Πολλοί φίλοι τούτες τις δυσοίωνες μέρες αναζητούμε τρόπους αυτοπροσδιορισμού και έκφρασης. Προσωπικά νιώθω την ανάγκη να εξωτερικεύσω τις βιωματικές εμπειρίες της μικρής κοινωνίας που ζω.
Ο Σάλτσος τις ιστορίες του οποίου σας εκθέτω δεν είναι παρά ένας κοινωνικός σαρκαστής, που καταγγέλλει με έναν σκωπτικό αλλά αληθινό και θαρραλέο τρόπο τα κακώς κείμενα μιας συντηρητικής ανατολίτικης νοοτροπίας που πέρα από τα θετικά φέρει μέσα της όλα τα ψήγματα και τις αδυναμίες : ,αλαζονικών, ταξικών, εξουσιαστικών, κοινωνικών, ρατσιστικών και ηθικών προκαταλήψεων…
Αποτελεί μέγιστο λάθος σε όποιον επιχειρήσει να υποβαθμίσει το διανοητικό, ευρηματικό και φιλελεύθερο χαρακτήρα του… Ο Σάλτσος είναι ένας σύγχρονος Αριστοφανικός τύπος που εκφράζει διαχρονικά το αμίμητο και διδακτικό ποντιακό χιούμορ. Αυτό που συνέθεσε τα χιλιάδες φιλοσοφημένα ανέκδοτα της ηθογραφίας μας… ήταν αυτό που με δύο λέξεις με αποκάληψε η φίλη εγκονή του: – Τα λόγια τ’ αψέα αμαν σην ψήν ‘κ’ επάτευαν.. Αυτά τα καταθέτω προς αποφυγήν κάθε κακοήθειας….
Ο Σάλτσον και ο κασάπ’ς.
Χειμογκός καιρός έτον. Το καφανείον τ’ Αντωνάκονως γομάτον ανθρώπ’ς . Κάποτε έννοιξεν η πόρτα κ’ εσέβεν απέσ’ ο Φώτης ο κασάπς ας σα Καϊλάρια.. Θρακιώτης έτον αμάν τα καλίων ας σ’ εμάς εκαλάτσευεν. Αρ εδέκεν καλημερίαν κ’ εσκάλωσεν να λέει το τέρτ’ ατ’ . -Ελάστα όλια τα χωρία κι έναν μουσκάρ’ ‘κ’ επόρεσα να ευρήκω . Το θεόν εσουν αν αγαπάτενποίος έχ’ έναν μουσκάρ’ ν’ αγοράζω. Καλά πα θα πλερών ατό.. Οι χωρέτ’ εξέρν ατον χρόνια επένεν χτήνια ας σο χωριον. Κ’ εθέλεσαν να χαλάνε το χατύρ’ν ατ’ ερώτεσεν είνας τον άλλον αν έχ ουσκάρ για πούλημαν.. κανείς ‘κ’ είχεν… Τα’ ίνονος μικρόν τα’άλονος τρανόν… άνθρωπον στεναχωρεμένος είδεν η δουλείατ’ κι θα ίνεται έκοψεν τα’ ομούτια κι εκατσεν σ’ έναν παρέαν επαρήγγειλεν έναν ρακίν και μασλατεύ’.
Ο Σάλτσον εκάθουτον μαμασεμένος σην κιοσέν τη καφανίονως κι έπινενεν την καφέν ατ’.
Κάποτε είδεν ατον ο κασάπ’ς εκλώστεν λέειατον :
-Βρέ Μυταρά εσύ είχες μουσκάρια γιατί ‘κι καλλατσεύς..
Ο Σάλτσον εγούζεψεν κι είπεν απές ατ’ ΄΄ εγώ σβού τη σκύλλ’ τον γιόν τιδέν κ’ εποίκατον και για τα’ όποιον υβρίζ’ με;΄΄
-Έχω αλλά ‘κι δίγω σεν
– Βρε έχεις μουσχάρι και δεν μιλάς;
– Ναι είπα σε ,έχω αλλά ‘κι δίγω σα..
-Βρέ άνθρωπέμου το έχω παραγγελίες θα σε πληρώσω καλά..
-Ότι και να δείς με εγώ εσέν μοσκάρ’ ‘κι δίω….
Ο κασάπ’ς παρακαλεί το Σάλτσον εποίκεν ατον Θεόν…
Κάποτε ο Σάλτσον εσκώθεν απάν και λέει ατόν Α
- Χάιτε ας πάμε και έλεπον ατό….
- Αρ εποίγαν εσέβαν σο μαντρίν ενίχτωσεν κέλε, απές σκοτεία πίσα ο κασάπς άμον ντ’ ετσατσοφώταξαν ολίγον τα’ οάτια τα’ τερεί ολόερα το μαντρύν εύκαιρον ναι μουσκάρ’ νε τιδέν’
- – Βρέ κοσμά το μουσκάρι σου πούείνα;
Ατώτε ο Σάλτσο εκατήβασεν τα βρακοζόνιατ’ και δέικ’ ατον
- αρ’ αούτο έν το μουσκάρ’ έλα έπαρ’ το…..
- Ο κασάπ’ς ταρχάλε εκλώσεν ερρούξεν οπίς σο καφενείον , ακόμαν κ’ εσέβεν κι ο καφετσής λέει ατον Φώτη ..φώτη από το μουσχάρι κράτησε κ’ εμένα δύο κιλά παιδάκια….
- Αμάν βρε μ΄΄ητσο όλο το πούλησα μόνο η σπονδυλική στήλη και το κεφάλι έμεινε….
