Μέχρι το 2022 περισσότερα από 150 εκατ. άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους, ενώ άνω των 300 εκατ. νεοεισερχομένων δεν θα έχουν τη δυνατότητα απασχόλησης
Του Αθανάσιου Σαββάκη*
Στις αρχές του χρόνου έμεινα έκπληκτος πραγματικά με τις δηλώσεις του Προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο οποίος διατύπωνε συγκεκριμένες ποσοτικές προβλέψεις για τη διάρθρωση της παγκόσμιας αγοράς εργασίας τα επόμενα χρόνια.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις αυτές μέχρι το 2022, περισσότερα από 150 εκατ. άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους, ενώ άνω των 300 εκατ. νεοεισερχομένων στην παγκόσμια αγορά εργασίας, δεν θα έχουν τη δυνατότητα απασχόλησης, αφού δεν θα μπορούν να βρουν δουλειά.
Έρευνες για τις δεξιότητες στην Ευρώπη, καταγράφουν ότι από τους 7 στους 10 εργαζόμενους ζητούνται ψηφιακές δεξιότητες, ενώ ένας στους τρεις δεν διαθέτει τέτοιες. Τα επόμενα 10 με 15 χρόνια αναμένεται κυριολεκτικά κυριαρχία της χρήσης των ρομπότ στη βιομηχανία, η οποία θα έχει σαν αποτέλεσμα να χαθούν περίπου 800 εκ. θέσεις εργασίας, οι οποίες αντιστοιχούν περίπου στο 20% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά προβλέψεις για την 4η βιομηχανική επανάσταση η οποία είναι προ των πυλών και σε πολλές χώρες του Δυτικού κόσμου έχει ξεκινήσει η αντιμετώπιση των επιπτώσεών της στην κοινωνία και, φυσικά, στην οικονομία.
Χώρες όπως: η Αυστρία, το Βέλγιο, η Τσεχία, η Δανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Ιταλία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και συνολικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, ήδη «τρέχουν» προγράμματα για την 4η βιομηχανική επανάσταση.
Βεβαίως, αυτά σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ιαπωνία έχουν ξεκινήσει την υλοποίηση αντίστοιχων πρωτοβουλιών πριν χρόνια.
Δυστυχώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητεί τον βηματισμό της, παλινδρομώντας ανάμεσα σε ιδεοληψίες του παρελθόντος για τη θέση της μεταποίησης στην οικονομία και τη βιομηχανική δραστηριότητα, και σε ασυμφωνίες σε υψηλό επίπεδο, για το είδος και τη μορφή της παραγωγικής βάσης της χώρας, και του τρόπου αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της πατρίδας μας.
Απαιτείται επιτέλους συμφωνημένη βιομηχανική πολιτική σ΄αυτή τη χώρα και όχι προσχηματικός δημόσιος διάλογος, για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας.
Δυστυχώς μας λείπει η κοινή λογική, η οποία επιτάσσει σε τέτοιες «δύσκολες ασκήσεις» να μελετούμε τι κάνουν, άλλες, προηγμένες χώρες, για την 4η βιομηχανική επανάσταση.
Το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας είναι ενδεικτικό για μελέτη και υιοθέτηση κατευθύνσεων βιομηχανικής πολιτικής.
Τα φορολογικά κίνητρα, η χρηματοδότηση της έρευνας και της τεχνολογικής ανάπτυξης στη βιομηχανία, οι υποδομές, και μάλιστα οι έξυπνες υποδομές, που σχετίζονται με τον ψηφιακό μετασχηματισμό και τη νέα μορφή του διαδικτύου, οι ανταγωνιστικές ψηφιακές πλατφόρμες, η κατοχύρωση των πατεντών, αλλά, πάνω απ’ όλα, η σωστή εκπαίδευση του υφιστάμενου ανθρώπινου δυναμικού για την ορθή αντιμετώπιση των μελλοντικών προκλήσεων είναι οι βασικοί άξονες για τη μετάβαση της Μεγάλης Βρετανίας στη νέα εποχή.
Γιατί όχι να μην υπάρξει αντίστοιχη πρωτοβουλία και για την Ελλάδα;
*Ο Αθανάσιος Σαββάκης είναι επιχειρηματίας & πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος
Πηγή: voria.gr
