Ο ελληνικός λαός έκανε την επιλογή του. Η διαφορά των περίπου 8,5 μονάδων του ΣΥΡΙΖΑ με την ΝΔ αλλά και η 7η (!) θέση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, ήρθε σχεδόν ως φυσικό επακόλουθο του θυμού και της κόπωσης του εκλογικού σώματος απέναντι στις υφιστάμενες πολιτικές της συγκυβέρνησης.
Προσωπικά δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό στα τελικά αποτελέσματα. Ο ελληνικός λαός φαίνεται να δείχνει πως θέλει πάση θυσία αλλαγή των μέχρι πρότινος πολιτικών λιτότητας. Χωρίς να επηρεάζεται από τίποτα άλλο. Ούτε από τον φόβο της πτώχευσης, ούτε από τον φόβο της κατάρρευσης των τραπεζών, ούτε από τον φόβο της εξόδου από το ευρώ. Αν λοιπόν υπάρχει ένα δεδομένο πολιτικό μήνυμα σε αυτές τις εκλογές είναι το εξής: Αλλαγή της μέχρι σήμερα πολιτικής και “ότι άλλο υποστούμε είναι καλύτερο από αυτό που είχαμε μέχρι σήμερα”…
Κατά την άποψή μου, το συγκεκριμένο μήνυμα έχει ένα θετικό και ένα αρνητικό αντίκτυπο. Το θετικό είναι απέναντι στους ξένους πιστωτές μας κατά την επερχόμενη διαπραγμάτευση. Οι Έλληνες λένε σθεναρά και ξεκάθαρα πως “ότι μας αναγκάσατε να υποστούμε μέχρι σήμερα, ξεχάστε το…”. Αυτό έγινε μάλλον σαφές πλέον προς τους ξένους. Το αρνητικό αντίκτυπο είναι δυστυχώς απέναντι στα πολιτικά κόμματα που θα είναι πλέον κυβέρνηση. Οι Έλληνες έδειξαν πως θέλουν πάση θυσία αλλαγή των υφιστάμενων πολιτικών, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σαν τελικό αποτέλεσμα. Διότι η “αλλαγή” που όλοι ζητούσαν, μπορεί να σημαίνει κάτι καλύτερο αλλά και κάτι “χειρότερο”. Οι Έλληνες με την ψήφο έδειξαν να μην ασπάζονται – ή να μην βάζουν σαν προτεραιότητα – την υψηλότατη επικινδυνότητα στην οποία εξακολουθεί να βρίσκεται η Ελλάδα και η ελληνική οικονομία.
Προσωπικά θεωρώ ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι μάλλον ρίσκαραν λοιπόν. Μονολόγησαν πως “θέλω αλλαγή και ας είναι όποια αλλαγή έρθει”. Όχι άδικα όμως. Αρκετά ανέχτηκαν την συστηματική τρομολαγνία της συγκυβέρνησης που μάλλον θεωρούσε ότι μπορεί να εκλέγεται και να ξαναεκλέγεται, με μόνο πολιτικό επιχείρημα τον φόβου του “κακού ΣΥΡΙΖΑ”. Ενώ τα δικά της πεπραγμένα ήταν από εντελώς λανθασμένα έως πλήρως ανύπαρκτα.
Το κυρίαρχο ζήτημα είναι πως η επικινδυνότητα της ελληνικής οικονομίας παραμένει. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει λεφτά να χρηματοδοτήσει το βιοτικό της επίπεδο. Και εξακολουθεί να έχει απόλυτη ανάγκη την ξένη βοήθεια και χρηματοδότηση. Τόσο ο ελληνικός λαός, όσο και το ελληνικό κράτος αλλά και οι ελληνικές τράπεζες. Και όσο και αν “σιχαινόμαστε” τις τελευταίες, δυστυχώς το υγειές τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να παραμένει προαπαιτούμενο ώστε να ξεκινήσει η ανάπτυξη σε μια χώρα και σε μια οικονομία.
Εν τέλει, είμαι απόλυτα βέβαιος πως η αλλαγή που ζήτησαν οι Έλληνες θα έρθει. Απλά δεν είμαι ακόμα βέβαιος ότι θα έρθει προς τον καλύτερο ή τον χειρότερο τρόπο. Εύχομαι ειλικρινά η διαπραγμάτευση να οδηγήσει σε αλλαγή πολιτικών και οικονομική ελάφρυνση των Ελλήνων. Χωρίς αυτό να συνεπάγεται καταστροφική απώλεια κεκτημένων δεκαετιών, όπως θα είναι η δέσμευση των καταθέσεων, η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος ή η έξοδος από το ευρωπαϊκό νόμισμα. Και τα τρία τα θεωρώ πολύ πιθανά, σε περίπτωση μονομερών ενεργειών από την νέα κυβέρνηση. Ελπίζω κάτι τέτοιο να μην συμβεί. Θα δείξουν οι επόμενοι μήνες. Τότε θα φανεί τι ψήφισαν οι Έλληνες. Μετά από 5 χρόνια βαριάς κρίσης εξάλλου, οφείλουν να είναι απόλυτα ώριμοι και έτοιμοι για τις συνέπειες των επιλογών τους…
pkilintzis@gmail.com
