Είναι αλήθεια πως η αριστερά ποτέ δεν συμβάδιζε με την πραγματικότητα, είναι και ο βασικότερος λόγος της ολοκληρωτικής της αποτυχίας κάθε φορά που επιλέχθηκε για να διοικήσει οποιαδήποτε χώρα. Δεν υπήρξε φορά που επιλέχθηκε η αριστερά να έχει κρατική εξουσία και να μην κατέληξε σε εκτεταμένη αιματοχυσία, πείνα και τυραννία.
Ξέρω η γνωστή απάντηση που συνήθως λαμβάνει κάποιος όταν τα λέει αυτά είναι πως ποτέ δεν υπήρξε ποτέ πραγματική αριστερά. Σε πολύ μεγάλο βαθμό υπάρχει κάποιου είδους αλήθεια μέσα σε όλο αυτό. Με αυτή την έννοια η αριστερά μοιάζει περισσότερο σαν θρησκεία, είναι ανώφελο να προσπαθήσεις να την εξηγήσεις και υπάρχουν άνθρωποι που την υπερασπίζονται ακόμα και σήμερα χωρίς καμία κατανόηση, κοινώς δεν υπάρχει επαληθεύσιμη λογική εδώ.
Ας δούμε όμως γιατί οι ιδέες της αριστεράς είναι λάθος.
Αρχικά είμαστε όλοι ίδιοι ή ίσοι;
Κανένα πλάσμα στη γη δεν είναι πραγματικά πανομοιότυπο με κάποιο άλλο. Ακόμη και τα ίδια δίδυμα με το ίδιο dna αναπτύσσουν ελαφρώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα τα διαφορετικά δακτυλικά αποτυπώματα τους.
Αν ρωτήσεις έναν γενετιστή αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που οδηγούν στην εξέλιξη των ειδών. Η τύχη είναι μέρος της φύσης. Η ιδέα ότι «είμαστε όλοι ίσοι» είναι απόλυτη ανοησία. Η ισότητα φαίνεται να απαγορεύεται από τη ίδια τη φύση και έχει λυθεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Η ιδέα ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε μια φιλοσοφία, ή ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην απόλυτη ισότητα είναι βλακώδης και αποτελεί μια αλαζονική επίθεση κατά της φύσης, με τελικό νικητή πάντοτε τη φύση.
Όλοι πρέπει να ανταμοιβόμαστε το ίδιο ασχέτως με το τι προσφέρουμε ή τι ικανότητες έχουμε αναπτύξει.
Όταν η σκληρή δουλειά δεν ανταμείβεται, αλλά ο τεμπέλης αμείβεται το ίδιο με κάποιον που δουλεύει πιο σκληρά τότε οδηγούμαστε μαθηματικά σε μια κοινωνία όπου η μετριότητα πάντα θα επικρατεί.
Όλοι θα δουλεύουν λιγότερο, δε θα αναπτύσουν νέες δεξιότητες για τον λόγο του ότι δε θα έχουν κίνητρο γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα; Μια τεχνητή ισότητα στην οποία η κοινωνία θα είναι ο μόνιμος ηττημένος.
Υπάρχουν όμως και άλλα πολιτικά συστήματα όπως και το δικό μας που μοιράζονται μερικές ίδιες αξίες όπως είναι η ισότητα της ψήφου ή ότι είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του νόμου ή ότι η ζωή άπειρα πολύτιμη. Στην πράξη όμως είναι ρεαλιστικό όλο αυτό; Προφανώς και όχι..
Όσοι είναι πλουσιότεροι ή έχουν περισσότερη επιρροή συχνά αποδεικνύουν την πλάνη αυτών των εννοιών.
Και πάμε στα πιο σοβαρά. Η αριστερά οδηγεί πάντα σε υπερβολές. Ένας αριστερός ηγέτης θα πάρει ριζοσπαστικές αποφάσεις σχετικά με τα παιδιά και την εκπαίδευσή τους, την καριέρα μας και τι επιτρέπεται να διαβάσουμε και να πιστέψουμε. Όλα τα παραπάνω πάντα θα είναι προς την κατεύθυνση της καθολικής ισότητας η οποία στην εξίσωσή της θα τείνει πάντα προς τα κάτω.
Κάποιος θα πίστευε πως οι σοφοί αυτής της χώρας και οι πολιτικοί θα μάθαιναν από τα λάθη της αριστεράς, αλλά αντ ‘αυτού οι περισσότερες παραλλαγές της δημοκρατίας μας όλο και πλησιάζουν στις ιδέες της αριστεράς κάθε χρόνο όπως έγινε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το θλιβερό εκπαιδευτικό σύστημα που έχει επιβάλλει ο Γαβρόγλου και η αριστερά στη χώρα μας είναι μια θλιβερή αντανάκλαση αυτής της τάσης.
Η αριστεία δεν είναι πλέον δημοφιλής, αλλά η διανοητική μετριότητα είναι αρκετά μεγάλη. Φαίνεται ότι δεν μπορούμε να μάθουμε από την ιστορία μας ή και από την ιστορία των άλλων και τα αποτελέσματα δυστυχώς τα βιώνουμε σήμερα, ενώ φοβάμαι πως τα χειρότερα ακόμα δε τα έχουμε δει.
Τα μαθήματα της εφαρμογής των ιδεών της αριστεράς βρίσκονται στα βιβλία της ιστορίας, αλλά η αλήθεια είναι πως φαινόμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος όπως και τα λάθη των άλλων χωρών που έχουν περάσει από ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες πτυχές της αριστεράς οι οποίες επικρατούν ιδεολογικά στην κοινωνία μας αλλά δυστυχώς αυτοί που θα έπρεπε να τις διαβάσουν πιθανόν να έχουν κλείσει ήδη το άρθρο.
Καταλήγοντας λοιπόν, είναι οι ιδέες της αριστεράς λάθος και τελικά οδηγούν σε ένα άρρωστο αποτέλεσμα; Δε θα μπω στον πειρασμό να απαντήσω εγώ απλά θα παραθέσω τις αξίες της αριστεράς όπως αυτές αναπτύχθηκαν στις κοινωνίες που εφαρμόστηκαν.
Here we go:
- Η αριστερά δεν εκτιμά ούτε προωθεί τη δημιουργικότητα.
- Η αριστερά δεν εκτιμά τη σκληρή δουλειά ή την εξοικονόμηση πόρων. Μεγαλύτερο κράτος, μικρότεροι μισθοί, εξίσωση όλων προς τα κάτω.
- Η αριστερά μειώνει την ατομική και ομαδική ευθύνη. Ένα θύμα αυτής της νοοτροπίας είναι το ίδιο το περιβάλλον. Το ζήσαμε και εμείς έντονα (Μάτι, Μάνδρα και μόλυνση στο Σαρωνικό).
- Η αριστερά προσποιείται ότι καταργεί τις ταξικές διαφορές, αλλά τελικά δημιουργεί δύο κατηγορίες: τους υπεύθυνους και εκείνους που δεν είναι υπεύθυνοι. Στην πράξη, οι υπεύθυνοι καταλήγουν σε περισσότερο πλούτο, καλύτερη εκπαίδευση και περισσότερα δικαιώματα.
- Η αριστερά είναι ένα σύστημα απόλυτων. Ή είστε υποστηρικτής ή προδότης. Σας θυμίζει κάτι; (Ή εμείς ή αυτοί) https://www.youtube.com/watch?v=tyuLYgR04kM
- Η αριστερά είναι ένα σύστημα πίστης, όχι γεγονότων. Αυτό οδηγεί σε δικαστήρια όπου η προσωπική μαρτυρία μετράει περισσότερο από τα εγκληματολογικά αποδεικτικά στοιχεία. Σας θυμίζει κάτι; Υπόθεση Novartis και υποτιθέμενες βαλίτσες με κουκουλοφόρους μάρτυρες που έχουν γελοία ονόματα.
- Θα μπορούσατε να «αποδειχθείτε» ένοχος για κάτι απλά επειδή ήσασταν σε λάθος μέρος σε λάθος στιγμή. Δεν απαιτείται πραγματική απόδειξη ότι διαπράττετε κάποιο έγκλημα για να καταδικαστείτε.
Στην πραγματικότητα το τεκμήριο της αθωότητας δεν ισχύει και αυτό γιατί το μίσος και η αρρώστια είναι βαθιά ριζωμένα στις ιδέες της αριστεράς.
Ο κομμουνισμός δεν έχει ρίζες στην πραγματικότητα και γι΄αυτό δε θα πρέπει να το συγκρίνουμε με κανένα άλλο πολιτικό σύστημα. Όσο περισσότερο μελετάμε τι πάει λάθος με τον κομμουνισμό, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητές μας να αφήσουμε τα παιδιά μας σε έναν ασφαλέστερο και πιο υγιή κόσμο για να ζήσουν.
to be continued…
