Η θεία μου η Τσόφα , γνωστή στο χωριό και ως εθνική επισκέπτρια , ήταν η πρώτη ξαδέλφη του παππού μου, γύρω στα εξήντα πέντε, χοντρούλα, φορούσε μονίμως πλουμιστά φορέματα και τα ρολά στο κεφάλι . Όπως έλεγε η γιαγιά δεν είχε χρόνο να βγάλει τα ρολά μιας και από το πρωί που έφευγε από το σπίτι της γυρνούσε το βράδυ . Η θεία η Τσόφα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο για τις ώρες που έλειπε από το σπίτι, ήταν παντρεμένη, με τον θείο τον Σάκη , που την αγαπούσε και τον αγαπούσε πολύ . Κάθε βράδυ που γυρνούσε σπίτι της του ετοίμαζε το φαγητό και το γλυκό του για την επόμενη μέρα, έκανε τις δουλειές της και κοιμόταν, η αλήθεια ήταν πως η θεία η Τσόφα δεν κοιμόταν πολλές ώρες, δεν μπορούσε όπως έλεγε, έβλεπε οράματα, άλλες φορές ευχάριστα και άλλες φορές δυσάρεστα, ένιωθε πως κάτι σαν να ήθελε να της πει ο Θεός και αυτή δεν ήθελε να ακούσει … Ο θείος ο Σάκης δούλευε πολλές ώρες την ημέρα και παιδιά δεν είχανε, έτσι μπορούσε άνετα η θεία η Τσόφα να κάνει τις επισκέψεις της …
Αρμένικες τις έλεγαν , τις επισκέψεις ,γιατί πήγαινε από το πρωί και έφευγε το βράδυ, είτε σε χαρά είτε σε λύπη η θεία η Τσόφα παρών, χωρίς να την καλέσει κανείς , χωρίς να της πει κανείς ένα ορίστε, άνοιγε την πόρτα και έλεγε καλημέρα και ήξερες ότι σίγουρα θα έμενε μέχρι να σου πει καληνύχτα . Σαφώς δεν ερχόταν ποτέ με άδεια χέρια είχε πάντα μαζί της και το γλυκό της που ανάλογα την περίσταση άλλαζε και την εμφάνιση του , ήταν για γάμο το έκανε με βανίλια, ήταν για πάρτη γενεθλίων του έβαζε χρώμα, ήταν για κηδεία το έκανε με σοκολάτα.
Το θέμα είναι ότι η η θεία η Τσόφα δεν πήγαινε επισκέψεις για κουτσομπολιό αλλά για να βοηθήσει, να προσφέρει γιατί όπως έλεγε και η ίδια η προσφορά δεν ζητείται … Όλοι στο χωρίο ήξεραν, ότι και να γίνει θα έχουν κάποιον δίπλα τους , κάποιον να τους βοηθήσει γι αυτό και οι πόρτες όλου του χωριού ήταν ανοιχτές για την θεία την Τσόφα… Ήξεραν ότι η θεία η Τσόφα ήταν η μάνα, η αδελφή, η κόρη , η φίλη που δεν είχαν και ήταν και θα ήταν πάντα εκεί, γιατί στην ζωή υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουμε χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς κανέναν δόλο … Και το πιο όμορφο ήταν πως όλοι στο χωριό της το αναγνώριζαν … Έτσι την θυμάμαι, ήρθε μια μέρα πριν από τα γενέθλια της γιαγιάς στο σπίτι και της έφερε το γλυκό της…
- ΓΙΑΓΙΆ : Μαρί Τσόφα , μπερδεύτηκες αύριο είναι τα γενέθλια μου …
- ΤΣΌΦΑ: Το ξέρω Ανήκα μου, αλλά αύριο δεν θα μπορέσω να έρθω πουλί μου … Χρόνια σου πολλά…
Ήταν η τελευταία φορά που είδαμε την θεία την Τσόφα , κοιμήθηκε το βράδυ και δεν ξεσηκώθηκε το πρωί … Και για σαράντα μέρες το σπίτι της ήταν γεμάτο αρμένικες επισκέψεις για να μην μείνει η ψυχή της μόνη …
ΓΛΥΚΌ ΓΙΑ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΤΆΣΕΙΣ
- 2 κούπες του καφέ ζάχαρη
- 1,5 κούπες του καφέ νερό
- 2 κουταλιές της σούπας κακάο
- Ένα πακέτο φρυγανιές
- Φυτική σαντιγί
- Ένα πακέτο ζάχαρη άχνη
- Βανίλια ή Χρώμα ζαχαροπλαστικής ή τρούφα ή κουβερτούρα
Βάζουμε να βράσουν το νερό με την ζάχαρη και το κακάο μέχρι να γίνουν σιρόπι, κατεβάζουμε από την φωτιά και βουτάμε μία μία τις φρυγανιές στο σιρόπι και τις τοποθετούμε σε στρώσεις στο ταψί μας ή στο τάπερ μας. Χτυπάμε την σαντιγί με την άχνη και ανάλογα τι θέλουμε προσθέτουμε την βανίλια ή το χρώμα ζαχαροπλαστικής ή την κουβερτούρα (λιωμένη) . Την στρώνουμε πάνω από τις φρυγανιές και βάζουμε το γλυκό μας στο ψυγείου. Μετά από μία ώρα το γλυκό μας είναι έτοιμο. Άμα θέλουμε το στολίζουμε με τρούφα, επίσης το γλυκό είναι και νηστίσιμο.
Καλή σας όρεξη,
Σαμουήλ Σταύρος Σταματίδης
