Όχι δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Ήδη από το 1920, ο σύντροφος και Βούλγαρος Β. Κολάροφ, ο λίγο αργότερα γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς, έθεσε ζήτημα της καταπίεσης των εκτός Βουλγαρίας, μειονοτήτων. Η λογική απλή: αν κάνεις τους σλαβόφωνους Έλληνες να νιώθουν μόνο «Μακεδόνες», πιο εύκολο από εξαρχικούς – Βούλγαρους, θα είναι πιο εύκολη αργότερα μια ενσωμάτωση, αφού κατακτήσεις την Μακεδονία και την Θράκη. Το ίδιο επιχειρήθηκε και το 1922, κατά την 4η Βαλκανική Κομμουνιστική Συνδιάσκεψη, στην οποία πάντως αντέδρασαν οι εκπρόσωποι των Κ. Κ. της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδος. Τον Νοέμβριο του 1922, δεσμεύθηκαν στην μελλοντική επέκταση της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, να ενταχθούν ως αυτόνομες δημοκρατίες η Μακεδονία και η Θράκη. Το 1923 είχαμε διεθνή κομμουνιστική απόφαση, για αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας, γλώσσας και πολιτισμού καθώς και κατοχής των «Μακεδόνων» υπό των Αλβανών, Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων. Τα επιμέρους βαλκανικά κομμουνιστικά κόμματα, δεσμεύονταν, όταν επικρατήσουν, να δώσουν τα «μακεδονικά» τμήματα τα οποία «ήταν κατακτημένα» από Αλβανία, Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία και να τα παραχωρήσουν, ώστε να ιδρυθεί μακεδονικό κράτος. Στις αποφάσεις αυτές αντέδρασε αρχικά το, τότε, ΣΕΚΕ. Όμως κατά το 3ο Έκτακτο Συνέδριο (26-11 με 3-12-1924), η Komintern θα περάσει την γραμμή της. Αντίδραση υπήρξε μεγάλη, αλλά λ.χ. οι διαφωνούντες Γ. Κοδράτος και Αποστολίδης, διεγράφησαν και περιορίσθηκαν αντίστοιχα το 1927. Το 1931, πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα, όπως του Ριζοσπάστη της 23-03-1931, διακηρύσσουν πως «δεν θα πάψουμε την πάλη μας για τη ανεξαρτησία του μακεδονικού λαού». Ενώ το 1932, ο «Νέος Ριζοσπάστης», φ. Δευτέρας 19-09-1932, δημοσίευε «Προκήρυξη προς τον μακεδονικό λαό που ζει κάτω από την ελληνική κυριαρχία»! Το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, τον Δεκέμβριο του 1935, θα επισημοποιήσει μια τάση για υποβάθμιση της προηγούμενης περί μακεδονισμού κομματικής προπαγάνδας, υπό την έννοια πως οι τότε συνθήκες δεν ευνοούν την απόσχιση των Monkeyδόνων από το ελληνικό κράτος: Έλεγαν: «Η αλλαγή του συνθήματος κάθε άλλο παρά αδυνάτισμα της δουλειάς μας στη Μακεδονία και ανάμεσα στις εθνικές μειονότητες σημαίνει. Αντίθετα, επιβάλλεται να δυναμώσουν οι προσπάθειες μας για την εξασφάλιση στις μειονότητες πλέριων δικαιωμάτων. Το Κόμμα δεν παύει να διακηρύττει πως τελικά και οριστικά το μακεδονικό ζήτημα θα λυθεί αδελφικά μετά τη νίκη της Σοβιετικής εξουσίας στα Βαλκάνια που θα σκίσει τις άτιμες συνθήκες των ανταλλαγών των πληθυσμών και θα πάρει όλα τα πρακτικά μέτρα, ώστε να εξαλειφθούν οι ιμπεριαλιστικές τους αδικίες. Μόνον τότε ο Μακεδονικός Λαός θα βρει την πλέρια εθνική του αποκατάσταση». Το ΚΚΕ, έστω και αργά, αναγνώρισε κάποια στιγμή το ιστορικό λάθος του.
Αυτό που δεν μας έμαθαν για τον δικτάτορα Μεταξά, είναι κάτι το οποίο έγινε γνωστό αργότερα, όταν επετράπη πρόσβαση σε διαβαθμισμένα απόρρητα αρχεία: οι όροι προς την Ελλάδα του ναζιστικού Άξονα για να μην υπάρχει πόλεμος(ανεξάρτητα αν ο Χίτλερ δεν επιθυμούσε εκείνη την περίοδο ιταλική εισβολή), ήταν η εγκατάσταση Ιταλικής και Βουλγαρικής διοίκησης. Έτσι θα καρπώνονταν κάτι και οι Αλβανοί μέσω Ιταλών, οι Ρουμάνοι ως δικαιώματα στα Βλαχοχώρια, οικειοποιούμενοι τους Βλάχους και οι Βούλγαροι θα προσαρτούσαν σημαντικό μέρος της Μακεδονίας και της Θράκης. Πολεμάν οι αριστερόστροφοι μπουρδολόγοι και καλά τον ναζισμό, αλλά εφαρμόζουν μια χαρά τα τότε θέλω των Βαλκάνιων ναζιστικών συμμάχων. Ακούτε για Τσάμηδες, αλλά ίσως αγνοείτε πως υπήρξαν τα γιουσουφάκια των Ναζί στην Ήπειρο. Ακούτε για Βλάχους που δεν είναι Έλληνες, αλλά ίσως δεν γνωρίζετε, πως το ναζιστικό πετρέλαιο ερχόταν εν πολλοίς από την ναζιστική Ρουμανία. Τέλος προπαγανδίζουν οι καλοθελητές για τους Βλάχους πάλι, αλλά είναι άγνωστο πως μέγα μέρος των Ελλήνων των Σκοπίων είναι Βλάχοι. Όμως το άθλιο καθεστώς του Τίτο στην Monkeydonia, άλλαξε, ακόμα, και τα ονόματα των τάφων στα εκεί νεκροταφεία, με αρχικά ή αριθμούς μητρώου.
Πάμε, λοιπόν, στα καθ΄ ημάς. Βγαίνει ο Π. Καμένος και λέει πως εμείς ως κυβέρνηση δεν θα ψηφίσουμε συμφωνία με το όνομα «Μακεδονία». Φυσικά αφού ξέρει πως θα το κάνει αυτό η στήριξη από το ΦΩΦΟΚ, της Φώφης και του Σταύρου, γράφοντας στα μέζεα του στεατοπυγικού τους υποσυστήματος το «Η Μακεδονία είναι η ψυχή μας» του Ανδρέα Παπανδρέου. Σε τέτοια ζητήματα έχει αποκτήσει από καιρό μαξιλαράκι ασφαλείας, ο «τετράποδος» αντιπρόεδρος. Όταν δεν υπάρχει μαξιλαράκι ψηφίζει τα πάντα, όταν υπάρχει, μια ζωή τσάμπα μάγκας. Και για να δούμε τι διαρροές θα υπάρχουν από τα άλλα κόμματα.
Όσο για τον επόμενο πρωθυπουργό, τα πράγματα, πολιτικά, θα είναι πολύ δύσκολα. Αν δεν βγει πρώτος με διαφορά, ξέρει πως τα περισσότερα από τα υπόλοιπα κόμματα είτε δεν θα συνεργαστούν μαζί του, είτε έχουν κλείσει πρώτο τραπέζι πίστα στη Μυτιλήνη και τη Λέσβο. Εξάλλου σε επίπεδο εφαρμογών ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους. Το διακύβευμα είναι το «πόσα υπουργεία θα πάρω». Όμως όχι μόνο δεν έχει ξεχαστεί το μακεδονικό από το λαό, αλλά ίσως κρίνει την επιβίωση του Οίκου.
Για δες συμπτώσεις: 19 Μαΐου, ημέρα της γενοκτονίας των Ποντίων, αυτό-οργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη. Σημειωτέον πως για κάθε Monkeyδόνα, οι Πόντιοι είναι στο κέντρο της σκοποβολής και χαρακτηρίζονται «τουρκόσποροι». Όποιος παρακολουθεί τα γραφόμενά τους, το γνωρίζει αυτό. Από την άλλη, πάλι, την επέτειο του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου, που δεν τιμήσαμε, ποτέ, στην Ελλάδα γίνεται το μεγάλο αθηναϊκό Prideκαι αμέσως μετά υπογράφεται η «μεγάλη διπλωματική νίκη» του μακεδονικού ξεπουλήματος. Πως τα φέρνει η ζωή!
Στο μεταξύ, το αφορολόγητο διατηρήθηκε στις 12000, τα διόδια καταργήθηκαν από τους «Δεν πληρώνω», οι συντάξεις διαφυλάχθηκαν, η υπουργός σηκώνει κεφάλι, και οι καπιταλιστές το σκύβουν, και κανένα πρώτο σπίτι δεν πάει στα χέρια τραπεζίτη. Για να παραφράσω τον Brecht«και εσείς ακολουθάτε διαχρονικά monkeyδονικές σημαίες και η Άννα δεν βρίσκει στο ντουλάπι ψίχα ψωμί». Θα κλείσω με το κάτωθι κείμενο του Μ. Θεοδωράκη, ο οποίος για μια φορά, ακόμη, σώζει την παρτίδα, επιβεβαιώνοντας γιατί είναι μέγιστος:
«Η χώρα μας σύρθηκε σε μια πράξη ιστορικής ήττας και εθνικής μειοδοσίας με απρόβλεπτες επιπτώσεις σε βάρος της χώρας και του Λαού μας. Συνάμα ποδοπατήθηκε η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού. Από την εποχή του ΕΑΜ υπήρξαν περιπτώσεις κατά τις οποίες οι Έλληνες αριστεροί υποχώρησαν μπροστά σε δοκιμασίες, που τις περισσότερες φορές έφταναν στα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Σήμερα, για πρώτη φορά, κάποιοι που θέλουν να ονομάζονται αριστεροί, υποχωρούν υπερασπιζόμενοι το προσωπικό τους συμφέρον. Συμπαρασύροντας έτσι σ’ αυτόν τον κατήφορο την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό. Μετά από αυτό το μεγάλο «ΝΑΙ» του κ. Τσίπρα, εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνο οι κίνδυνοι που ξανοίγονται μπροστά μας αλλά προ παντός η μεγάλη Ντροπή που θα μας στιγματίζει για πάντα. Αθήνα, 12.6.2018»
