Με αφορμή δημοσίευμα στο οποίο εκφράζει την αγωνία της για το μέλλον της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πτολεμαΐδας (Δ.Β.Π.) δημόσια, η βιβλιοθηκονόμος και παιδαγωγός της δομής κα Σοφία Καλμανίδου, τονίζοντας τα περιορισμένα μέσα και την έλλειψη μέριμνας, είναι ίσως ευκαιρία μετά από δυο δεκαετίες να θυμηθούμε και να μάθουμε κάποια συναφή γεγονότα:
Επί της δημαρχίας του αειμνήστου Δημάρχου Πτολεμαΐδας Πέτρου Τόττη, καθιερώθηκε λειτουργία τμημάτων ζωγραφικής, με δωρεά παράδοση μαθημάτων για τους μικρούς μαθητές, στο χώρο της Δ.Β.Π. με μεγάλη επιτυχία. Όλα τα τμήματα ζωγραφικής των ηλικιακών τάξεων ήταν υπερπλήρη (δώδεκα τμήματα με έως δώδεκα παιδιά το καθένα), με λίστα αναμονής που έφτασε και τα 200 παιδιά! Μια αξιέπαινη προσπάθεια παραγωγής πολιτισμού και κοινωνικής συνοχής!
Ο χώρος της Δ.Β.Π. κάθε απόγευμα-βραδάκι έσφυζε από ζωή! Μικροί μαθητές με δωρεάν μαθήματα στα θρανία της πίσω αίθουσας για τη ζωγραφική και πολλοί γονείς συνοδοί στο χώρο μελέτης της Βιβλιοθήκης! Βασικό ρόλο στην επιτυχία του εγχειρήματος η σταθερή επιθυμία του Δημάρχου Πέτρου Τόττη, οι προσπάθειες των υπευθύνων που όρισε ως αρμόδιους στη Δ.Β.Π. αλλά και το προσωπικό (και μόνο) ενδιαφέρον του επόμενου δημάρχου Σταύρου Φραγκουλίδη. Φυσικά σημαντικός συντελεστής επιτυχίας ήταν και ο εύκολα προσβάσιμος χώρος της Δ.Β.Π. στο κέντρο της πόλης μας.
Στις πετυχημένες δομές ως συνήθως δεν αντέχει η πόλη μας. Οι μετέπειτα «πεφωτισμένες» Δημοτικές Αρχές επέβαλαν δίδακτρα αντί του δωρεάν στους μικρούς ονειροπόλους ζωγράφους. Και αν όχι με την προτροπή, με την θέληση της σημερινής διεύθυνσης της Δ.Β.Π. (ενοχλούσε η φασαρία του πήγαινε-έλα των μαθητών-γονέων, η μυρωδιά από το νέφτι ….) μεταφέρθηκε σε άλλους χώρους δυσκολότερα προσβάσιμους και τελικά, στο Πνευματικό Κέντρου Πτολεμαΐδας. Ο Δήμος δεν πλούτισε από τα ευτελή δίδακτρα και η πίσω αίθουσα ζωγραφικής της Δ.Β.Π. κατάντησε να είναι σήμερα ένας μονίμως σκοτεινός αποθηκευτικός χώρος, με αχρησιμοποίητο εξοπλισμό και υλικά.
Θα ήταν παράλειψη να μη συγχαρούμε όπως και να μην αναφερθούμε σε κάποιες πετυχημένες κατά καιρούς προσπάθειες-εκδηλώσεις από το προσωπικό της Δ.Β.Π. με την παρουσία πολλών μικρών παιδιών, αλλά και μέσα από ευρύτερες συνεργασίες και διακρίσεις της Βιβλιοθήκης μας.
Αποτελεί όμως σημαντική παράλειψη όταν μας διαφεύγει μια εφαρμοσμένη και πετυχημένη βασική πρακτική: Οι παρεμφερείς παράπλευρες δράσεις μιας δομής, σχεδόν πάντα και δίχως να το αλλοιώνουν, δημιουργούν σοβαρές προϋποθέσεις στήριξης του κυρίως έργου. Φυσικά αυτό απαιτεί γνώση, πνεύμα συνεργασίας, ανεκτικότητα, επιμονή, υπομονή και δουλειά.
Κούρασε η «σιωπή» για περισσότερα από 20 χρόνια, κανείς δεν μίλησε, κανείς δεν κατάλαβε, κανείς δεν είδε, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν έμαθε …. Γιατί μια απόλυτα επιτυχημένη δομή, το «εργαστήρι ζωγραφικής» από το οποίο αποφοίτησαν εκατοντάδες «μικροί ζωγράφοι» το έσβησαν αθόρυβα, το εξαφάνισαν, χωρίς ένα σχόλιο από κανέναν, δίχως καταλογισμό ευθυνών σε κανέναν ;;;;
Σημ.: Μήπως και στην Πτολεμαίδα αξίζει μια αντίστοιχη «Κοβεντάρειος» ;;;;;
