Αβού τ’ εμετέρ οι Πόντιοι, σκυλλ’ παιδία , με τα χορόντας και τα τραγωδίας ατούν κρούν και παίρ’νε , άμον αερικά .. σειριλαεύκουν σ’ έναν μερέαν και γουρεύνε το μουχαπέτ’.
΄Σ σα δουλείας και ‘ς σην κάμασην πρώτοι και πετσαρεμέν. Όντες έρθαν ‘ς σην Ελλάδαν επρόκοψαν κ’ ενοικοκυρεύταν. Μαθεμέν ας σην πατρίδαν ‘ς με την οικονομίαν έζησαν και παρέζησαν χρόνια και αιώνας σ’ ανάσπαλτα τα τόπια μουν.
Εμπρολάλετοι κ’ εμπροτιμημένοι ‘ς σα βουλάς τη Θεού.
Άμαν έχνε κ’ έναν κουσούρ’, ο είς τον άλλον ‘κι παιενεύκεται, ο καθαείς λέει, το τάνι μ’ άσπρον έν.( έχει δίκαιο)
Είνας σύρ’ αδά κι άλλος ακεί. Άμον ντο εβγών είνας έξυπνος και νουστερεωμένος απέσ’ εμουν, τερούμε να εβγάλουμε τ’ ομμάτια τ’. Αέτς εποίκαμε και τον Μιχάλην τον Χαραλαμπίδην. Δεκαπέντε χρόνια εμπροστά είδεν, ντο θα ίνεται και κανείς ‘κ’ έκ’σεν ατόν. Ο κοφόν εγάμεσεν τον παλαλόν ( Δεν εισακούστηκε)τ’ εμέτερον άρθωπος , έξυπνος και παρέξυπνος ΄΄άμον μαχαιρί γουντίν κόφτ’ ο νούς ατ.΄΄ κι η γλώσσα τ’ εγλέζ’( έχει ευφράδεια)
Αέτς πα με τ’ αϊκα και τ’ αϊκα εκατήβαμε ‘ς σο τιποκόλ. ( φτωχήναμε) Κανείς ‘κι σαεύ’ και λογαρέζ’ ‘μας.
Ο κόσμον όλεν εδέβασεν ατο κα’ . Τρέχ’νε ας σ’ έναν το κόμμα σ’ άλλο να γουρταρεύνε την κεντίν ατούν ,΄΄ Οι οκνιάρ, ς’ σ’ εξέργατα και ‘ς σα παραβραδιάσματα έλεγαν οι παλαιοί.
Ούλ έτρωγαν κ’ έπιναν ας σο ‘κ’ είχαν. Άμον τον κέλ , ( φαλακρός) χτένια και ναϊνάδας ( καθρέφτες) εγόραζανε , ΄΄ταντάν κοιλίαν εύκαιρον και δόντια ακονεμένα΄΄. ( ξόδευαν χωρίς να έχουν)
Για την Ρωμανίαν κανείς κ’ ενούνιζεν ,έξ και μακρά ας’ σ’ εμάς, έλεγαν και πορεύκουνταν.
Κι ατώρα ας’ σ’ έρθεν τ’ οβόν ς’ ση κοσάρας τον κώλον , ατώρα ας τ’ εφαλίρισαμ’, άφερι μ’ τον Ζούρτον .
Εσκάλωσαμ’, άμον τ’ Αρμενάντας, να τρώμε και τα κοσάρας εμουν…
Ούλ εφτάν’ τον παλαλόν …΄΄ κια κ’ ήξερα.. κια κ’ ελογαρίασα καλά ..κι ατώρα α σου εγέντον πελίν το μωατσουρλούκ ν εμουν, θα συνορθέζουμε και νοικοκυρεύουμε τον τόπον.
Ποίος έφαεν και ποίος εζουχουμέεν, μ’ ερωτάτεν …Ντό να εφτάμε; Όποιος κρατεί το μελοκούτ γλείφτ’ και το δάχτυλον ατ’ , και αρ αέτς με τ’ ατά θέλ’νε να διαβάζν ατο ς’ ση κοφού ,( να το αποκρύψουν)τεμέκ ό,τι εγέντον, εγέντον.
Σ’ σο κουσούρ ν εμουν μ’ απομένετεν ! κι άλλο κι θα εφτάμε ανούνιγα δουλείας .΄΄ αρ με τ’ ατά κομπών’νε ‘μας κ’ εφτάνε την δουλείαν ατουν. Ο πάππο μ’ έλεεν ΄΄ τον λύκον ετραβαγγέλιζαν κ’ εκείνος έλεεν, τη ποπά τα πρόατα μέρ είναι; ( είναι αμετανόητοι)
Πόσα παράδας άτσαπα έφαγαν, κανείς κ’ εξέρ’. Τα παράδας ,άμον τον μουσαφίρ, έρτανε και πάνε ,κανείς κ’ έξερεν να μετρά και θέκ’ ατά κα’. Κι ατώρα ντ’ ετελέθαν, ερούξαν ‘ς σα πέντε στράτας κι αραεύν’ ατά.
Κ’ έρθανε ημέρας δύσκολα. Το ρωμαίϊκον το μιλέτ ερούξεν ‘ς σην αμελίαν, κανείς κι σαεύ και λογαρέζ ατο . Επέμναμε εφτωχοί και μοατσίρ ς’ σον κόσμον. Κανείς κι κλώσκεται και τερεί ς’ σον πρόσωπον εμουν.
Ούλ τεάμ νουνίζ’νε κι απονουνίζ’ νε για το κακόν ντ’ εύρε ‘μας, αμάν κανείς κ’ απομανικούται. Εθαρρείς κι από πάνε μουν ‘κ’ εδέβεν. Ούλ εμουν ΄΄φαϊν, ποτίν κι εβόραν καλοσύνεν΄΄.( καθησυχάσαμε)
Ούλ αναμέν’νε ας’ σ’ άλλτς ν’ εβγάλ’νε τ’ οφίδ’ ας’ σο τρυπίν, κανείς το χέρ ν ατ ‘ς σην τσιόπεν ‘κι βάλλ’. Ούλλ΄τερούν τον εφτωχόν( υπερφορολόγηση)!
Έϊ κιτί ζαμάνια και βαχούτιε! μερ είν’ εκείν’ τη πατρίδας τα χρόνια, όντες το μιλέτ ετσαλάσευεν να γλυτών ας’ σή Μεχμέτ τα χέρια ,΄΄ο είς για τ’ ούλτς ,και ούλ για τον έναν΄΄.
Έναν κακόν εύρε ‘μας, ολεν το μιλέτ ερούξεν άμον το γαϊδίρ ‘ς σα τσαμούρια απές. Ούλ δεκνύζ’ν ατό , ούλ γελούν με τ’ εμάς κ’ εμείς γελούμε με τ΄άλλτς..
Άμον τον μαλέρ τον Γιωρίκαν, πάντα δανεικά αραεύουμε.
Αβουτ΄ οι αφορισμέν’ οι πολιτικοί , αχούλ’ αν είχαν, θα έξερναν, ντο έλεγαν οι παλαιοί μουν, όντες ερούζναν ‘ς σην εφτωσίαν .
Ετέρναν το δανειστήν ΄ς σ’ ομάτια και έλεγαν ατόν
΄΄ πεινασμένος στέκω και ς’ σο δάνος ι σ’ κ’ έρχουμαι..
Ατοίν πα, μώ την πίστη σ’, ΄΄χρωστώ και ‘κι χρωστούν εμέν κι αν θέλω παίρω κι άλλα΄΄
