Η Γιώτα Κοτσαύτη εδώ και έναν χρόνο κάνει κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο.
Αποφάσισε να μοιράζεται δημόσια τις πληγές της. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να μας δείχνει τη δύσκολη διαδρομή της. Τις επεμβάσεις. Τον φόβο. Τις στιγμές που λύγισε. Αλλά και τη δύναμη που βρήκε για να σταθεί ξανά όρθια.
Όχι για να προκαλέσει λύπηση.
Αλλά για να δώσει δύναμη. Και, ναι, ίσως και για να πάρει. Γιατί έτσι λειτουργεί η ανθρώπινη σύνδεση.
Πρόσφατα εμφανίστηκε κάποια «κυρία». Μια άγνωστη γυναίκα που θεώρησε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα σε αυτή την ιστορία δεν είναι ένας άνθρωπος που πάλεψε με καρκίνο τετάρτου σταδίου. Δεν είναι οι επεμβάσεις. Δεν είναι ο πόνος.
Αλλά η «αισθητική» της
Βρήκε το θράσος να χαρακτηρίσει την ανάρτηση μιας ασθενούς ως «ηθικά ανάρμοστη».
Γιατί όμως;
Γιατί το διαφορετικό ακόμα μας τρομάζει.
Γιατί η ευαλωτότητα μάς φέρνει αμηχανία.
Γιατί η αρρώστια εξακολουθεί να κουβαλά στίγμα.
Μας βολεύει ο καρκίνος όταν είναι σιωπηλός. Κρυμμένος «Τακτοποιημένος» σε μια σκοτεινή γωνιά.
Γι’ αυτό στο WinCancer συνεχίζουμε να μιλάμε για το στίγμα της νόσου.
Γιατί καμία Γιώτα δεν πρέπει να νιώθει ότι οφείλει, να κρύψει τη μάχη της; για να μην ενοχλήσει κανενός την αισθητική.
Γιώτα, σε ευχαριστούμε.
Γιατί με το θάρρος σου δεν δείχνεις μόνο τις πληγές σου. Δείχνεις σε όλους μας τι σημαίνει δύναμη.
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer
