Το επίσημο τέλος των πολιτικών ιδεολογιών… γράφει ο Παύλος Κιλίντζης

Με τις επίσημες ανακοινώσεις των υποψηφίων βουλευτών τις προηγούμενες ημέρες, ήρθε να μπει και το επίσημο τέλος σε αυτό που έχει στερέψει στην συνείδηση των πολιτών από την έναρξη της κρίσης: Της διαφοροποίησης μεταξύ «δεξιών», «αριστερών» και «κεντρώων» και της εκμηδένισης των συγκεκριμένων πολιτικών «στεγανών» στα κόμματα που συνήθιζαν να αντιπροσωπεύουν τις συγκεκριμένες ιδεολογίες, στην ελληνική βουλή.
Έτσι, πιο τρανταχτή απόδειξη της συγκεκριμένης παραδοχής είναι το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Σε αυτό λοιπόν βλέπουμε την επί σειρά ετών βουλευτή και υπουργό του ΠΑΣΟΚ Άντζελα Γκερέκου να «κατεβαίνει» με την ΝΔ αλλά και τον μέχρι πρότινος βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ) Βασίλη Οικονόμου. Ειδικά για την περίπτωση Οικονόμου, είναι η πρώτη φορά που κατεβαίνει υποψήφιος με το κόμμα της ΝΔ, ένας πρώην βουλευτής ενός καθαρά αριστερού κόμματος. Αντίστοιχη περίπτωση έχουμε και στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, με την συντοπίτισσά μας πρώην βουλευτή των «δεξιών» ΑΝΕΛ Ραχήλ Μακρή να είναι υποψήφια του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ.
Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος ιδεολογικός διαχωρισμός στέρεψε από την εποχή της έναρξης της κρίσης. Αυτό έγινε για δύο κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι ότι το ίδιο το μνημόνιο χώρισε τα ελληνικά κόμματα – και τον ελληνικό λαό κατ’ επέκταση – σε δύο αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα. Τα οποία αποδείχτηκαν πολύ ισχυρότερα από την «χλιαρή» διαφοροποίηση που υφίσταντο τα κόμματα, λόγω πολιτικών ιδεολογιών. Έτσι, η ελληνική βουλή χωρίστηκε στα «μνημονιακά» και στα «αντιμνημονιακά» κόμματα. Χρησιμοποιώ πολύ προσεκτικά τον όρο αντίπαλα «ιδεολογικά» στρατόπεδα. Διότι τελικά οι όροι «μνημονιακός» και «αντιμνημονιακός» εξελίχθησαν τα τελευταία χρόνια σε κανονικές πολιτικές ιδεολογίες. Η πρώτη ιδεολογία μιλά για πόρευση εντός μνημονιακού πλαισίου και υποχρεώσεων, με απόλυτη προσήλωση στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και παραμονής στο ευρώ. Η «αντίμνημονιακή» ιδεολογία πρακτικά διακηρύσσει την κατά προτεραιότητα κατάργηση των μνημονίων και των αντίστοιχων δεσμεύσεων, με την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας να μην είναι και τόσο «υποχρεωτική» (τουλάχιστον για τον μισό ΣΥΡΙΖΑ του κ. Λαφαζάνη…).
Ο δεύτερος λόγος που στέρεψε ο διαχωρισμός των παραδοσιακών ιδεολογικών κατευθύνσεων, δεν είναι άλλος από την εντελώς υποκριτική αντιμετώπιση που είχε από τα ίδια τα κόμματα και τους πολιτικούς τους. Ο ελληνικός λαός κουράστηκε να βλέπει «αριστερούς σοσιαλιστές» με εκατομμύρια στις τράπεζες να ζουν μέσα στον πλούτο και να διακηρύσσουν την «ισότητα» μόνο για τους άλλους και μόνο όταν δεν πρόκειται να πειραχθεί το πορτοφόλι τους. Τον όρο «αριστερός με δεξιές τσέπες» βέβαια, τον «δίδαξε» πρώτα το ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία με κάτι «σοσιαλιστές» τύπου Τσοχατζόπουλου, Τσουκάτου, Μαντέλη κτλ…
Αντίστοιχα, ο ελληνικός λαός είδε και κάτι «δεξιούς πατριώτες», που ενώ δημοσίως κατήγγειλαν την ανομία των «αριστερών» και των «σοσιαλιστών», στην προσωπική τους πορεία προσπαθούσαν να τους ξεπεράσουν στην κλεπτομανία, την ανομία και την διαφθορά. Είδε επίσης «δεξιές» κυβερνήσεις να μετατρέπουν την χώρα σε άνδρο ανομίας και παράνομης μετανάστευσης, ενώ η συμπεριφορά των ίδιων αυτών δεξιών κυβερνήσεων στα εθνικά θέματα θα μπορούσε από κάποιους να χαρακτηριστεί τουλάχιστον αντεθνική.
Αυτό που μετράει είναι πως θα διασωθεί η χώρα και πως δεν θα «καεί» μια ολόκληρη γενιά που κινδυνεύει να αφανισθεί όταν θα ολοκληρωθεί η οικονομική κατάρρευση. Αρκετά έκρυψαν τα κόμματα και οι πολιτικοί την ένδειά τους, την μετριότητά τους και την έλλειψη πεπραγμένων τους πίσω από τον ιδεολογικό «φερετζέ». Καλώς λοιπόν διαφάνηκε η κατάργηση του διαχωρισμού λόγω «ιδεολογιών», μέσα από τα επίσημα ψηφοδέλτια των κομμάτων. Έτσι και αλλιώς, επί προσωπικού τον συγκεκριμένο διαχωρισμό ποτέ τους δεν τον πίστεψαν ούτε οι ίδιοι οι πολιτικοί. Τον εκμεταλλεύτηκαν απλά…
pkilintzis@gmail.com