‘-Καιρό με βασανίζει αυτό το ερώτημα και καρφώθηκε προσφάτως στο μυαλό
μου με τα τελευταία γεγονότα στην Αθήνα, στην Ν. Σμύρνη!
-Διερωτήθηκα λοιπόν, αυτό το μένος περιορισμένου αριθμού ομάδας ατόμων
και στην πλειοψηφία τους των ίδιων συχνά προσώπων σε κάθε τέτοια
κοινωνική έκρηξη ή εξέγερση, ξεκάθαρα και εμφανέστατα, ποδηγετημένης
ιδεολογικά από πολιτικές αντιλήψεις και ιδεοληψίες –όχι ιδεολογίες,
καθότι δεν πιστεύω ότι υπάρχει πολιτική ιδεολογία, που συνηγορεί και
τρέφει τέτοιες ακραίες συμπεριφορές– άρα ομάδας κυριαρχημένης από
ακραίο ιδεολογικά πολιτικό χώρο, συνεπώς και χειραγωγημένης από ηγέτη
πολιτικής μορφής, τι ακριβώς άραγε να εξυπηρετεί πέραν της κοινωνικής
αναστάτωσης και της πολιτικής εκμετάλλευσης από συγκεκριμένο ή
συγκεκριμένους χώρους της στενής ή της ευρείας εκάστοτε
κοινοβουλευτικής ή εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης;
-Και σε αντιδιαστολή αυθόρμητα ήρθε στο μυαλό μου και το εξής ερώτημα:
Κατηγορούνται άτομα σαν *εθνικιστές*- είτε πολίτες είτε πολιτικοί- και
επιδιώκεται παντοιοτρόπως από τους γνωστούς – αγνώστους κήνσορες των
Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, η κηλίδωση τους! Δηλαδή, όποιος αγαπάει το
έθνος του, είναι ακραίων αντιλήψεων άτομο, επικίνδυνο για την
*Δημοκρατική μας σύγχρονη κοινωνία*!
-Και ευθύς, λύθηκα στα γέλια! Και ποιοι είναι αυτοί οι κήνσορες; Μα
όλοι εκείνοι, που η κομματική τους συμπεριφορά, μόνο ακραία μπορεί να
χαρακτηρισθεί, προκαλεί κοινωνικές αντιπαραθέσεις, γεννά και τρέφει το
κομματικό μίσος μεταξύ των πολιτών, στο οποίο και στηρίζονται τα
κόμματα της *Δημοκρατίας* για την πολιτική τους δύναμη.
-Ξεχνούν συστηματικά όλοι τους, ότι οι πολιτικές δογματικές
συμπεριφορές τους δεν είναι παρά μόνο ακραίες κομματικές, ανάλογες του
επικίνδυνου εθνικισμού, διχαστικές και ζημιογόνες για την ευημερία της
χώρας και του συνόλου των πολιτών!
-Τι αλήθεια βλάπτει περισσότερο, *να είναι κάποιος *πολιτικό όν*, όπως
κατά τον Αριστοτέλη ορίζεται και σκέπτεται το καλό του συνόλου των
συμπατριωτών του ή να είναι ένας *κομματικός όνος*, όπως καθημερινά
αποδεικνύεται, είτε αναφερόμαστε σε πολίτες, είτε σε πολιτικούς, που
αγωνίζεται και μεριμνά μόνο για το δικό τους καλό, στην πολιτική ζωή
αυτής της χώρας του γνωστού *αυτός είναι δικός μας*;
-Γιατί σαν *εθνικιστής*–οπαδός του εθνικισμού = η σε μεγάλο βαθμό
προσήλωση στα εθνικά ιδανικά και ιδεώδη— αγαπάς την πατρίδα σου,
υπέρμετρα αν θέλεις αγαπητέ αναγνώστη, αγάπη που πρόδηλα εξυφαίνεται
από ένα γενικευμένο πολιτικό ενδιαφέρον για το καλό όλου του έθνους,
σκέψη θετική ενός *πολιτικού όντος*! Όμως, το να είσαι ένας
*κομματικός όνος*, περιορίζεις την σκέψη σου, το ενδιαφέρον σου και
την δράση σου, με κριτήρια πολύ πιο περιορισμένα από το γενικό καλό,
πρώτιστα επιδιώκεις το ατομικό σου, οπότε αυτοβούλως καθίστασαι
μάλλον, έτι περισσότερο επικίνδυνος για την ευρεία κοινωνία!
-Με την παραδοχή αυτή, ποιος άραγε είναι πιο επικίνδυνος; Ο
πατριωτικός ή ο κομματικός εθνικισμός; Ποιος είναι πλέον διχαστικός
της ελληνικής κοινωνίας μας: Ποιος είναι πλέον επικίνδυνος για τις
ανθρώπινες σχέσεις;
-Το ερώτημα, εύκολα μπορεί να απαντηθεί από ένα *Πολιτικό ον*,
αναπάντητο για τους *Κομματικούς όνους*! Δυστυχώς!
Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης
Έλλην το γένος, Μακεδνός
Πατριώτης κατά το ήθος
Σκεπτόμενος κατά το έθος
Χριστιανός Ορθόδοξος
(10 ΜΑΡΤ. 2021)
