ’ επεσλάευαν τα εγγόνια τουν..
Θα έτον το 1972 τη χρονίας. Ο γιος α’τς, ο Θεοφάνης, έστειλενατένας σηνΓερμανίαν έναν τηλεόρασηνGrουdiκ. Η θεία η Καρτερή‘ς σο κιντίναπάνετέρνεν την ώραντ’ εγκλεσίας κι όντεςέρχουτονδέκα άμανεπένεναπέσ’,ένοιεν το τελεβίζιον,κ’ εγουρεύκουτον ‘ς σο σετύρνα’τς να ελέπ τον ΄΄Παράξενονταξιδιώτην…!Εδίνεν κ’ επαίρνεν μίαν με τον Βρετόν, μίαν με τον Αλέξην, αμάίλεμεκείνεν την Μυρτώξάι κ’ επαιενεύτεν. ‘Κ’εθέλεσενατέν, ντ’ εσκότωσεν τον νουσαλούνα’τς…!Τσούναέσκωνεν και τσούναεκάθιζενατεν . Όντες εγκαλιάστεν κ’εφίλεσεν τον Νίκον, ατόσον και πολλά εχολιάστεν, έψεν το τσιγάρονα’τς,εσέβεν,εξέβεν και υστερνά ετσούπωσεν την τηλεόρασην.Ατόσον πολλά εφούμιξεν,άμανεσκώθεν κ’ επήεν ‘ς ση πασά τς,τη Γιουβάν,τ’οσπτ’.
Ας σου εσέβεναπές, ελέπ’, ούλ’κάθουντανολόερα, ελέπνε την Μυρτώ ν’ εγκαλέσκεται τον Νίκον. Ατότε η θεία η Καρτερή άλλο ‘κ’ εταένεψεν. Εκλώστεντσαϊχτά – τσαϊχτά και λέει ατέν :
Νέσκύλλ’ αφορισμέντσα, απράνας σ’ εμέτεραέσνε…! Πότε επρόφτασες και έρθες ους αδακά’,τσούναςθεγατέρα,‘ς σ’ α κατωθύριαμουνγουρπάνεφτάμε ‘σεν…!
