‘-Βρε καλώς τον Κάκκο. Έλα, σε περιμέναμε.
-Γειά σου Γιάννε, γεια σου Χάμπο.
-Γειά πε, τι Χαμπάρια Κάκκο;
-Τι να τα λέμε τώρα Γιάννε. Δε βγαίνω και πάω να σκάσω. Έμαθάμε κι αλλιώς…
-Ε, Κάκκο, όλοι έτσι είμαστε. Μη νομίζεις είσαι μόνο εσύ!
-Δε λέω Χάμπο…ο καθένας όμως ξέρει το δικό του το ζόρι.
-Ξερεις Κάκκο, στη ζωή πρέπει να το φιλοσοφείς καμμία φορά..
-Ναι Γιάννε. Να το φιλοσοφήσω. Δε λέω. Όμως η φιλοσοφία δε μπαίνει στο τσουκάλι να φάμε…
-Άχ βρε Κάκκο, πως γίναμε έτσι όλοι. Όλα με τους παράδες τα μετράμε πια.
-Ε, πως αλλιώς Γιάννε. Για πε εσύ, πως αλλιώς να τα μετράμε; Κουκιά μετρημένα Γιάννε!
-Δε λέω. Ένα θέμα είναι οι παράδες.
-Κι ένα άλλο είν’ τα φράγκα!
-Έ όχι βρε Κάκκο. Δεν είναι μόνο οι παράδες η ζωή!
-Και γω συμφωνώ μαζί σου Γιάννε. Θυμάμαι και στα παλιά τα χρόνια, από παράδες μπορεί να ‘μασταν και χειρότερα…
-Όχι μπορεί Χάμπο. Ήμασταν χειρότερα από παράδες τα παλιά τα χρόνια!
-Βεβαια Γιάννε, λέγαμε το ψωμί – ψωμάκι.
-Έ, αν το πάτε εκεί αλλάζει. Τώρα όμως τι γίνεται. Τα βερεσέδια με βαραίνουν. Θα σκάσω.
-Άκου Κάκκο. Και τότε και τώρα ζόρι ήτανε και ζόρι είναι. Η ζωή όμως κάνει κύκλους.
-Συμφωνω μαζί σου Γιάννε. Η ζωή είναι πότε μήλα πότε φύλλα!
-Όχι μόνο. Σκέψου έχει κράτη που το μεροκάματο είναι ένα Ευρώ! Μπορεί να χάσαμε τα λούσα. Μπορεί να χάσαμε το καλό μεροκάματο…
-Αυτά μπορεί να ξανάρθουν.
-Λέτε να ξανάρθουν; Μπορεί. Μακάρι!
-Μπορει! Μπορεί βέβαια. Άλλο μη χάσουμε είν’ το θέμα.
-Ποιο βρε Γιάννε. Για πε. Τι άλλο πια να χάσουμε που θα μας πειράξει παραπάνω.
-Να μη χάσουμε την καλή παρέα Κάκκο. Η καλή παρέα είναι γιατρικό!
