Δεν είναι μόνο ο Σολωμός που ταύτιζε το «εθνικό» με το «αληθές», μετά απ’ αυτόν, όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί αναλυτές, υποστήριξαν ότι ένα κράτος συμπεριφέρεται «ορθολογικά» μόνο όταν συμπεριφέρεται «εθνικά»· δηλαδή, μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης μια πολιτικής σε αυτό το επίπεδο, είναι η ταύτιση με την εθνική και κρατική αυτοσυντήρηση.
Και όταν λέμε «εθνικά», εννοούμε, την εθνική στόχευση και την εθνική πρόθεση, αυτό είναι το «εθνικό» στην ελληνική πολιτική παράδοση: μόνο και μόνο η πρόθεση αρκεί, τα αποτελέσματα ποτέ δεν μπορεί να τα γνωρίζει κανείς: οι υποθέσεις είναι μοιρολατρία. Ο στόχος και η πρόθεση είναι στο μεταφυσικό επίπεδο, γι’ αυτό και κοινωνούνται εύκολα. Πιο σχηματικά: Γίνονται συνείδηση πολλών ατόμων οι οποίοι νομιμοποιούν ηθικά τους πολιτικούς για να ρυθμίσουν τον συλλογικό βίο.
Τα παραπάνω νοητικά σχήματα, στη δική μας παράδοση, είναι τόσο πάρα πολύ παλιά, είναι «αρχαία και άρα δεν παλιώνουν». Αντιθέτως, η όλη παράδοση της «Δύσης», των νέων αυτών λαών που ανέπτυξαν τη θρησκεία του φιλελευθερισμού, βασίστηκε σε πιο «καλβινιστικές» παραδοχές της εστίασης στο αποτέλεσμα. Αυτό όμως είναι γι’ άλλους πιστούς, όχι τόσο για εμάς.
Έτσι, ότι κι αν κάνει η νέα κυβέρνηση που να αφορά μια εθνική πολιτική, μια υπεροικονομική στόχευση που να δίνει την εντύπωση ότι στοχεύει πιο ψηλά από τις απλές οικονομικές συναλλαγές και απαντά σε έσχατα ερωτήματα αυτοσυντήρησης του λαού της, αυτό θα είναι το αληθές, όχι γιατί το συλλογικό ψέμα είναι η αλήθεια, αλλά γιατί το προσαρμόζει σε ένα ενιαίο συνειδησιακό επίπεδο, το εθνικό. Το «δέσιμο» της συλλογικής συνείδησης και η εθνική πολιτική, είναι τόσο σημαντικά θέματα που γι’ αυτά μπορεί να θυσιαστεί κι ένα μέρος της οικονομίας, όπως ακριβώς γίνεται αυτή τη στιγμή.
Η προηγούμενη κυβέρνηση και το σύνολο της σημερινής αντιπολίτευσης, που φαίνεται να είναι πιστοί σε θρησκείες άλλες, ξένες από την παραπάνω παράδοση, όσο δεν μπορούν να καταλάβουν την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής επί της οικονομίας, όσο συνεχίσουν να τις ταυτίζουν, όσο δεν καταλαβαίνουν τη δύναμη της συλλογικής μνήμης και της συλλογικής συνείδησης, όσο δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η συμμετοχή σε έναν υπερεθνικό οργανισμό είναι δίκαιη και ανεκτή μόνο όταν κερδίζουν όλοι, όχι μόνο θα είναι εκτός τόπου και χρόνου, όχι μόνο να είναι ηθικά απoνομιμοποιημένες αλλά θα εξευτελίζονται ραγδαία και διαρκώς. Υπάρχει μια τεράστια ατζέντα θεμάτων για να κάνουν αντιπολίτευση, ένα ολόκληρο πλαίσιο όπου ο Συ.Ριζ.Α. εφαρμόζει τις δικές του καταστροφικές ιδεοληψίες, αλλά όχι στην εθνική διαπραγμάτευση: αυτή είναι η συλλογική αλήθεια και η πραγματική πολιτική.
Δ.Κ. Μίμης
