Η πρόσφατη εκλογή του Ντ. Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ είναι γεγονός πως προκάλεσε έκπληξη αλλά και «προβληματισμό» τόσο στην κοινή γνώμη, στις πολιτικές ηγεσίες και κυρίως στους εκπροσώπους και στελέχη των διάφορων κομματικών σχηματισμών διεθνώς. Μάλιστα πολλές από τις δημόσιες αναφορές των κομματικών στελεχών και παραγόντων φρόντισαν να συνοδεύονται με άμεσες αναφορές χλεύης, υποτίμησης και κατ’ όυσίαν ύβρεις προς τον νεοεκλεγέντα Αμερικανό Πρόεδρο αλλά και αυτούς που «τόλμησαν» να των ψηφίσουν (δηλαδή τα 60 εκατ. των Αμερικανών πολιτών).
Δυστυχώς και τα περισσότερα κόμματα στην Ελλάδα, ακολούθησαν την ίδια τακτική. Σε μια σπάνια (ίσως και μοναδική…) ταύτιση των απόψεων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, κατά τις πρώτες ώρες της εκλογής Τραμπ, φρόντισαν έτερα τα δύο κόμματα να εκφράσουν την «αποστροφή» τους. Μάλιστα ο εκπρόσωπος της ΝΔ Γ. Κουμουτσάκος έδειξε να το «τερμάτιζει», όταν έκανε δήλωση στον προσωπικό του λογαριασμό σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης για «τέλος του Κόσμου όπως τον ξέρουμε» και για ώρα «σκέψης και περισυλλογής». Πέρα από την παντελώς ασόβαρη και κατ’ ουσία ανεκδιήγητη προσωπική πολιτική στάση του, ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί ο εν λόγω κύριος ότι εκπροσωπεί την αξιωματική αντιπολίτευση της Ελλάδας – που αύριο θα είναι κατά πάσα βεβαιότητα κυβέρνηση – και αναφέρεται στον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ. Εκτός και αν η στάση του «εκπροσώπου της ΝΔ», είναι και στάση της ίδιας της ΝΔ και του αρχηγού της, οπότε εκεί τα σχόλια περισσεύουν. Την στάση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ακολούθησε «κατά γράμμα» και το ΠΑΣΟΚ. Επίσημα κομματικά στελέχη και από τα τρία κόμματα λοιπόν, εξέφραζαν τον «αποτροπιασμό» τους για την δημοκρατική επιλογή των πολιτών στις ΗΠΑ, σε έναν κατ’ ουσίαν «αλα καρτ» σεβασμό της Δημοκρατίας, η οποία κατά τα τρία κόμματα μάλλον περιορίζεται μόνο στους «μη – δημαγωγούς», στους «μη-λαϊκιστές» ή σε όποιον άλλο (αυτοί) χαρακτηρίζουν ως δημαγωγό ή λαϊκιστή.
Πρόθεση του γράφοντος δεν είναι να συνηγορήσει υπέρ ή κατά της εκλογής του Ντ. Τραμπ. Διότι δεν ωφελεί καμιά κριτική από την στιγμή που η εκλογή ολοκληρώθηκε και καθώς το μέλλον θα δείξει κατά πόσο θα είναι θετική η διακυβέρνησή του, ή έστω και διαφορετική από αυτές που έχουμε δει στις ΗΠΑ έως σήμερα. Ωστόσο προκαλεί εντύπωση στον γράφοντα πως τα κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν στην πραγματικότητα τα ίδια «φέρει» στην εξουσία πολιτικές δυνάμεις με τα χαρακτηριστικά Τραμπ σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο, «αποποιούνται» των ευθυνών τους και κατ’ ουσίαν χλευάζουν και υβρίζουν τους πολίτες που υπερψηφίζουν τέτοιες επιλογές.
Υποτιμώντας άκρατα την μέση νοημοσύνη των πολιτών, επιλέγουν να τα ρίχνουν μονομερώς στην «δημαγωγία» και τον «λαϊκισμό» που έχει απήχηση στους πολίτες που υπερψηφίζουν τέτοια κινήματα. Αρνούνται αμετανόητα να αντιληφθούν (ή να παραδεχτούν) πως οι πολίτες δεν υπερψηφίζουν επειδή είναι «χαζοί», «κακομαθημένοι» ή «παρασυρόμενοι» αλλά επειδή πρωτίστως τα «πολιτικά ορθά» κόμματά τους έχουν αποτύχει παταγωδώς όχι απλώς να διαχειριστούν αλλά έστω και να αφουγκραστούν τις ανησυχίες και τις απαιτήσεις των πολιτών, ειδικά στους τομείς της ανεργίας και της ασφαλείας, όλα αυτά τα χρόνια που οι ίδιοι κυβερνούσαν. Και δυστυχώς αρνούνται αμετανόητα να αποδεχτούν τις τραγικές ευθύνες τους, ακόμα και σήμερα που κυβερνάνε.
Ο Τραμπ προεκλογικά επικεντρώθηκε κυρίως στα ζητήματα ασφαλείας και ανεργίας, που οι πολιτικά «ορθοί» αντίπαλοί του, αλλά και οι «ομοϊδεάτες» τους διεθνώς (με τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΝΔ, και το ΠΑΣΟΚ για την ελληνική περίπτωση…), όχι απλώς δεν έχουν διαχειρισθεί ορθά αλλά έχουν αποτύχει παταγωδώς. Όταν ο Τραμπ «τόλμησε» να αναφέρει πως πρέπει να σταματήσει το με κάθε τρόπο φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης στις ΗΠΑ από τα νότια σύνορα με το Μεξικό, οι αντίπαλοί τους τον χαρακτήρισαν «ξενοφοβικό». Όταν «τόλμησε» να αναφερθεί στους κινδύνους του ριζοσπαστικού Ισλάμ για την αμερικανική αλλά και κάθε ανεπτυγμένη κοινωνία και την ανάγκη περιορισμού αυτών των στοιχείων, οι αντίπαλοί του τον χαρακτήρισαν «ρατσιστή». Όταν «τόλμησε» να αναφέρει δημοσίως πως η διαμάχη με την Ρωσία είναι κατ’ ουσίαν επίπλαστη και υπάρχει ανάγκη αποκατάστασης των σχέσεων των δύο χωρών, οι αντίπαλοί του τον χαρακτήρισαν «λαγό του Πούτιν» και «προδότη». Και όταν μίλησε για την ανάγκη δασμολόγησης των προϊόντων που κατασκευάζονται στην Κίνα – έχοντας αφανίσει την αμερικανική βιομηχανία – οι αντίπαλοι του τον χαρακτήρισαν «επικίνδυνο» για την διεθνή ασφάλεια και τις σινοαμερικάνικες σχέσεις.
Και αυτοί που τον χαρακτήριζαν έτσι, είναι αυτοί οι ίδιοι που όλα αυτά τα χρόνια έχουν αφήσει εκατ. παράτυπους μετανάστες να κατακλύσουν τις δυτικές κοινωνίες χωρίς καν να «ρωτήσουν» τους πολίτες τους, έχουν επιφέρει την ανεργία και την εξαθλίωση στους πολίτες που κυβερνούσαν και έχουν πρακτικά καταστρέψει τις ίδιες τις κοινωνίες τους. Σε όλα αυτά, το μόνο που απαντούν είναι πως «η δημαγωγία και ο λαϊκισμός αποτελούν κίνδυνο για τις κοινωνίες μας». Σε αυτό ο γράφων το μόνο που απαντά είναι «πάντως όχι μεγαλύτερο από την καταστροφή που έχετε επιφέρει εσείς, η διακυβέρνησή σας και η πολιτική ορθότητά σας»…
Παύλος Κιλίντζης
Μέλος της Ένωσης Κεντρώων
