Μια από τις βασικές αιτίες της πτώχευσης αυτής της χώρας, ήταν πως οι πολιτικές που εφαρμόζονταν σπάνια είχαν ως τελικό γνώμονα, το πραγματικό κοινωνικό όφελος. Τα νομοθετήματα που ψηφίζονταν είχαν δύο κυρίως στόχους: Ο πρώτος συνήθως ήταν η κάλυψη συντεχνιακών απαιτήσεων συγκεκριμένων ομάδων πολιτών (σε βάρος κάποιων άλλων). Με απλά λόγια, πότε γινόταν το «χατίρι» της μιας ομάδας και πότε της άλλης ομάδας. Όταν βέβαια μια χώρα δεν νομοθετεί με βάση τις αρχές δικαίου και το κοινό κοινωνικό όφελος-αλλά κάνοντας τα εκάστοτε «χατίρια» του καθενός -στο τέλος και η χώρα πτωχεύει και οι πάντες χάνουν τα «χατίρια» τους. Υπήρξαν όμως και νομοθετήματα που είχαν και έναν δεύτερο στόχο: Την κάλυψη όλων των πολιτών.Και όταν λέμε όλων, εννοούμε… ΟΛΩΝ. Αυτά δυστυχώς ενώ θα έπρεπε να είναι επωφελέστερα, υπήρξαν και τα πιο καταστρεπτικά. Τόσο από δημοσιονομικής άποψης, όσο και από άποψης ισονομίας. Γιατί πολύ απλά δεν βασίζονταν στις αρχές δικαίου.
Ένα τέτοιο νομοσχέδιο είναι και η πρόσφατη Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) για τους ανασφάλιστους, που ψηφίστηκε και ξεκίνησε να εφαρμόζεται από τον περασμένο Ιούνιο. Πριν αναλύσω όμως τι ακριβώς περιλαμβάνει η απόφαση, θα περιγράψω ένα προσωπικό περιστατικό που μου συνέβει τον Οκτώβριο. Περιμένοντας στην ουρά για να πληρώσω τις ασφαλιστικές μου εισφορές στο ταμείο μου , ακούω τον παρακάτω διάλογο μεταξύ ενός κυρίου και του υπαλλήλου, μπροστά από εμένα. Ο κύριος ήταν μηχανικός, γύρω στα 60. Αναφέρει στον υπάλληλο: «Είμαι ασφαλισμένος στα ταμείο 29 χρόνια. Όλα τα χρόνια ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας και πλήρωνα τις εισφορές στο ταμείο μόνος μου. Μόνο για ένα διάστημα 5 ετών δούλεψα στον Δήμο (γνωστής μεγαλούπολης…). Ενώ θα έπρεπε να πληρώνουν αυτοί τις εισφορές μου βάσει της σύμβασης που είχα υπογράψει, αυτοί έφαγαν τα λεφτά. Τι γίνεται τώρα με την ασφάλισή μου και πότε μπορώ να βγω στην σύνταξη;». Ο υπάλληλος του απάντησε ψυχρά ότι αν δεν καταβάλει το ποσό των 5 ετών, δεν δικαιούται σύνταξη και ΔΕΝ θεωρείται ασφαλισμένος. Ρωτάει λοιπόν εύλογα ο κύριος: «Εδώ και 29 χρόνια έχω πληρώσει πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ στο ταμείο σας και τώρα μου λέτε ότι δεν δικαιούμαι ούτε τα φάρμακά μου;;;».
Ο κύριος προφανώς δεν ήταν ενημερωμένος για την ΚΥΑ που αφορά τους ανασφάλιστους. Η ουσία όμως είναι άλλη. Πως από τον Ιούνιο του 2012 που εκλέχτηκε αυτή η κυβέρνηση, θεωρούσε «ανασφάλιστους» τόσο αυτούς που εδώ και χρόνια έχουν δώσει εισφορές από δεκάδες έως εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στα ταμεία (και απλά δεν έχουν πληρώσει μερικά εξάμηνα λόγω της κρίσης), όσο και αυτούς που δεν έχουν πληρώσει ποτέ τους ούτε ένα ευρώ!Δυστυχώς στην ίδια γραμμή κινείται και η προσφάτως ψηφισμένη ΚΥΑ για τους ανασφάλιστους. Αντιγράφω αυτολεξεί ποιες κατηγορίες «ανασφάλιστων» περιλαμβάνει (Γ.Π./ΟΙΚ. 56432/28.6.2014): «Δωρεάν φαρμακευτική φροντίδα δικαιούνται: οι ανασφάλιστοι Έλληνες πολίτες, οι νομίμως διαμένοντες στην ελληνική επικράτεια ομογενείς, οι υπήκοοι κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι υπήκοοι τρίτων χωρών, νόμιμα και μόνιμα διαμένοντες στην Ελλάδα, οι οποίοι στερούνται των προϋποθέσεων έκδοσης βιβλιαρίουανασφαλίστου και δεν είναι ασφαλισμένοι σε κανένα δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα»!
Δηλαδή με απλά λόγια: «Ήσουν ελεύθερος επαγγελματίας, μηχανικός, γιατρός ή δικηγόρος και έχεις πληρώσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο ταμείο σου εδώ και πολλά χρόνια;; Θεωρείσαι ανασφάλιστος όπως και αυτός που δεν έχει πληρώσει ποτέ του ούτε ευρώ! (Αυτό συνέβαινε μέχρι τον Ιούνιο). Αλλά πλέον δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Πλέον μπορείς να πάρεις τα φάρμακά σου με την «ΚΥΑ» που ψηφίσαμε! Όπως και αυτός που (πάλι) δεν έχει πληρώσει ποτέ του ούτε ευρώ!»Δηλαδή είτε πλήρωνες είτε όχι, αυτό το κράτος σε θεωρούσε πριν αλλά σε θεωρεί και τώρα, ακριβώς το ίδιο με αυτό που δεν πλήρωσε ποτέ του τίποτα ή ελάχιστα!
Δυστυχώς με τέτοιους νόμους-τερατουργήματα, η συγκυβέρνηση το μόνο που δεν προκαλεί είναι η εμπέδωση του κοινού αισθήματος δικαίου. Αλλά ούτε και τους πολίτες βοηθάει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που εδώ και χρόνια πληρώνουν από το υστέρημά τους, έπρεπε να δικαιούνται ΔΩΡΕΑΝ όλα τους τα φάρμακα για έναν πολύ απλό λόγο: Τα έχουν ήδη πληρώσει. Με πραγματικά λεφτά, που βγάζουν κάθε εξάμηνο από την δουλειά τους. Πρέπει επίσης να γίνει επιτέλους διαχωρισμός μεταξύ εισφορών ασφάλισης και σύνταξης. Δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται να πληρώνεις, τόσο το ένα όσο και το άλλο. Και ενώ μπορεί να πλήρωνες για 20 χρόνια, να μην μπορείς να ανταποκριθείς σε ένα εξάμηνο ασφάλισης και ξαφνικά να θωρείσαι «ανασφάλιστος». Τέλος αφήνω στην συνείδηση των αναγνωστών, το απολύτως κατάπτυστο του νομοθετήματος να τοποθετεί στην ίδια κατηγορία τον Έλληνα πολίτη που έχει πληρώσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το υστέρημά του, με κάποιον άλλο (είτε Έλληνα είτε όχι) που δεν έχει πληρώσει ποτέ του ούτε ευρώ…
