Εν αρχή ην ο Λόγος. Και τι είναι ο Λόγος; Τα λόγια, η ρητορική, κατά ορισμένους μελετητές, η λογική κατά άλλους. Η μάχη για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, όπως όλες οι αντιπαραθέσεις, έχει και από τα δύο. Δίπολο που χαρακτηρίζει τόσο την αντίθεση μεταξύ των υποψηφίων όσο και μεταξύ των ψηφοφόρων τους. Κάποιοι επιμένουν συναισθηματικά, κάτι που χαρακτήριζε τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ για χρόνια, κάποιοι επικαλούνται τη λογική.
Στην πόλη μας και ευρύτερα, συχνά ο πολιτικός διάλογος έγινε με όρους ατόπου απαγωγής. Ακούστηκε με φανατισμό γιατί δεν θα ψηφίσουμε κάποιον υποψήφιο και με λιγότερη θέρμη γιατί θα ψηφίσουμε κάποιον άλλο. Τελικά, εστιάσαμε στον πολιτικό λόγο; Εμβαθύναμε στο πρόγραμμα που ο καθένας καταθέτει; Στο χαρτοφυλάκιο που κομίζουν;
Η Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε τόσο απλά, καθαρά, τόσο βαθιά πολιτικά για όλα τα θέματα που απασχολούν τη χώρα και την ελληνική κοινωνία. Μίλησε για το νομό μας, τον νομό της, με σαφές πρόγραμμα. Άννα σε θέλουμε πρωθυπουργό»… ακούγεται σχεδόν παντού. Αλλά, τι; «Δεν ήταν στο ΠΑΣΟΚ, πήγε στον Μητσοτάκη», θα πει ο αντίλογος. Δεν είναι αστείο; Την περίοδο που μας πέρασε πολιτικοί μεταπήδησαν από κόμμα σε κόμμα πιο γρήγορα από αποδημητικά πουλιά, η ίδια ήταν πιστά προσηλωμένη στην παράταξη, χωρίς να προβεί σε “εξαργυρώσεις” και ο νοών νοείτω. Πώς μπορεί να μη λαμβάνουμε υπόψη ότι είναι μέρος του κεντρικού πυρήνα της Σοσιαλδημοκρατίας στις Βρυξέλλες, βραβευμένη ως μία από τις σοσιαλδημοκράτες Επιτρόπους, που έκαναν το μεγαλύτερο κοινωνικό έργο στην Ευρώπη;
Και η πρόταση για τον ΟΟΣΑ; Είναι γνωστό ότι για τη θέση του επικεφαλής του κορυφαίου Οργανισμού, η Ελλάδα έπρεπε να προτείνει προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους, διεθνούς εμβέλειας και κοινής αποδοχής. Επιτέλους, δεν είναι κομματική η θέση.
Αυτές είναι οι δύο βασικές αιτιάσεις για όσους δεν υποστηρίζουν την υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου. Όμως, οι εποχές άλλαξαν, τα επιχειρήματα αυτά απορρίπτονται ως μη πολιτικά. Η πολιτική δεν μπορεί να ορίζεται από το θυμικό. Το ΠΑΣΟΚ πληγώθηκε και πλήγωσε. Τώρα είμαστε στο επόμενο επεισόδιο και τα διακυβεύματα είναι παραπάνω από προφανή: Μεγάλο και κυβερνών ΠΑΣΟΚ ή ένας μικρός πολιτικός σχηματισμός με φθίνουσα πορεία; Ενωτικό, δυνατό ΠΑΣΟΚ με το βλέμμα στη βάση, στα όργανα και όχι στον αρχηγό ή ένα προσωποκεντρικό κόμμα με ελιτίστικες τάσεις;
Χρειάζεται η δύναμη που θα συνθέσει τον κόσμο της παράταξης και παράλληλα η φωνή που θα αντιταχθεί δυναμικά στον αντίπαλο πόλο. Σε μία εποχή όπου το αφήγημα αντικατέστησε την ιδεολογία, έχουμε όλοι την ευθύνη να συμβάλουμε στο ΠΑΣΟΚ «που οραματίζεται», με «αντίληψη για τους ανθρώπους και τις ζωές τους». Στο ΠΑΣΟΚ της Άννας και όλων μας.
Η Άννα Διαμαντοπούλου συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που απαιτεί αυτή η εκλογή. Διαθέτει διεθνή πείρα, έχει καταθέσει έργο σε θέσεις ευθύνης και σε σκληρές περιόδους, είναι ένας πολιτικός δοκιμασμένος στα δύσκολα. Η ψήφος είναι δικαίωμά μας, η άσκηση της λογικής είναι υποχρέωσή μας. Συνεπώς, την ελαφρότητα με την οποία τίθεται το ερώτημα «γιατί Άννα;», αντικρούει με βαρύτητα το ερώτημα «αν όχι η Άννα, τότε ποιος;».
Δώρα Τσολάκη
Ιστορικός-Πολιτικός Επιστήμων
