H αυλή της κυρίας Στέλλας -Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου

Όταν επιστρέφεις στο πατρικό σου , έχεις πάντα την «απαίτηση», την παράλογη απαίτηση, να είναι όλα όπως τα άφησες.Γιατί  εκεί που είναι οι ρίζες, τα σημεία αναφοράς και οι αναμνήσεις σου, τα θέλεις όλα άθικτα και αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.Θα μου πεις αυτό δεν είναι εφικτό!Κι όμως η αυλή της κυρίας Στέλλας, απέναντι από το πατρικό μου μένει χρόνια τώρα ίδια! Παραμένει πάντα το ίδιο όμορφη!Για να κρατηθεί όμως κάτι αναλλοίωτα όμορφο μέσα στο χρόνο, θέλει κόπο και φροντίδα.Αυτό κάνει και η κυρία Στέλλα στην αυλή της, βάζει όλη την αγάπη, τη φροντίδα και το μεράκι της.Την θυμάμαι αυτή την αυλή,από τα παιδικά μου χρόνια, εκεί στην διασταύρωση της Αργυρουπόλεως με την Επιβατών, δρόμοι που θυμίζουν πως πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν εδώ.Με την μεγάλη ακακία στο κέντρο της, που στο μέγεθος της μετράς πάνω από 50 χρόνια και θέλει τουλάχιστον 3 άτομα για να αγκαλιάσουν τον κορμό της.Στον περίτεχνο σιδερένιο φράχτη, μπλέκουν τα κλαδιά τους τριανταφυλλιές, σε διάφορα χρώματα, κόκκινες, λευκές, ροζ και πορτοκαλί.Και μετά στην μπροστινή δεξιά πρασιά οι τουλίπες της, νομίζω εκεί είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου τουλίπες, πολλές όμως, δεκάδες, δημιουργούσαν ένα υπέροχο κίτρινο χαλί! Επέλεγε συχνά αυτό το χρώμα η κυρία Στέλλα.Και αριστερά συνήθως έβαζε τα γεράνια της, κόκκινα φλογέρα ή τα κρινάκια, τους πανσέδες και τα ζουμπούλια. Μια αυλή γεμάτη χρώματα. Μια αυλή που φιλοξενεί όλες τις εποχές!Η κυρία Στέλλα καλούσε, για απογευματινό καφέ τα καλοκαίρια, την γιαγιά μου και την κυρία Βάσω στην αυλή της. Θυμάμαι την κυρία Πίστη, να βάζει «τα καλά της» για να πάει!Να μια τέτοια εικόνα ήρθε στο μυαλό μου, όταν ξανά είδα την περιποιημένη αυλή της κυρίας Στέλλας.Εμείς να παίζουμε τζαμί στο δρόμο, να χαλάμε τον κόσμο με τις φωνές μας και κάτω από την ακακία οι τρεις κύριες να πίνουν τον καφέ τους.Είναι δύναμη η γειτονιά, σαν μια ακόμα οικογένεια και αν σου τύχουν και καλοί γείτονες είσαι ευλογημένος.Ο παππούς μου, ο Μανώλης έλεγε : «ο δύσκολος ο χρόνος περνάει ο δύσκολος ο γείτονας όχι».Εμείς ευτυχήσαμε να έχουμε καλούς γείτονες! Με όμορφες αυλές, που φυλάνε ακόμα την παιδικότητα μας σαν θησαυρό…. Ευχαριστώ κυρία Στέλλα.