Η φυσική ,αρχικά στο λύκειο, με γνώμονα την επικείμενη εξέταση μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων έχει την ανάγκη να εξεταστεί από δύο αναγκαίες διδαχές. Αφενός στην κατανόηση της νόμων της φύσης ,των μοντέλων που «αρέσκεται» η φύση και μέσω αυτών την ολική προσέγγιση όλων των φαινομένων και αφετέρου την μαθηματική προσέγγιση και ικανότητα για περαιτέρω υπολογισμό σύνθετων ασκήσεων και αλγεβρικών χειρισμών.
Πρέπει να γίνει με πειραματικό και εννοιολογικό τεκμηριωμένο τρόπο. Την μαθηματική ανάλυση θα πρέπει να την προσεγγίσουμε γιατί υπηρετεί τη βαθύτερη ανάλυση και όχι την προσέγγιση εξεταστικών μοτίβων και σε αυτό έγκειται η δυσκολία των μαθητών, να συνδυάσουν τις δύο πλευρές όχι γιατί δεν είναι ικανοί αλλά γιατί το όλο εκπαιδευτικό σύστημα δεν παράγει μαζικά αυτές τις δεξιότητες που χρειάζονται, δεν εκπαιδεύονται συστηματικά για αυτήν την σταδιακή καλλιέργεια. Η φυσική σαν επιστήμη είναι μία δεν αλλάζει αν και το σχολείο συνεχίζει να επιβραβεύει την αναπαραγωγή, την αποστήθιση, την τυποποίηση και τελικά την εξεταστική αναγκαιότητα .Δεν πρέπει και δεν αρκεί να διδάσκουμε όλες τις πτυχές της φυσικής επιστήμης αλλά ότι είναι άξιο να εξεταστεί έτσι ώστε φυσική στις πανελλαδικές να μην γίνει μία τρομακτική εμπειρία που πρέπει να απαντήσουν μηχανικά ,μαθηματικά, χωρίς σκέψη και χωρίς την κατανόηση του όμορφου μοτίβου της φύσης .Τα δεδομένα της PISA( Programme for International Student Assesment) δείχνουν ότι μόνο το 58% των μαθητών στην Ελλάδα φτάνει στο βασικό επιστημονικής επάρκειας έναντι στο 78% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ δηλαδή του οργανισμού οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης .Στις υψηλές επιδόσεις μόνο το 1,5% με μαθητών στην Ελλάδα κατορθώνει να φτάσει έναντι του 8% στον ΟΟΣΑ.Αυτό σημαίνει ότι οι μαθητές δεν έχουν εκπαιδευτεί συστηματικά με καθορισμένο τρόπο, κυρίως λόγω ανεπάρκειας πολλών παραγόντων. Το σχετικό πνεύμα θεωρητικά υπάρχει αλλά δεν πέρασε ποτέ στην στοχευμένη πράξη. Τα θέματα θα πρέπει να επανέλθουν σε ένα λογικό επίπεδο, με διαβαθμισμένη δυσκολία και χωρίς παράλογες μαθηματικές εννοιολογικές απαιτήσεις, κοινώς υπερπαραγωγές.
Το θέμα είναι ότι για κάποιο λόγο ,τελείως άγνωστο, δεν αλλάζει το σύστημα εξέτασης και το μάθημα της φυσικής τελικά απομακρύνει μεγάλη μάζα μαθητών που αδυνατούν να συγκρατήσουν όλη αυτή την γνώση .Καταλήγει να επιβραβεύει στις πανελλαδικές εξετάσεις μαθητές που λύνουν άτοπες και αδύνατες σπαζοκεφαλιές χωρίς καμία διαισθητική αντίληψη των φαινομένων.
Η τελική εικόνα που πρέπει αναγνωστεί και να εφαρμοστεί ,για να είναι κοντά στον μέσο ευρωπαϊκό όρο να εφαρμοστεί, είναι περισσότερα πειράματα, περισσότερη ποσότητα ύλης αλλά με λιγότερη μαθηματική εμβάθυνση, περισσότερη αντίληψη, περισσότερη ερευνητική σκέψη καλύτερη ισορροπία θεωρίας πράξης ,περισσότερες συνεργατικές εργασίες και project, και αυτό για λιγότερη εξεταστική πίεση .Όσο δεν γίνονται αυτά θα συνεχίζει να παγιώνεται το εξετασιοκεντρικό σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια και η φυσική θα παραμείνει εξεταστική επιστήμη .
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η φυσική διδάσκεται με γνώμονα την εφαρμογή της στην ιατρική, στην ενέργεια, στην τεχνολογία έτσι ώστε να γίνει πιο απλή, πιο ζωντανή με μέλημα να προσφέρει στην καινοτομία αλλά και στην καθημερινότητα.
Το θέμα είναι πολύπλοκο και πολυσύνθετο προτείνοντας ριζικές ,εκ βάθρου αλλαγές τόσο στην διδασκαλία, όσο και στην εξέταση. Γίνονται κάποιες αχνές προσπάθειες ,αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Κλείνοντας και εν όψει τον επικείμενων εξετάσεων ευχόμαστε επιτυχία σε όλα τα μαθήματα με τη συμβουλή ότι η ζωή τώρα αρχίζει και δεν τελειώνει με τις πανελλαδικές εξετάσεις.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΦΥΣΙΚΟΣ
3ο ΓΕΛ « ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΕΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ»
