Σύμφωνα με την τεχνητή νοημοσύνη «Το Διεθνές Δίκαιο είναι ένα σύνολο κανόνων και αρχών που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών, διεθνών οργανισμών, και σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδιωτών ατόμων σε διεθνές επίπεδο, διασφαλίζοντας την ειρήνη, την ασφάλεια και την οικονομική συνεργασία, μέσω συνθηκών και εθιμικού δικαίου.»
Το σύγχρονο λοιπόν Διεθνές Δίκαιο έχει ως αφετηρία τη Συνθήκη ειρήνης της Βεστφαλίας 1648 και τη δημιουργία των εθνικών κρατών, ολοκληρώνει ένα κύκλο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με τη δημιουργία του Ο.Η.Ε. και των άλλων διεθνών οργάνων.
Τι γίνεται όμως στην πράξη? Από την θέσπισή του και μετά, υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα, όπου καταστρατηγείται από τους ισχυρούς του κόσμου κατά το δοκούν, ανάλογα τα συμφέροντά τους. Φυσικά, η «τέχνη» του κάθε ηγέτη ή κράτους που καταστρατηγεί το διεθνές δίκαιο είναι πως το «πλασάρει» αυτό με νομιμοφανή τρόπο. Το περιτύλιγμα δηλαδή, ώστε να «κοιμάται ήσυχος» αυτός και κυρίως ο υπόλοιπος κόσμος το βράδυ.
Δύο είναι τα πιο πρόσφατα παραδείγματα κατάφορης παραβίασης του διεθνούς δικαίου τα τελευταία χρόνια:
- Η εισβολή και κατοχή τμήματος επικράτειας κυρίαρχου κράτους (Ουκρανίας) από άλλο πολύ ισχυρότερο γειτονικό κράτος (Ρωσία), με κύρια αιτιολόγηση του τύπου τα εδάφη (πλούσια σε μεταλλεύματα) μας ανήκαν από παλιά, οι κάτοικοι είναι ρωσόφωνοι, το ΝΑΤΟ μας πλησιάζει και κύριο περιτύλιγμα ότι η κυβέρνηση της Ουκρανίας είναι Ναζιστική.
- Η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, με σκοπό την συνεκμετάλλευση των πλουσιότερων στον κόσμο κοιτασμάτων πετρελαίου της χώρας, την απομάκρυνση της Κίνας και του Ιράν από την «αυλή» των ΗΠΑ, την ισχυροποίηση του δολαρίου, την επαναπροώθηση μεταναστών, την ενίσχυση της φθίνουσας δημοτικότητας του Ντόναλντ ενόψει ενδιάμεσων εκλογών και η επίδειξη στρατιωτικής πυγμής και αποτελεσματικότητας σε όποιον αμφισβητεί την υπερδύναμη που λέγεται ΗΠΑ, με το απαραίτητο φυσικά περιτύλιγμα τη ναρκο-τρομοκρατία.
Είναι ειρωνικό καθώς τα δύο αυτά παραδείγματα που συμβαίνουν στο ίδιο χρονικό διάστημα, προέρχονται από τη Δύση που υπερασπίζεται τις δυτικές (υπέρτερες) αξίες και την Ανατολή που «σκίζει τα ιμάτια της για την ευημερία των λαών». Βέβαια δεν μπορεί να συγκριθεί η σχεδόν αναίμακτη απαγωγή του Προέδρου και της συζύγου του από το κρεβάτι τους νυχτιάτικα σε μία επιχείρηση που διήρκεσε μόλις τρεις ώρες, με τον πόλεμο -ειδική στρατιωτική επιχείρηση (sic) – που διεξάγεται εδώ και τέσσερα χρόνια, όπου έχουν χάσει τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν περίπου πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι και από τις δύο πλευρές.
Αξίζει όμως να σταθούμε λίγο παραπάνω στην περίπτωση της Βενεζουέλας ως πιο πρόσφατης. Από επιχειρησιακής σκοπιάς πρόκειται για μία άψογα σχεδιασμένη και εκτελεσμένη καταδρομική επιχείρηση, που μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορούν να εκτελέσουν. Βέβαια, πρέπει να υπήρχε και συνεργασία εκ των έσω, που οι ΗΠΑ δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν αφού ο μυστακοφόρος πρώην οδηγός θεωρούνταν από πολλούς συμπατριώτες του δικτάτορας. Μια επιχείρηση, όπου ο παθολογικά νάρκισσος τσαμπουκάς ξεφτίλισε τον επικίνδυνα γραφικό αλητάκο. Ο Ντόναλντ είναι τυχερός (σε αντίθεση με τον Βλαδίμηρο) που διαθέτει κράτος με τέτοια οργάνωση υπηρεσιών, που μπορεί «να τον κάνει μάγκα» μέσα σε μια νύχτα και να ενισχύσει έτι περαιτέρω την ανάγκη του για κολακεία. Λίγο ενδιαφέρει τον Ντόναλντ η αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα ή οπουδήποτε αλλού, αντίθετα αυτό που τον νοιάζει είναι το προσωπικό πολιτικό όφελος και η ισχυροποίηση των ΗΠΑ.
Ερχόμενοι τώρα στις επιπτώσεις που έχει αυτή η κυνική παραδοχή της ισχύος του διεθνούς δικαίου, ότι δηλαδή εφαρμόζεται μόνο όταν συμφέρει ή στη καλύτερη περίπτωση δεν επηρεάζει τα συμφέροντα του ισχυρού, διαπιστώνεται ότι δυστυχώς αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα. Διότι η χώρα μας είναι μια μικρή σχετικά χώρα με περιορισμένη οικονομική και στρατιωτική ισχύ απέναντι σε ισχυρό αναθεωρητικό γείτονα, η οποία είναι αναγκασμένη να προστρέχει στην προστασία του διεθνούς δικαίου όπως ο απλός πολίτης προστρέχει στην προστασία που του παρέχουν οι νόμοι απέναντι στους ισχυρούς μιας κοινωνίας. Μπροστά στο πολιτικό δίλημμα να καταδικάσει ανεπιφύλακτα την απαγωγή του Μαδούρο, όπως έκανε στην περίπτωση της εισβολής του Βλαδίμηρου, η Ελλάδα δυστυχώς θα πρέπει «να βάλει νερό το κρασί της» και να κάνει συγκεκαλυμμένες εκπτώσεις λαμβάνοντας υπόψη το εθνικό συμφέρον, ελπίζοντας δηλαδή ότι έτσι θα κολακεύσει τον ένοικο του Λευκού Οίκου, ώστε αυτός ως πιο ισχυρός να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στις ορέξεις του άλλου ένοικου, του Λευκού Παλατιού αυτή τη φορά Ερντογάν και των παρατρεχάμενών του.
Πολυζάκης Απόστολος
Μηχανολόγος Μηχανικός – Μηχανικός Αεροσκαφών
Αναπλ. Καθηγητής Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
apolyzakis@gmail.com
