Επιτακτική η πολιτική συναίνεση…Γράφει ο Παύλος Κιλίντζης

Το αποτέλεσμα της πρώτης προεδρικής εκλογής δεν «σηκώνει» παρερμηνείες. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα γράψει πως σε περίπτωση που η επιλογή Δήμα συγκεντρώσει λιγότερες από 165 ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία, τότε δύσκολα θα εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας από την παρούσα βουλή. Η συλλογιστική μου υπήρξε απλή: 165 αποτελούν οι βουλευτές της συγκυβέρνησης μαζί με το σύνολο των ανεξαρτήτων βουλευτών. Θεώρησα λοιπόν πως για να πιέσει η κυβέρνηση βουλευτές από τις κοινοβουλευτικές ομάδες της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ να ψηφίσουν υπέρ του Σταύρου Δήμα, έπρεπε να δείξει πως από την πρώτη ψηφοφορία έχει εξασφαλίσει το σύνολο των ανεξαρτήτων βουλευτών. Αυτό με την πρώτη ψηφοφορία δεν διαφάνηκε.
Αυτό που ξεκάθαρα διαφάνηκε είναι πως υπάρχει απαίτηση για πολιτική συναίνεση και συνεννόηση. Ακόμα και από τους ανεξάρτητους βουλευτές, κάποιοι ξεκάθαρα δηλώνουν πως δεν θα δώσουν την ψήφο τους στον κ. Δήμα, αν δεν υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των κομμάτων για την εθνική στάση στην διαπραγμάτευση με την Τρόικα και κοινή συμφωνία για πρόωρες εκλογές μέσα στο 2015. Οπότε πλέον η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια τεράστια πρόκληση που πρέπει να ευοδωθεί σε ελάχιστο χρόνο. Να υλοποιήσει κάποιου είδους συνεννόηση τουλάχιστον για τα δύο παραπάνω θέματα, μέχρι την τρίτη ψηφοφορία.
Προσωπικά, το θεωρώ πολύ δύσκολο. Κυρίως για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι πως εντελώς λανθασμένα η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο, νομίζοντας δύο πράγματα: Πρώτον ότι έχει με το «μέρος της» το σύνολο των ανεξαρτήτων βουλευτών και δεύτερον ότι μπορεί με ευκολία να προκαλέσει «ρήγμα» στις κοινοβουλευτικές ομάδες της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ, ώστε κάποιοι βουλευτές τους να ψηφίσουν υπέρ του Σταύρου Δήμα. Τίποτα από τα δύο δεν διαφάνηκε στην πρώτη ψηφοφορία. Το αντίθετο. Αυτό αποτελεί χωρίς αμφιβολία πολιτικό αμοραλισμό από την πλευρά της ΝΔ και του κ. Σαμαρά. Διότι αποδεικνύεται ότι οι επαναλαμβανόμενες δημόσιες δηλώσεις του τύπου «έχουμε τους 180» και «θα εκλεγεί σίγουρα Πρόεδρος» όλο αυτό το διάστημα, δεν αποτέλεσαν τίποτα περισσότερο από θεωρητικά ευχολόγια που δεν βασίζονταν σε κανενός είδους σοβαρή διαπραγμάτευση με τους βουλευτές που θα ψήφιζαν. Λόγια του αέρα δηλαδή.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως πλέον οι κοινοβουλευτικές ομάδες της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ είναι πολύ δύσκολο να «διασπαστούν», καθώς πλέον το ρεύμα πηγαίνει προς πρόωρες εκλογές. Από την στιγμή που το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας απέδειξε πως είναι πολύ δύσκολο να εκλεγεί Πρόεδρος, ακόμα και κάποιοι βουλευτές τους να σκεφτόντουσαν να ψηφίσουν υπέρ του κ. Δήμα, πλέον δεν θα το κάνουν. Γιατί ξέρουν πως η κίνησή τους δεν θα αλλάξει τίποτα απολύτως. Αντιθέτως, θα στιγματιστούν πολιτικά από αντιμνημονιακούς κύκλους, που μπορεί πολύ σύντομα να είναι κυβέρνηση.
Παντελώς λανθασμένος ο πολιτικός χειρισμός από το επιτελείο της συγκυβέρνησης λοιπόν. Απέδειξαν πόσο επιφανειακά και χωρίς σοβαρή προετοιμασία έβλεπαν και χειρίζονταν το θέμα της προεδρικής εκλογής όλο αυτό το διάστημα. Το μόνο που απομένει λοιπόν είναι ένα: Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να επιτύχουν πολιτική συναίνεση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή τουλάχιστον να δείξουν πως την επιδιώκουν. Πρέπει ο κ. Σαμαράς δημοσίως και με σαφήνεια, να «χτυπήσει την πόρτα» όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η συγκεκριμένη ενέργεια ακόμα και αν δεν πείσει τις ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης σε πρώτη φάση, είναι πολύ πιθανό να πείσει αριθμό των βουλευτών τους.
Εξάλλου, ακόμα και τώρα πολιτικοί ηγέτες όπως ο κ. Κουβέλης αναφέρονται δημοσίως στην ανάγκη πολιτικής συναίνεσης. Θα είναι λοιπόν δύσκολο οι συγκεκριμένοι ηγέτες να δικαιολογήσουν πολιτικά την απόρριψη πολιτικής συναίνεσης που προτείνει και επιζητά η κυβέρνηση. Κυρίως σε αριθμό βουλευτών τους. Επίσης, μπορεί η συγκεκριμένη ενέργεια να αποτελέσει την αφορμή, ώστε κάποιοι βουλευτές της αντιπολίτευσης να ψηφίσουν υπέρ του κ. Δήμα. Χωρίς να επωμίζονται το κόστος της «αποστασίας». Κανένας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «αποστάτης» εξάλλου, αν απλά ακολουθήσει την επίσημη γραμμή του κόμματός του όλο αυτό το διάστημα. Ακόμα και αν ο ηγέτης του, έχει άλλη άποψη και δείχνει επί του παρόντος να επιζητά εκλογές.
Αυτό απομένει να κάνει ο κ. Σαμαράς λοιπόν. Αλλιώς θα «πάει σπίτι του» εσπευσμένα και με συνοπτικές διαδικασίες. Αν δεν το κάνει και επιμείνει μέχρι την τελευταία ψηφοφορία με την ίδια τακτική, τότε είναι απολύτως προφανές ότι απλά παραδίδει συνειδητά την εξουσία, όπως είχε κάνει και ο «κουρασμένος» κ. Καραμανλής το 2009…
pkilintzis@gmail.com