Οι πρώτες τέσσερις στροφές
91, 92, 93 και 94 αποτελούν
μία ενότητα.
- Εν ενυπνίω, είδε τις
εν τω Αγίω Όρει
εαυτόν προσευχόμενον
εν αγρυπνία, Κόχη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κόχη : Σίφνος)
- Έγραφε εν σημειώματι
τα ονόματα Αγίων,
ούς εν Ναώ ηντίασε,
ο πιστός, Κλεισουργίων.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κλεισούρας ή Κλεισουργίων :
Κλεισούρα Καστοριάς )
αντιάζω = συναντώ
αντιάζω με αιτιατ. προσώπου,
αντιάζω τινά = συναντώ κάποιον
πρόσωπον προς πρόσωπον.
- Εφώνησαν οι Άγιοι
πιστόν ειπείν, Ηπία,
τοις πάσι ευσεβέσι εις
την γην τούτο, Πρεσβεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ηπία : )
(Πρεσβεία : )
φωνέω-ώ +αιτ. και απαρέμφ. =
καλώ, παραγγέλλω από κάποιον
να κάνει κάτι.
- Συναλισθέντες τω Ναώ
εν τω Αγίω Όρει,
εν τω περιβολίω σου,
ήνουν σε οι Άγιοι, Κόρη.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κόρη : )
αλίζω= αθροίζω
συναλίζομαι =συναθροίζομαι,
συνέρχομαι,
έτι, συναγείρομαι = συναθροίζομαι,
συναλισθέντες= συναγερθέντες
Θα μπορούσε στην εν λόγω
στροφή 94 να τοποθετηθεί ο τύπος
συναγερθέντες αντί του :
συναλισθέντες
περιβόλιον : μ.τ.γ.ν εκ του αρχ.
περίβολος, υπόκ. του περίβολος.
περιβόλιον =χώρος
καταπράσινος, με άνθη, φυτά,
οπωροφόρα και μη δένδρα.
Βλέπε σελ. 1390 Λεξικού
Ελληνικής Γλώσσης Γεωργίου
Μπαμπινιώτη.
(= Είδε κάποιος πιστός το
εξής όραμα : Ότι ο ίδιος
βρέθηκε στον Άγιο Όρος
και παρακολουθούσε
θεία Λειτουργία σε παννύχια,
ολονύκτια αγρυπνία σε ιερό
ναό κάποιας Μονής εξ όλων
των Μονών του Αγίου Όρους.
Οι ψαλμωδίες πλημμύριζαν όλον
τον χώρον του ναού.
Ο ναός ήτο γεμάτος Αγίους
(άνδρες και γυναίκες) με τα
φωτοστέφανά τους και τις
ιερατικές αμφιέσεις τους, όπως
δηλαδή απεικονίζεται έκαστος
στις αγιογραφίες, τοιχογραφίες
ή τις εικόνες του. Ο ναός δεν
είχε έντονο φωτισμό, απλώς
ικανό για να διακρίνονται οι
μορφές των αγίων. Η Θεία
Λειτουργία ήτο εν εξελίξει.
Ο πιστός ευρέθη στο κέντρο του
ναού, κάτω δηλαδή από τον θόλο
του Παντοκράτορος. Περιστοιχιζόταν
από αγίους και αγίες. Είχε στα
χέρια του μικρό μολύβι και λευκό
χαρτί. Σε αυτό σημείωνε τα ονόματα
των Αγίων που τον είχαν
περιστοιχίσει.
Κάθε άγιος και αγία, με ιδία
πρωτοβουλία, έλεγε το όνομά του
ή το όνομά της στον πιστό κι ο
πιστός κατέγραφε αυτό στην οικεία
λίστα ονομάτων. Όλοι οι Άγιοι
ήθελαν να συμπεριληφθούν στην
κατάσταση ονομάτων.
Ζήτησαν δε από τον πιστό, μόλις
επιστρέψει στον τόπο του, στην γη,
σε σχέση με τον τόπο που
ευρίσκοντο την δεδομένη στιγμή
όλοι (Άγιοι και πιστός), κάπου
ψηλά, κάπως ψηλά δηλαδή, να
ενημερώσει τους πιστούς ότι
συνήντησε στο Άγιο Όρος καθένα
από τους Αγίους αυτούς.
Οι Άγιοι, κατά το όραμα,
συναθροισθέντες σε Ναό του
Αγίου Όρους, του περιβολιού της
Παναγίας, υμνούσαν και
επαινούσαν την Παναγία.
Κατά το όραμα τούτο, το Άγιο
Όρος ήτο κάπου ψηλά, στον
Ουρανό. Η επιστροφή του
πιστού θα εγένετο κάπου
χαμηλά, στη γη).
- Τα θαύματα αναινόμεθα
Δακρυοαναιρέτι,
ά ζώμεν καθημερινώς,
Δαιμονοκαθαιρέτι.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Παρθένος : )
(Δακρυοαναιρέτις : )
(Δαιμονοκαθαιρέτις : )
αναίνομαι= δεν δέχομαι,
απορρίπτω
(= Παναγία, τα θαύματα που
γίνονται σε μας, γύρω μας,
δίπλα μας, λίγο πιο πέρα, στην
κοινωνία, και τα ζούμε
καθημερινά, τα αρνούμαστε,
δεν δεχόμεθα ότι συμβαίνουν).
- Ευκόλως απορρίπτομεν
όραμα, ενύπνιον, έχον
«άρωμα» χριστιανικόν.
Αγλάϊσμα Μητέρων.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Αγλάϊσμα Μητέρων : )
(αγλάϊσμα =αγλαϊσμός =
αγαλλίασις, μεγάλη χαρά)
(= Παναγία, με ευκολία
αρνούμαστε ένα όραμα,
ενύπνιο, όνειρο ενός πιστού
χριστιανού που έχει απόχρωση
χριστιανική (π.χ. εμφάνιση
κάποιου αγίου).
- Παν όραμα, ενύπνιον
ή όναρ θείον, Θεία,
ημείς χαρακτηρίζομεν
«κύημα» φαντασίας.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Θεία : )
κύημα =απατηλό προϊόν του νου,
αποκύημα.
(=Προσπαθούμε επιστημονικά
να εξηγήσουμε ένα όνειρο ή
όραμα που εμπεριέχει την
παρουσία τινος Αγίου.
Επειδή, δε, επιστημονική
ερμηνεία δεν υφίσταται, ό,τι δεν
κατανοούμε, θεωρούμε ότι δεν
υπήρξε, δεν υπάρχει ή ότι είναι
αποτέλεσμα, αποκύημα φαντασίας.
Το διαγράφουμε δε με περισσή
ευκολία).
Η επιστήμη είναι προϊόν του
ανθρωπίνου πνεύματος. Ο
άνθρωπος είναι χοϊκός (από χώμα),
το ίδιο και το μυαλό του. Όπως οι
σωματικές του δυνάμεις είναι
περιορισμένες, έτσι είναι και οι
πνευματικές του. Καλώς ο ίδιος
κινείται προς το να εξαντλήσει
τις δεύτερες. Όμως πάντοτε, αυτές
έχουν και θα έχουν ένα όριο.
Πέραν αυτού του εσχάτου ορίου,
υπάρχουν πράγματα που ο νούς
του ανθρώπου δεν δύναται να
συλλάβει, ούτε να εξηγήσει, γιατί
είναι άληπτα, ακατάληπτα. Η
επιστημονική απάντησις, για την
Δημιουργία της πανέμορφης
Πλάσεως με τα πανέμορφα
τοπία της Φύσεως, τα πανέμορφα
πλάσματα (πουλιά, ψάρια, ζώα), τον
πανέμορφο Γαλαξία με τους
Πλανήτες του, δεν είναι πειστική.
Και αυτό είναι λογικό. Δεν μπορεί
αυτή η θεϊκή ομορφιά που μας
περιβάλλει – δεν αναφερόμαστε
στον εξωγενή παράγοντα, την
καταστροφική συμπεριφορά του
ανθρώπου στην Φύση – να
γεννήθηκε από έκρηξη ενός μορίου
λόγω υπερθερμάνσεώς του.
Ας μας απαντήσει η επιστήμη,
την οποία σέβομαι για τα
λελογικευμένα της επιτεύγματα,
ιατρικά κ.λ.π. : «Η κότα έκανε
το αυγό ή το αυγό την κότα;».
Η επιστήμη δεν δύναται να
δώσει απάντηση επ΄αυτού. Η
απάντησις είναι καθαρά
πνευματική-χριστιανική. Όταν ο
Θεός, Δημιουργός των πάντων,
δημιούργησε τον κόσμο,
έκανε και τα πτηνά.
Δι΄ έκαστον είδος πτηνών
έκανε έν ζεύγος, ήτοι
ένα αρσενικό και ένα θηλυκό
προς διαιώνισιν εκάστου είδους
πλάσματος. Μεταξύ αυτών,
έκανε τον αλέκτορα (πετεινό) και
την όρθιν (κότα) προς διαιώνισιν
και αυτού του είδους.
Κατόπιν λοιπόν τούτων των
εσχάτως προαναφερομένων η
απάντησις είναι μία και μάλιστα
αποκλειστικώς και ακραιφνώς
χριστιανική, και δη απολύτως
πειστική: Η κότα έκανε το αυγό.
- Καλέσωμέν σε Ουρανόν,
ότι ανέτειλας τον
δικαιοσύνης ήλιον,
ω Οίκημα πανάγιον.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ουρανός : )
(Οίκημα πανάγιον : )
(= Ας σε προσφωνήσουμε,
Παναγία, με το προσωνύμιον
Ουρανός, διότι συ ανέτειλες,
γέννησες τον ήλιο της
δικαιοσύνης, τον Χριστό).
Στην Εκκλησία μας ψάλλουμε
υπέρ της Παναγίας μας το πρωί
της Μεγάλης Δευτέρας κατά την
Ακολουθία των Ωρών : «Τί
σε καλέσωμεν, ω Κεχαριτωμένη;
Ουρανόν; ότι ανέτειλας τον ήλιον
της δικαιοσύνης, ….»
- Ο άνθρωπος μακράν Χριστού
Παρθένε, ανικμάται.
Ο ίδιος άγχι του Χριστού
εν τάχει αναγεννάται.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Παρθένος : )
ανικμάομαι –ώμαι = αποβάλλω
την ικμάδα μου, αποξηραίνομαι
πνευματικά και ψυχικά.
(= Ο άνθρωπος μακριά από
τον Χριστό καθίσταται άνευ
ικμάδος. Όμως κοντά στον
Χριστό ξαναγεννιέται).
- «Εν τω ενδυναμούντι με
Χριστώ ισχύω πάντα»
ο Παύλος έγραψε προς τους
Φιλιππησίους, Μάννα.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Μάννα πάντων των παίδων :
Κύπρος)
(Μάννα = η εξ ουρανού
τροφή).
Ο Απόστολος Παύλος στην
προς τους Φιλιππησίους
Επιστολή του (4, 13) έγραψε :
«Πάντα ισχύω εν τω
ενδυναμούντι με Χριστώ».
(= Η δύναμη του λόγου μου
αντλείται, πηγάζει, στηρίζεται
στον Χριστό που με
δυναμώνει).
25-5-2026
