Η απόφαση για τη δημιουργία μιας ημερήσιας τοπικής εφημερίδας, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που δεν έχει ανάλογη ισχυρή παράδοση, εμπεριέχει πολύ μεγάλο ποσοστό ρίσκου και λίγες, αντικειμενικά, πιθανότητες επιτυχίας και μακροημέρευσης.
Όταν ο Κοσμάς Πουγαρίδης πήρε την απόφαση να εκδώσει τον ΠΤΟΛΕΜΑΙΟ, πριν τριάντα χρόνια στις 28 Νοεμβρίου του 1995, πιθανότατα να μην γνώριζε το πόσο δύσκολο θα ήταν το εγχείρημα αυτό. Όπλα του, ο ρομαντισμός που τον διακατείχε, η διάθεση του να φέρει κάτι καινούργιο στον τόπο και η απόφαση (μέσα του) να το παλέψει μέχρι τέλους, με όλες του τις δυνάμεις.
Αυτό το «μέχρι τέλους» φαντάζει εκ των υστέρων απαισιόδοξο, εικάζω όμως πως τον πρώτο εκείνο καιρό, αλλά ίσως αρκετές φορές και στη μετέπειτα πορεία, θα εμφανίστηκε ως μια σοβαρή πιθανότητα αφού τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεραστούν δεν ήταν λίγα και η όλη κατάσταση θύμιζε Λερναία Ύδρα. Πίσω από κάθε λύση ένα νέο πρόβλημα, μερικά απ’ τα οποία μόνο εύκολα δεν ξεπερνιούνταν.
Το αποτέλεσμα δικαίωσε τον Κοσμά Πουγαρίδη που κράτησε με επιτυχία το τιμόνι ακόμα και όταν οι φουρτούνες απειλούσαν να ρίξουν το καράβι στα βράχια, γιατί, κακά τα ψέματα, ένα έντυπο τοπικής εμβέλειας παρόλο που δεν κινείται μέσα σ’ ένα πέλαγος, αλλά σε μια λίμνη, συχνά πυκνά βρίσκει μπροστά του κύματα που θαρρείς και ήρθαν από έναν ωκεανό που τον δέρνει καταιγίδα.
Υπερβάλλω; Όχι. Έχοντας μια στενή φιλική σχέση πολλών χρόνων με τον Κοσμά, που με χαρά συνεχίζω με το διάδοχο του, το γιό του τον Αντώνη, και μια μακρόχρονη εμπειρία στα μέσα ενημέρωσης, αφού από τις αρχές του 1990 συνεργάστηκα με όλες τις τοπικές εφημερίδες, με πολλά απ’ τα ραδιόφωνα και το κάποτε ακμαίο περιφερειακό κανάλι West Channel, γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να εκδίδεις ανελλιπώς ημερήσια εφημερίδα. Μια εφημερίδα που δεν θ’ αναπαράγει απλώς δελτία τύπου και θα φιλοξενεί διάφορα άρθρα και καταχωρίσεις, αλλά θα παράγει το δικό της πρωτογενές υλικό, αναδεικνύοντας ό,τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, συνοδεύοντας το με τα ανάλογα και απαραίτητα σχόλια.
Οι αλλαγές που συνέβησαν παγκοσμίως σ’ αυτά τα τριάντα χρόνια στο χώρο των μέσω μαζικής ενημέρωσης χαρακτηρίζονται ως σεισμικές. Το τοπίο άλλαξε τόσο πολύ, και σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, που πολλά έντυπα αναγκάστηκαν να κατεβάσουν ρολά. Σύμπτωμα, δυστυχώς, της εποχής και μια νέα κατάσταση που παλεύεται δύσκολα, αφού δεν αρκεί να θέλεις να εναρμονιστείς με τις όποιες εξελίξεις, πρέπει να διαθέτεις και την ανάλογη ταχύτητα αποφάσεων και πράξεων για να καταφέρεις να τις προφτάσεις.
Ο ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ, με τον Αντώνη Πουγαρίδη πια στο τιμόνι, δείχνει να έχει προσαρμοστεί σ’ αυτή τη νέα εποχή προσθέτοντας και νέα μέσα στο οπλοστάσιο του, όπως είναι, για παράδειγμα, το ενημερωτικό ραδιόφωνο του true story FM. Σε μια εποχή που άλλοι, φρόνιμα πράττοντας, μαζεύονται, αυτός απλώνεται!
Άγνοια κινδύνου; Λελογισμένο ρίσκο; Θα το πω με μια λαϊκή ρήση. «Σόι πάει το βασίλειο». Ο πατέρας Κοσμάς δεν κληροδότησε μόνο τις εφημερίδες στο γιο Αντώνη, αλλά και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του να τολμά ακόμα και στις περιπτώσεις που οι πιθανότητες δεν τον ευνοούν. Γιατί ο Κοσμάς από τότε που τον γνωρίζω αυτό έκανε. Τολμούσε.
Ένα, επίσης, σημαντικό του χαρακτηριστικό το ότι δεν του άρεσε να μένει στάσιμος και πάντοτε ήθελε να κάνει, έστω και μικρά, βήματα προς τα εμπρός, αντιλαμβανόμενος προφανώς πως τα στάσιμα νερά πρέπει να τα αναταράζεις όσες περισσότερες φορές μπορείς.
Με αυτή τη λογική πορεύτηκε, εξελίχθηκε και κατέγραψε τριάντα χρόνια γόνιμης πορείας ο ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ. Μ’ αυτή τη λογική συνεχίζει να προχωρά και είμαι σίγουρος πως τα αποτελέσματα του και στο μέλλον θα δικαιώσουν την οικογένεια Πουγαρίδη.
Προσωπικά, εύχομαι να είναι όλοι τους καλά και να γιορτάζουν την κάθε μέρα που το φύλλο του ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ κυκλοφορεί. Γιατί η έκδοση μιας ημερήσιας τοπικής εφημερίδας δεν είναι μια μάχη που δίνεται μόνο μια φορά, αλλά μια καθημερινή μάχη που οι εκδότες και όσοι εργάζονται γι’ αυτή δικαιούνται να τη γιορτάζουν στο τέλος της κάθε μέρας μόλις το φύλλο φύγει για το τυπογραφείο.
