Αν με ρωτήσετε ποια βοήθεια μπορείτε να δώσετε σε φίλους ή συγγενείς σας που περνούν την ακραία δοκιμασία του καρκίνου θα σας έλεγα. Να είστε εκεί πραγματικά και ουσιαστικά ως το τέλος!
Και όταν τους επισκέπτεστε να τους έχετε πάει τα ψώνια της εβδομάδας και φεύγοντας να πάρετε τα σκουπίδια. Ναι τα σκουπίδια.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βουνό φαντάζουν αυτές οι καθημερινές δουλειές
Όταν έχεις περάσεις 4 συνεχόμενες μέρες και νύχτες σε νοσοκομείο, κοιμάσαι σε μια καρέκλα, το πρωί πρέπει να πας στη δουλειά σου και να ξανά γυρίσεις στο νοσοκομείο και όλο αυτό πάλι από την αρχή… πιστέψτε με το να σου κάνουν τα ψώνια της εβδομάδας είναι «λυτρωτικό».
Μπορείς να είσαι εκεί και ας φοβάσαι το νοσοκομείο και ας μην θέλεις να δεις τις σκληρές εικόνες του.
Δεν χρειάζεται να σου ζητήσουν βοήθεια αν είσαι φίλος ξέρεις, αν αγαπάς νιώθεις.
Εγώ είχα την ατυχία οι δικοί μου άνθρωποι να είναι μακριά και μάλιστα 500 χιλιόμετρα μακριά!
Αλλά είχα την τύχη να μ´ αγαπούν πολύ!
Όταν τα πράγματα έγιναν πια πολύ δύσκολα και η νοσηλεία στον «Άγιο Σάββα» διαρκούσε εβδομάδες, υπήρξε μια σπουδαία «Συνομωσία» υπέρ μου, ανάμεσα στ´ αδέρφια και τις φίλες μου!
Ένα πρωί λοιπόν από εκείνα τα δύσκολα πρωινά, γύρω στο 6:30 ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου
«Είμαι κάτω στο κυλικείο θα είμαι εδώ όλη τη μέρα όταν βρεις χρόνο κατέβα να πιεις ένα καφέ ή να φας κάτι, έχεις φάει τίποτα;»!
Ήταν ο μικρός αδερφός μου ταξίδεψε μέσα στη νύχτα και ήταν εκεί για μένα να νοιαστεί αν έχω φάει κάτι.
Αυτό το μήνυμα, αυτή η πράξη συνέβη σε επανάληψη τις επόμενες μέρες και από τις φίλες μου!
Ο άνθρωπος δίπλα στον ασθενή χρειάζεται δύναμη, για να μπορεί να σταθεί για να μην διαλυθεί.
Χρειάζεται εφόδια για να αντιμετωπίσει τις νέες καταστάσεις, αλλά και τους 2 νέους ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή του! Τον άνθρωπο που νοσεί, γιατί αλλάζει είναι άλλος από τον άνθρωπο που ήξερε και τον άνθρωπο που γίνεται ο ίδιος μέσα από αυτήν τη δοκιμασία.
Αν θέλεις να σταθείς σε κάποιον δεν υπάρχουν δικαιολογίες μόνο πράξεις υπάρχουν, πράξεις που μπορούν να δώσουν δύναμη!
