Μέσα στην ατυχία μου (ένα σκληρό τροχαίο στο δρόμο Θεσσαλονίκης – Πτολεμαΐδας που στην κυριολεξία μου διέλυσε το αυτοκίνητό μου) ευτύχησα να βρεθώ στο δρόμο ανάμεσα σε συνανθρώπους με ξεχωριστή καλοσύνη και ανθρωπιά. Ένα λεωφορείο σταμάτησε, ενώ πήγαινε με φίλαθλους του ΠΑΟΚ στο Βόλο να παρακολουθήσουν τον αγώνα.
Δεν εννοούσαν να με αφήσουν μόνη και αβοήθητη παρά μόνον όταν τέλειωσαν όλες τις διαδικασίες: Κάλεσαν πρώτα απ’ όλα ασθενοφόρο για να με μεταφέρει στο εφημερεύον Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ και έκαναν ό,τι άλλο έπρεπε (κάλεσαν αστυνομία, ασφάλεια…).
Η συμπαράσταση τους αμέριστη. Μέσα στην συμφορά μου βρήκα ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Νέους ανθρώπους (κορίτσια και αγόρια, που με ξεχωριστό ενδιαφέρον το καθένα τους και διακριτικότητα με ρωτούσαν αν και πού πονώ. Μου δίναν νεράκι. Με βρέχαν το πρόσωπο.
Δεν φεύγαν από κοντά μου. Κάναν χρήση των κινητών τους, να επικοινωνήσουν με τους δικούς μου ανθρώπους μιλώντας τους απόλυτα καθησυχαστικά. ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, που πολλές φορές αδίσταχτα τα κατηγορούμε, ότι δεν έχουν αρχές. Μπράβο τους. Χίλια συγχαρητήρια.
Όταν ήρθε το ασθενοφόρο, πολλοί ζήτησαν το τηλέφωνό μου, για να μάθουν την πορεία της υγείας μου. Κάναν χρήση μόνον όταν έπρεπε. Μετά από μέρες.
Καθώς και ο οδηγός του λεωφορείου.
Μα τι άνθρωποι! Ξέχασαν τον προορισμό τους μαζί μου, το Βόλο, το ματς.
Από δω και μετά μια άλλη σκηνή ανθρωπιάς ξετυλίγεται, μέσα στο Νοσοκομείο, ΑΧΕΠΑ αφού στο ΕΚΑΒ, μου πρόσφεραν τις πρώτες βοήθειες, ο οδηγός με την νοσηλεύτρια Μαρία – σπάνιου ήθους – με οδήγησαν στους χειρουργούς, οι οποίοι φοβήθηκαν πως είμαι τσακισμένη σαν το όχημά μου. Πονούσα φριχτά. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές του ιδρύματος ξεπέρασαν εαυτόν προκειμένου να διαπιστώσουν πόσο υγιής ή όχι ήμουν. Το ενδιαφέρον τους αμείωτο.
Ο ζήλος τους υπερβολικός, όλοι τους ανθρώπινοι. Τι άλλο μπορεί να περιμένει από ένα Νοσοκομείο κανείς;
Ένα μπράβο στη Γ’ Χειρουργική Κλινική του ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης: Στον ειδικευόμενο γιατρό κ. Μάριο Γιβαννάκη, που με παρέπεμψε σε πάμπολλες εξετάσεις (ακτίνες – αξονικές – αναλύσεις) για σίγουρο αποτέλεσμα.
Στον γιατρό κ. Γκουτζαμάνη Γιώργο, που έκανε την εισαγωγή μου και με υπομονή και κατανόηση μου εξήγησε την άσχημη κατάστασή μου.
Στην προϊσταμένη κ. Κουρδή Δήμητρα, που πάντα πρόθυμη χαμογελαστή έδινε λύσεις στο καθετί.
Σε όλο το νοσηλευτικό προσωπικό που σαν τις μέλισσες δουλεύουν ακατάπαυστα, να προλαβαίνουν όλους τους ασθενείς.
Αλλά το μεγάλο εύγε ανήκει στο Διευθυντή της Κλινικής κ. Κεσίσογλου Ισαάκ, που με την μέριμνα και την προσωπική του ευθύνη, όλα λειτουργούν εύρυθμα και τακτικά.
Στο τριήμερο της παραμονής μου διαπίστωσα πως όλοι τους είναι αληθινοί λειτουργοί!!
Κρατούν γερά τον όρκο του Ιπποκράτους, παρ’ ότι ζούμε τις σκληρές μέρες της κρίσης!!!
Φεύγω ιδιαίτερα ικανοποιημένη και λυτρωμένη από τους πόνους μου χάρη στις φροντίδες όλων τους.
Συγχαρητήρια ανήκουν και στο Γενικό Διευθυντή της ΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ του ΑΧΕΠΑ στο γιατρό κ. Απόστολο Χ’’Τόλιο, που με ιδιαίτερο ενδιαφέρον συνέδραμε στο πρόβλημά μου, συνεργαζόμενος με τους χειρουργούς γιατρούς.
Συγχαρητήρια σε όλους!!!
Τους ευχαριστώ όλους, γιατί θυσιάζοντας τους εαυτούς τους μας χαρίζουν ΖΩΗ!!!
Να τους τιμάμε.
Τους αξίζει!
Συρματένια (Τούλα) Καλογήρου
Φιλόλογος – Παιδαγωγός
