- Εχθές, Κυριακή 3-5-2026, ακούσαμε από το κανάλι ΕΡΤ news της δημόσιας τηλεόρασης, στις Ειδήσεις του, ένα πολύ-πολύ ευχάριστο νέο, γεγονός : Είκοσι έξι (26) κλεμμένα αρχαία αντικείμενα, ελληνικής προέλευσης, ανεκτίμητης αξίας, που είχαν κατασχεθεί από τις Αμερικανικές διωκτικές Αρχές, επεστράφησαν στην Ελλάδα από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών και το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Στα αρχαία αυτά αντικείμενα που επαναπατρίσθηκαν στην χώρα μας περιλαμβάνονται ένας μαρμάρινος κορμός αγάλματος του θεού Ασκληπιού, θεού της Ιατρικής, και είκοσι πέντε (25) αρχαία νομίσματα. Ανάμεσα σε αυτά, ένα χρυσό νόμισμα, κοπής του 370 π.Χ., ένα χάλκινο νόμισμα της Μακεδονίας μας του 4ου αιώνος π.Χ., (400 π.Χ.-300 π.Χ.), και ένα αργυρό δίδραχμο της νήσου μας Ρόδου, κοπής του 304 π.Χ. Το ακέφαλο άγαλμα του Ασκληπιού, όπως ακούσαμε, είναι τύπου Επιδαύρου, έχει βάρος διακοσίων είκοσι επτά (227) κιλών και χρονολογείται από τον πρώτο (1ο ) και δεύτερο (2ο) αιώνα π.Χ., ήτοι 200 π.Χ.- 1 π.Χ.
Τα είκοσι έξι (26) αυτά κλεμμένα αρχαία αντικείμενα ανακτήθηκαν στα πλαίσια ερευνών που έκανε η Αμερικανική Εταιρεία Ερευνών Εσωτερικής Ασφαλείας σε συντονισμό με την Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων των Η.Π.Α., το FBI και το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Η ανωτέρω αναφερόμενη αμερικανική Υπηρεσία έχει επαναπατρίσει στην χώρα μας από το 2007 μέχρι σήμερα περισσότερα από διακόσια (200) αντικείμενα Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Τα περισσότερα εξ αυτών κατασχέθηκαν στα πλαίσια της υπαρχούσης Διμερούς Συμφωνίας Πολιτιστικής Ιδιοκτησίας μεταξύ Η.Π.Α. και Ελλάδος, η οποία ετέθη εν ισχύι το έτος 2011.
Τα αρχαιοελληνικά αυτά αντικείμενα επιστρέφουν στην χώρα μας στα πλαίσια του Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδος και Η.Π.Α., προβάλλοντας την ουσιαστική πολιτιστική συνεργασία των δύο χωρών. Ανακτώνται δε στο πλαίσιο ερευνών κατ΄ εφαρμογή του εν λόγω Μνημονίου. Τα αντικείμενα αυτά κατασχέθηκαν, διότι δεν συνοδεύονταν από τα απαραίτητα συνοδευτικά-συνημμένα έγγραφα νόμιμης εξαγωγής. Ανακτήθηκαν μέσω της διαδικασίας αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής.
Έτσι επέστρεψαν αρχαιότητες στην πατρίδα μας, παρανόμως εξαχθείσες, από παράνομη ανασκαφή το 2016, όπως και πάλι ακούσαμε.
Κατά την διάρκεια της τελετής παράδοσης των είκοσι έξι (26) αυτών αρχαίων ελληνικών αντικειμένων στο Υπουργείο Πολιτισμού η κ. Μενδώνη παρέλαβε και δώδεκα (12) ακόμη αρχαία αντικείμενα ελληνικής προέλευσης, τα οποία επαναπατρίζονται από τις Η.Π.Α. στην Ελλάδα, κατόπιν οικειοθελών παραδόσεων από ιδιώτες.
- Στο Παρίσι της Γαλλίας, στη Bibliotheque Nationale, ευρίσκεται αμφορέας που φέρει αγγειογραφία ερυθρόμορφου του 450 π.Χ. Στην αγγειογραφία τούτη απεικονίζεται ο Οιδίποδας, μικρό παιδί στην αγκαλιά του βοσκού Εύφορβου. Τα ονόματα αναγράφονται στην παράσταση. Ο Οιδίποδας ήτο υιός του Λάϊου, βασιλέως των Θηβών, και της Επικάστης, Βλέπε σελ. 801 Τόμον Β΄ Λεξικού της Ελληνικής Αρχαιολογίας, Αλεξάνδρου Ραγκαβή, 1891. Μόλις γεννήθηκε ο Οιδίποδας, ο Λάϊος πανικοβλημένος από την προφητεία ότι, αν γεννούσε υιό, θα τον έβρισκε συμφορά, τον παρέδωσε σε βοσκό στις πλαγιές του όρους Κιθαιρώνα. Ο βοσκός αυτός τον παρέδωσε σε έναν από τους βοσκούς του βασιλιά της Κορίνθου Πολύβου, τον Εύφορβο. Αργότερα θα πληρωθεί η προφητεία. Ο Οιδίποδας θα μεγαλώσει και θα σκοτώσει τον πατέρα του, τον Λάϊο, χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν ο πατέρας του, και θα γίνει βασιλιάς της Θήβας.
Κατά τον Όμηρο (Οδύσσεια λ, στιχ. 271, ) ο Οιδίποδας εφόνευσε τον πατέρα του Λάϊο και ενυμφεύθη, έλαβε ως σύζυγο, την μητέρα του Επικάστη ή Ιοκάστη, χωρίς να γνωρίζει αμφοτέρους, και τους δύο. Όταν οι θεοί απεκάλυψαν τα κακουργήματα αυτά, η μεν Επικάστη αυτοκτόνησε δι’ αγχόνης, ο δε Οιδίποδας, υιός της και σύζυγός της, συνέχιζε να είναι βασιλιάς της Θήβας, καταβεβλημένος από βαθιά θλίψη για τον φόνο του πατέρα του και καταδιωκόμενος από τις Ερινύες (=Τύψεις) της μητρός του.
Μετά τον θάνατό του οι Θηβαίοι τελούσαν επί του τάφου του επιταφίους αγώνες. Βλέπε σελ. 801 Τόμον Β΄ Λεξικού της Ελληνικής Αρχαιολογίας, Αλεξάνδρου Ραγκαβή, 1891.
Ο Οιδίποδας με την μητέρα και σύζυγό του Ιοκάστη ή Επικάστη είχε τα εξής τέσσερα (4) τέκνα : την Αντιγόνη, την Ισμήνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη. Τα τέσσερα αυτά παιδιά του ήσαν παράλληλα και αδέλφια του Οιδίποδα, αφού η Ιοκάστη ή Επικάστη ήταν η μητέρα του Οιδίποδα, χωρίς να το γνωρίζει ούτε ο ίδιος, ούτε η ίδια η Ιοκάστη ή Επικάστη.
Κατ΄ Όμηρον η μητέρα και σύζυγος του Οιδίποδα, αρχική σύζυγος του Λάϊου, ελέγετο Επικάστη (Οδύσσεια λ 271). Εις το έργον του τραγικού ποιητή Σοφοκλή : «Οιδίπους Τύραννος» η σύζυγος του Λαϊου και μητέρα του Οιδίποδα, αργότερα δε και σύζυγος του Οιδίποδα εν αγνοία και των δύο (μητρός και υιού), ελέγετο Ιοκάστη.
- Στις Συρακούσες της Σικελίας (Μεγάλης Ελλάδος, Σικελίας- Κάτω Ιταλίας) στο Museo Nazionale Archeologico ευρίσκεται αμφορέας εκ Σικελίας με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 4ου αιώνος π.Χ., ήτοι 400-300 π.Χ. Στην παράσταση αυτή απεικονίζεται σκηνή θεάτρου. Στο κέντρο ο ηθοποιός υποδύεται τον Οιδίποδα. Στην άκρη δεξιά έτερος ηθοποιός υποδύεται την Ιοκάστη, μητέρα του Οιδίποδα, την οποία ο Οιδίποδας έλαβε ως σύζυγο χωρίς να γνωρίζει ότι είναι η μητέρα του. Υπήρχε απόφαση του Κρέοντα, βασιλιά της Θήβας ότι όποιος θα έλυνε το αίνιγμα της Σφίγγας, θα γινόταν βασιλιάς της Θήβας και θα ενυμφεύετο την Ιοκάστη, σύζυγο του Λάϊου και αδελφή του Κρέοντα. Ο Οιδίποδας έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας, έγινε βασιλιάς στην Θήβα και ενυμφεύθη την Ιοκάστη, χωρίς να γνωρίζει πως είναι μητέρα του.
- Στην Ρώμη της Ιταλίας, στο Musei Vaticani, στο Μουσείο Βατικανού, ευρίσκεται κύλιξ, που στο εσωτερικό της φέρει αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 470-460 π.Χ. Στην παράσταση της αγγειογραφίας απεικονίζεται αριστερά καθισμένος πάνω σε βράχο ο Οιδίποδας και ως οδοιπόρος φορεί πέτασο (=είδος καπέλου). Συνήθως ο Οιδίποδας παριστάνεται όρθιος στις παραστάσεις- αγγειογραφίες. Κάθεται λοιπόν ο Οιδίποδας και ακούει με αφοσίωση το αίνιγμα που του υποβάλλει η Σφίγγα, καθισμένη επάνω σε υψηλό κίονα.
Η Σφίγγα ήτο τέρας, λέων φτερωτός, έχων στήθος και κεφαλή παρθένου ή σώμα σκύλου, ουρά όφεως και φωνή ανθρώπινη. Ο Οιδίποδας λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας, και το οποίο αίνιγμα είναι το εξής : «Τι εστίν ό φωνήν έχον τετράπουν, δίπουν, τρίπουν ;», για να απαντήσει ο Οιδίπους ορθώς : «Ο άνθρωπος». Η Σφίγγα κατόπιν τούτου θα κατακρημνισθεί από τα βράχια της και θα θανατωθεί. (Σοφοκλέους Οιδίπους 130. – Απολλόδωρ. Γ, 5, 8 – Σχλ. Ευριπίδου Φοίνισσαι). Έτσι θα μπορούν να περνούν ελεύθερα πλέον οι διαβάτες από εκείνο το πέρασμα, η Θήβα θα απαλλαγεί από το δαιμονικό τούτο τέρας και θα δεχθεί τον Οιδίποδα άξιο βασιλιά της. Ο Οιδίποδας φονιάς του πατέρα του, θα γίνει και σύζυγος της μητέρας του και πατέρας μαζί και αδελφός των παιδιών του (Αντιγόνης, Ισμήνης, Ετεοκλή και Πολυνείκη).
- Στο Βρετανικό Μουσείο, British Museum, Λονδίνου του Ηνωμένου Βασιλείου ευρίσκεται λήκυθος με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 5ου αιώνος π.Χ., 500 π.Χ.- 400 π.Χ. Στην αγγειογραφία παριστάνεται ο Οιδίποδας και η Σφίγγα. Ο Οιδίποδας έχει λύσει το αίνιγμα της Σφίγγας : «Τι εστί όν φωνήν έχον τετράπουν, δίπουν, τρίπουν», που του απηύθυνε η ίδια, απαντώντας : «Ο άνθρωπος». Η Σφίγγα απογοητευμένη από την σωστή απάντηση του Οιδίποδος έχει κατακρημνισθεί από τα βράχια όπου ζούσε. Στην εν λόγω παράσταση- απεικόνιση ο Οιδίποδας με το δόρυ του την αποτελειώνει. Δεξιά στην άκρη της παράστασης απεικονίζεται ο θεός Απόλλων, ο οποίος παρακολουθεί την σκηνή. Αριστερά στην άκρη της απεικόνισης παριστάνεται η θεά Αθηνά, η οποία κάνει το ίδιο.
Ποιο είναι το πλάσμα που έχει φωνή, που αρχικά είναι τετράποδο, μετά δίποδο και μετά τρίποδο; Ο άνθρωπος, ο οποίος γεννιέται, έχει φωνή, αρχικά «μπουσουλάει» χρησιμοποιώντας τα δυο χέρια και τα δυο πόδια του, μετά περπατάει όρθιος και στο τέλος ως πρεσβύτης χρησιμοποιεί βακτηρία (=μπαστούνι) ως υποστηρικτικό μέσο για το περπάτημά του.
- Στην Βασιλεία της Ελβετίας, στο Anticenmuseum und Sammluhg Ludwig, ευρίσκεται απουλική οινοχόη, που φέρει αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 340 π.Χ.-330 π.Χ. Στην παράσταση της αγγειογραφίας αυτής απεικονίζεται αριστερά ο μάντης Τειρεσίας τυφλός με βακτηρία να οδηγείται από ένα νέο παλικάρι και δεξιά πιθανώς ο Οιδίποδας που ζητεί από τον μάντη Τειρεσία να του αποκαλύψει, να του φανερώσει ποιος είναι ο δολοφόνος του πατέρα του Λάϊου, χωρίς να γνωρίζει πως ήταν ο ίδιος (ο Οιδίποδας).
- Στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι ευρίσκεται λουκανικός αμφορέας του 4ου αιώνος π.Χ. 400 π.Χ. 370 π.Χ., που φέρει αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού. Στην αγγειογραφία τούτη παριστάνεται αριστερά μία γυναίκα, πιθανώς η θυγατέρα του και αδελφή του Αντιγόνη, η οποια έρχεται στον τάφο του Οιδίποδα και αποδίδει προσφορές και δεξιά ένας νέος οποίος προσφέρει ταινία. Δεξιά στην άκρη της ίδιας παράστασης μία γυναίκα- δούλα φέρει στο κεφάλι της υδρία.
- Στην Ταρκυνία (Tarquinia), στο Museo Nazionale ευρίσκεται κύλιξ, με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 490-480 π.Χ. Παριστάνει τον Θησέα να παίρνει τα σάνδαλά του ,που είναι κοντά στην κοιμωμένη Αριάδνη, και να αποχωρεί. Αριστερά ο θεός Ερμής που του δείχνει τον δρόμο. Δεξιά, ο θεός Έρωτας ο οποίος κρατάει στεφάνι το οποίο κατευθύνει προς το κεφάλι της Αριάδνης. Ο θεός Διόνυσος σαγηνεύτηκε από την ομορφιά της Αριάδνης, μόλις την είδε να φθάνει με τον Θησέα στη νήσο Νάξο. Η θεά Αθηνά πρόσταξε τον ήρωα Θησέα να υποχωρήσει μπροστά στην θέληση του θεού Διονύσου και να εγκαταλείψει την αγαπημένη του. Στην εν λόγω παράσταση πίσω από την Αριάδνη ήδη έχει φυτρώσει μια κληματαριά που εχει απλωσει τα κλαδιά της και έχει φύλλα και τσαμπιά.
Στην αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη Δερβένι της Ελληνικής Μακεδονίας, που ευρίσκεται κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης μεταξύ Ευκαρπίας και Λαγυνών, ευρέθη ένας σπουδαίος ενεπίγραφος, εις την αρχαία ελληνική μακεδονική γλώσσα, ορειχάλκινος επίχρυσος κρατήρας με ελικοειδείς λαβές και πλούσια διακόσμηση με ανάγλυφα και τρισδιάστατες μορφές.
Χρονολογείται στο 330 π.Χ. επί Μ. Αλεξάνδρου. Δείχνει την λαμπρή εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την ευφυία και καλλιτεχνική εφευρετικότητα και δημιουργία των αρχαίων Ελλήνων Μακεδόνων καλλιτεχνών. Ανήκε σε έναν ευγενή, τον Αστούντιο, υιό του Αναξαγόρα, από την αρχαία πόλη της Λάρισας, σύμφωνα με την επιγραφή η οποία υπάρχει στο χείλος-στόμιο του κρατήρος. Στον κορμό του κρατήρος υφίσταται μία σκηνή από τον γάμο Διονύσου-Αριάδνης, με Μαινάδες που χορεύουν και με Σατύρους που παρασύρονται από τον φρενήρη χορό των μαθητριών του Διονύσου.
Αναλυτικά : Στην μία όψη του ο κρατήρ, από πάνω προς τα κάτω, παρουσιάζει τα εξής : Αριστερά ψηλά και κάτω ακριβώς από το χείλος του κρατήρος παριστάνεται σε ανάγλυφο ο θεός Διόνυσος γυμνός και μέθυσος. Δεξιά ψηλά παριστάνεται σε ανάγλυφο η Αριάδνη κι αυτή μεθυσμένη-κοιμωμένη. Ο θεός Διόνυσος στο αριστερό χέρι του κρατάει μεγάλον δίωτο σκύφο (=κούπα κρασιού με δύο λαβές) από τη μία λαβή του. Ο σκύφος δείχνει να γέρνει προς την άλλη πλευρά, πράγμα που σημαίνει είναι γεμάτος. Γέρνει και λόγω του βάρους του αλλά και λόγω του χαλαρού τρόπου με τον οποίο κρατάει την κούπα είς μεθυσμένος, όπως εδώ ο θεός Διόνυσος. Το δεξιό του χέρι ο μέθυσος θεός Διόνυσος το υψώνει και το τοποθετεί στο πίσω μέρος της κεφαλής του ως προσκέφαλο, μαξιλάρι. Κάτω ακριβώς από το χείλος του κρατήρος και ανάμεσα στις δύο κεφαλές των Διονύσου-Αριάδνης, εικονίζεται, ανάγλυφα, λέαινα ανάμεσα σε δύο ελάφια. Κάτωθεν υπάρχουν δύο κλάδοι αμπέλου μετά φύλλων, οι οποίοι ενώνονται, συμπλέκονται και δημιουργούν κόμπο, βρόχο, θηλιά, άμμα.
Στο σύμβολο 755 του πονήματός μου με τίτλο : «Μακεδονίας μας της Ελληνικής το γεωγραφικό Διαμέρισμα» που είναι ανηρτημένο στο διαδίκτυο, ανεφέεται τι είναι το Ηράκλειον άμμα. Ηράκλειον άμμα είναι ο κόμπος που συχνά συναντάται στην αρχαιότητα και δηλώνει 1) το δέσιμο της ζωής με τον θάνατο μέσα από τον σύνδεση που επιτυγχάνει ο Ηρακλής ανάμεσα στους δύο κόσμους και βέβαια δηλώνει β) τον διττό (διπλό) χαρακτήρα του ιδίου του Ηρακλή ως θεού και ανθρώπου, ήτοι ως ημιθέου: μισού θεού, ως υιού του θεού Διός, και μισού ανθρώπου εκ της Αλκμήνης.
Στο μέσον περίπου του κρατήρος τούτου εικονίζονται άλλοι δύο κλάδοι αμπέλου που δείχνουν να τυλίγουν τον κρατήρα, γύρω-γύρω, πέριξ της πλατιάς «κοιλιάς» του και να πλέκονται και αυτά σε άμμα (=βρόχο, κόμπο, θηλιά).
Αμέσως πιο κάτω απεικονίζονται ανάγλυφα στον κρατήρα τούτο Μαινάδες (=θεραπαινίδες-ιέρειες του θεού Διονύσου) γυμνόστηθες, οι οποίες λικνίζονται και χορεύουν με γυμνούς Σιληνούς (=Σατύρους), ακολούθους του θεού Διονύσου.
Στην άλλη όψη του ο ορειχάλκινος (αργυρός) και επιχρυσωμένος τούτος κρατήρας παρουσιάζει τα εξής : Ψηλά αριστερά και κάτω ακριβώς από το χείλος-στόμιο του κρατήρος εμφανίζεται μεθυσμένος ο θεός Διόνυσος, γυμνός από την μέση και άνω, να απλώνει το δεξιό του χέρι προς την Αριάδνη. Ψηλά δεξιά, η Αριάδνη αποκαμωμένη, μεθυσμένη κοιμωμένη. Μεταξύ των κεφαλών τους λέαινα που καταδιώκει έλαφο. Αμέσως πιο κάτω δύο κλάδοι αμπέλου μετά των φύλλων πλέκονται και δημιουργούν, κόμπο, βρόχο, άμμα. Περί το μέσον ( πλατιά κοιλιά) του κρατήρος πάλι δύο κλάδοι αμπέλου με φύλλα φαίνεται να τυλίγουν τον κρατήρα και να δημιουργούν βρόχο, κόμπο, άμμα. Κάτωθεν ακριβώς του άμματος παριστάνεται σκηνή από τον ιερό Γάμο του Διονύσου με την Αριάδνη, με τον Διόνυσο γυμνό. Αριστερά και δεξιά του λικνιζόμενες Μαινάδες. Στα πόδια του Διονύσου λέων.
Στην παράσταση τούτη όπως και στην παράσταση της πρώτης όψεως αποδίδονται με λεπτομέρεια α) τα πρόσωπα και τα σώματα των δύο εικονιζομένων, ήτοι του Διονύσου και της Αριάδνης, αλλά και των υπολοίπων μορφών (ανθρωπομόρφων ή ζωομόρφων), β) η εκφραστικότητα των προσώπων Διονύσου-Αριάδνης γ) η πλαστικότητα «κινήσεων» των προσώπων και των σωμάτων των Διονύσου-Αριάδνης και δ) η τέλεια ανάδυση του εσωτερικού κόσμου των δύο, ήτοι του Διονύσου και της Αριάδνης.
Τούτος ο κρατήρας είναι εξαίσιο δείγμα της αρχαίας ελληνικής μακεδονικής μεταλλοτεχνίας. Το εύρημα τούτο μαρτυρεί το υψηλότατο επίπεδο της καλλιτεχνικής αποδόσεως των αρχαίων Ελληνικών Μακεδονικών εργαστηρίων. Ως ανεφέρθη ανωτέρω, το εύρημα τούτο ευρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
- Εσχάτως, στην αρχαία ελληνική πόλη : Τέως (-έω), της Μικράς Ασίας απεκαλύφθησαν Βουλευτήριο και μωσαϊκά με δύο φτερωτές μορφές, φτερωτούς θεούς που παραπέμπουν στο θεό Διόνυσο και τον θεό Έρωτα. Οι δύο αυτές μορφές, Έρως και Διόνυσος, δείχνουν να ερίζουν. Ο δεύτερος εξ αυτών, θεός Διόνυσος, ήτο θεός της πόλεως Τέω και αυτό αποδεικνύεται από έναν ναό αφιερωμένο στο θεό Διόνυσο, ο οποίος (ναός) ήταν κτισμένος στην πόλη αυτή, την Τέων,
Στην Ελληνική Μακεδονία, στην πόλη της Θεσσαλονίκης υπήρχε επιστήλιο και επάνω σε αυτό υπήρχαν τέσσερις πεσσοί (=κολόνες) που στήριζαν θόλους. Οι πεσσοί ήσαν διακοσμημένοι με ανάγλυφες ολόσωμες μορφές σε φυσικό περίπου μέγεθος, που απεικόνιζαν μορφές της ελληνικής μυθολογίας : τον θεό Διόνυσο, την Αριάδνη, μια Μαινάδα, ιέρεια του Διονύσου, την Λήδα, τον Γανυμήδη, έναν Διόσκουρο, την Αύρα, και μία Νίκη.
- Στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας, στο Anticenmuseum und Sammluhg Ludwig, ευρίσκεται αμφορέας με αγγειογραφία μελανόμορφου ρυθμού του 520π.χ. -510 π.Χ. Στην εν λόγω αγγειογραφία ο Ηρακλής ερίζει και φιλονικεί με τον θεό Απόλλωνα για τον Τρίποδα του Μουσείου των Δελφών. Ο Ηρακλής αριστερά φέρει λεοντή, κρατάει με το αριστερό του χέρι τον Τρίποδα και στο δεξιό κρατάει την κορύνην του, το ρόπαλό του, το οποίο στρέφει κατά του Απόλλωνα υποστηριζόμενος από την θεά Αθηνά που ευρίσκεται στο άκρο αριστερό σημείο της αγγειογραφίας. Ο θεός Απόλλων, που παριστάνεται δεξιά, από την πλευρά του κρατάει με τα δύο του χέρια τον Τρίποδα, διεκδικώντας τον, υποστηριζόμενος από την αδελφή του θεά Άρτεμιν, που παριστάνεται στο άκρο δεξιό σημείο της παραστάσεως.
Κατά την ελληνική Μυθολογία ο Ηρακλής μπήκε κρυφά στο χώρο του Μαντείου των Δελφών για να κλέψει τον δελφικό Τρίποδα, πράγμα που έκανε τελικά ο ίδιος. Τον Τρίποδα αυτόν είχε δωρίσει-χαρίσει ο θεός Απόλλων στο Μαντείο των Δελφών, το οποίο (Μαντείο) ήτο αφιερωμένο στον ίδιο, δηλαδή τον θεό Απόλλωνα. Στον Τρίποδα τούτον εκάθητο η Πυθία και εξέδιδε τους χρησμούς της. Ο θεός Απόλλων διεμαρτυρήθη για την κλοπή αυτή στον πατέρα του, αλλά παράλληλα και πατέρα του Ηρακλέους, τον Δία. Ο Απόλλων ήτο υιός του Δία και της Λητούς. Ο Ηρακλής ήτο υιός του Δία, μεταμορφωθέντος εις Αμφιτρύωνα, απουσιάζοντος του τελευταίου, και της Αλκμήνης. Ο Δίας, πατέρας και των δύο, κληθείς ως δικαστής, απένειμε δικαιοσύνην. Εκάλεσε τον Ηρακλή να αποδώσει τον Τρίποδα εις τον Απόλλωνα και δι΄ αυτού (του Απόλλωνος) να επιστραφεί ο Τρίπους εις το Μαντείον των Δελφών, όπως και έγινε.
*ερευνητής – μελετητής – αναλυτής 4-5-2026
