Με μεγάλη έκπληξη ακούσαμε πρόσφατα τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο Κοζάνης, Λάζαρο Μαλούτα, όχι μόνο να μην θεωρεί δεδομένη την εφαρμογή ενός νόμου, αλλά να αφήνει και ανοιχτό το ενδεχόμενο μη εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου επί της θητείας του. Μεταξύ άλλων, είπε: «Ξέρετε ποιο είναι το όριο ταχύτητας στην εθνική οδό; Τα 120! Θέλετε να πάμε να δούμε τι γίνεται; Υπάρχει ένας νόμος, αλλά το ζήτημα είναι το πώς εφαρμόζεται και αν! Και δεν καταλαβαίνω γιατί ένας νόμος εφαρμόζεται στην Κοζάνη και όχι στην Πτολεμαΐδα! Είναι ένα θέμα που θα το δούμε. Το κάπνισμα βλάπτει την υγεία, αλλά είναι ένα ζήτημα που πρέπει να το δούμε συνολικότερα».
Κατ’ αρχάς, ισότητα στην παρανομία δεν υπάρχει. Ένας νόμος πρέπει να εφαρμόζεται. Το ότι κάποιος παρανομεί μην εφαρμόζοντάς τον, τον καθιστά παραβάτη, όχι παράδειγμα προς μίμηση. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι ανάλογες κυρώσεις από τα όργανα που ελέγχουν την τήρησή του. Η μη εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, είναι παραβίαση του νόμου, παρανομία. Την ευθύνη για τον έλεγχο τήρησής του έχουν οι υπηρεσίεςτης δημοτικής αρχής.
Επίσης, επιλεκτική εφαρμογή νόμων, ΔΕΝ νοείται. Κάτι τέτοιο θα ήταν από μόνο του ως δράση παράνομο. Όλοι οι νόμοι έχουν την ίδια ισχύ και ο εκάστοτε φορέας εξουσίας, όπως ο Δήμαρχος, δεν μπορεί να επιλέγει ποιον νόμο θα εφαρμόσει και ποιον όχι. Την ίδια ισχύ έχουν ο Ποινικός Κώδικας και τα άρθρα του, που ποινικοποιούν την υπεξαίρεση χρημάτων στην Υπηρεσία και την κατάχρηση εξουσίας, ο Κ.Ο.Κ., ο αντικαπνιστικός νόμος (που κυρώνει διεθνή μάλιστα συνθήκη), ο νόμος για την τοπική αυτοδιοίκηση («Κλεισθένης»).
Πέραν όλων αυτών, η μη εφαρμογή ή η επιμέρους εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, θα ήταν αναχρονιστική και θα αποτελούσε πισωγύρισμα για την τοπική κοινωνία. Η βλάβη που προκαλεί το παθητικό κάπνισμα στην υγεία έχει διαπιστωθεί. Άλλωστε έχει κριθεί με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας ότι το κάπνισμα δεν αποτελεί δικαίωμα συνταγματικώς προστατευόμενο και η θεσπιζόμενη απόλυτη απαγόρευση του καπνίσματος δικαιολογείται από λόγους δημοσίου συμφέροντος (προστασία της δημόσιας υγείας). Η προστασία των πολιτών από τους κινδύνους που εγκυμονεί το κάπνισμα – σύμφωνα με την απολύτως κρατούσα επιστημονική άποψη – για την υγεία τους, τόσο των καπνιζόντων, όσο, και κυρίως, εκείνων που υφίστανται τις επιδράσεις του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, επιβάλλει την απαγόρευσή του (4171/2012, 551/2019 ΣΤΕ, Δ΄Τμήμα).Η τήρηση του συγκεκριμένου νόμου είναι δείγμαπολιτισμού, παιδείας, ήθους και σεβασμού στον άνθρωπο και την υγεία. Η ασυδοσία και η παραβίαση νόμων και διεθνών συνθηκών είναι χαρακτηριστικά παραβίασης του Κράτους Δικαίου και του Κοινωνικού Κράτους και ασέβειας απέναντι στον πολίτη. ΕλένηΧρ.Μπήινα
Δικηγόρος-Διαμεσολαβήτρια
Δημοσιολόγος, Υπ.Δρ. Δημοσίου Δικαίου Νομικής Α.Π.Θ.
Πηγή: kozanimedia.gr
