Μέσα σε δύο αποφράδες ημέρες, 12 και 13 Αυγούστου 2020, η Βλάστη έγινε φτωχότερη.
Στις 12 Αυγούστου 2020 έφυγε από την ζωή, απρόσμενα και ήσυχα στον ύπνο του, ο Γιάννης Θεμελής, Συνταξιούχος του Δημοσίου.
Γεννήθηκε το έτος 1935 στην Βλάστη όπου και μεγάλωσε, δυστυχώς ορφανός πατρός, με την φροντίδα τής ικανής μητέρας του Θωμαής και την αδελφική αγάπη από τις δύο μεγαλύτερες αυτού αδελφές του.
Από μικρός ήταν ζωηρός και πολύ ευχάριστος, πάντα πνευματώδης και πάντα εφευρετικός. Το ήρεμο και πηγαίο χιούμορ του ήταν και το έντονο χαρακτηριστικό του, που όλοι το επιζητούσαμε και όλοι το θέλαμε.
Μετά την αποφοίτησή του από το τότε Γυμνάσιο Πτολεμαΐδας, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Θεσσαλονίκη όπου υπηρέτησε πιστά και αθόρυβα όχι μόνον τα «ΕΛΤΑ», αλλά και όλους τους Συμπατριώτες Δυτικομακεδόνες και κάθε τρίτο. Εμείς στην Θεσσαλονίκη και όταν είχαμε δυσκολίες και προβλήματα στην εξυπηρέτησή μας, στον Γιάννη Θεμελή προστρέχαμε και ο οποίος πάντα πρόθυμα και χαμογελαστά μας εξυπηρετούσε.
Με την ικανότατη και πολλών χαρίτων σύζυγό του Σμαραγδούλα, που την εκφράζει απόλυτα το όνομά της, δημιούργησαν δική τους οικογένεια και απέκτησαν δύο χαριτωμένες κόρες, την Θώμη και την Κατερίνα, που και αυτές μεγάλωσαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες, χαρίζοντάς τους εγγόνια και χαρές, μεγαλώνοντας και αυτά στην Βλάστη του παππού τους.
Ο Γιάννης Θεμελής ήταν ένας και βασικός από εκείνη την πολυμελή και πολυζωντανή παρέα Βλατσιωτών Μαθητών Γυμνασίου τής δεκαετίας του 1950, που με τα γλέντια και τις καντάδες τα βράδια, με κιθάρες και μαντολίνα, όχι νταούλια και κλαρίνα, έκλεισαν μία πολυρομαντική και μακρόχρονη εποχή στατικών και περιπατητικών κανταδόρων της παλαιάς και πολυπνευματικής Βλάστης.
Ευτύχησε να ταφεί στον τόπο και την γη όπου γεννήθηκε.
Είναι πράγματι ελαφρύ το χώμα που τον υποδέχθηκε και τον σκέπασε για το αιώνιο ταξίδι, που κάθε θνητός οδεύει, αργά ή γρήγορα. Το ευγενικό και καλοσυνάτο χαμόγελό του, αλλά και το σπινθηροβόλο πνεύμα του, θα μας λείψει πολύ. Καλό σου ταξίδι αγαπητέ μας Γιάννη.
——————————————
Κατά κακή και όχι ανεξήγητη συγκυρία όμως στην νεκρώσιμη τελετή του Γιάννη Θεμελή, στην Εκκλησία του Αγίου Μάρκου Βλάστης, ο παριστάμενος φίλος και συμμαθητής του Γιάννης Παπαστεργίου κατέρρευσε αιφνιδίως, νικημένος από τα αυθόρμητα συναισθήματά του, εκεί όπου μεγάλωσε και ανδρώθηκε, λόγω παλαιάς ιερατείας του πατέρα του καλοκάγαθου Κωνσταντίνου Παπαστεργίου επί σειρά ετών και γνωστού στην Βλάστη ως «Παπα-Κώτσιου», μαζί με τον τότε «Παπα-Θανασούλη» Παράσχο, αμφότεροι εκ των Ναμάτων.
Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας, όπου και παρά τις προσπάθειες των γιατρών έφυγε από την ζωή την επομένη αποφράδα ημέρα 13/8/2020 και τάφηκε στα Νεκροταφεία Θεσσαλονίκης. Τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά, που φαίνονται όλα ως απίστευτα.
«Τι είναι η ζωή», διερωτήθηκε πριν από δύο χιλιάδες τριακόσια πενήντα χρόνια ο μεγαλύτερος των φιλοσόφων Αριστοτέλης και ακόμη όλοι ψάχνουμε να βρούμε την ορθή απάντηση όπου ο ανθρώπινος νους και τα συναισθήματα φαίνεται ότι αδυνατούν να κατανοήσουν και να εξηγήσουν.
Ο Γιάννης Παπαστεργίου ήταν το τρίτο τέκνο του ιερέα Κωνσταντίνου και της πρεσβυτέρας Αναστασίας, γεννημένος στα Νάματα το 1936. Εκεί έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια και μετά μεγάλωσε στην Βλάστη και στην Εκκλησία του Αγίου Μάρκου μεταξύ Ιερού και Ψαλτηρίου.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γιάννη όπως και της μεγαλύτερης αδελφής του Σουλτάνας, του μεγαλύτερου αδελφού του Νίκου, Θεολόγου Καθηγητή που δυστυχώς έφυγε νωρίς από την ζωή και ιδίως της μικρότερης αδελφής του Θωμαής, δεν ήταν εύκολα και ρόδινα.
Εξαμελής ήταν η οικογένεια και τα εισοδήματα τού ιερέα, χωρίς μισθό, ήταν πενιχρά με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να καλλιεργούν την γη που είχαν καλή και άφθονη δική τους, στο «Ασπρόχωμα», μεταξύ Ναμάτων και Βλάστης.
./..
-2-
Δύο Γυμνασιακές στην Πτολεμαΐδα σχολικές χρονιές, του 1952-1953 και 1953-1954 μέναμε μαζί στο ίδιο ενοικιαζόμενο δωμάτιο και μαζί μας επίσης ο μακαρίτης Θανάσης Χουλιβάτος, που έπαιζε μαντολίνο, όπως ο επίσης μακαρίτης Γιαννάκης Τζιούμαρης έπαιζε κιθάρα και ο Γιάννης μάς υποχρέωνε, πριν κοιμηθούμε, να ψέλνουμε δυνατά την προσευχή «Συ που Κόσμους κυβερνάς».
Ήταν από μαθητής Γυμνασίου εξαιρετικό Μαθηματικό μυαλό με δικές του βαθυστόχαστες φιλοσοφίες και ακράτητους συναισθηματισμούς, αγάπης και καλοσύνης, προς όλους αδιακρίτως. Φιλότιμος και καταδεκτικός στο έπακρον, όπως ακριβώς και η σύντροφος της ζωής του Αγνή, το γένος Κωνσταντίνου και Ειρήνης Χινοβίτη, με όλη την έννοια του ονόματός της στην πράξη.
Αργότερα και ως Σπουδαστής Ηλεκτρολόγος-Υπομηχανικός στην Θεσσαλονίκη ήταν πρωτοστάτης τής περίφημης και ιστορικής πορείας Σπουδαστών, με τα πόδια από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, για την δικαίωση τού αιτήματος αναβάθμισης της Ειδικότητάς τους.
Ένα μεγάλο μέρος από τις κολώνες ΔΕΗ στην Βόρεια Ελλάδα και όλες της Βλάστης και γύρω περιοχής, είναι σχεδιασμοί και προσωπική εποπτεία του Γιάννη Παπαστεργίου. Αυτός και με το δυνατό του πνεύμα φώτισε, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Δια του Μαθηματικού και πρακτικού μυαλού του, την εργατικότητα και φιλοτιμία του, κυρίως όμως με τα απέραντα αισθήματα αγάπης και ανθρωπιάς που σκόρπιζε παντού, ο Γιάννης Παπαστεργίου αναδείχθηκε και ξεχώρισε πολύ γρήγορα. Αγάπησε έμπρακτα και αυθόρμητα τους πάντες και αγαπήθηκε ανεπιφύλακτα από τους πάντες και παντού. Τίμησε και τιμήθηκε, εκτίμησε και εκτιμήθηκε ως καλός και αγαθός. Έτσι και έφυγε!
Δεν άλλαξε ποτέ ο σπάνιος χαρακτήρας του. Ούτε και όταν ως Μηχανικός της ΔΕΗ κέρδιζε πολλά χρήματα για την εποχή εκείνη και ήταν ο πρώτος από την όλη μεγάλη παρέα μας, Συμμαθητών και Φίλων, που απέκτησε ιδιωτικό αυτοκίνητο, μία «CORTINA» της τότε εποχής, για την οποία είμασταν υπερήφανοι όλοι, Φίλοι και Συγγενείς.
Ο Γιάννης και η σύζυγός του Αγνή ευτύχησαν να αποκτήσουν στην Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα, δύο τέκνα τους. Την ευρυμαθέστατη και πολυσπουδαγμένη Καθηγήτρια Νατάσα και τον δευτερότοκο γιο τους Κώστα, Καθηγητή και με «θεωρία» τού παππού του Παπα-Κώστα.
Απέκτησαν όμως και εξαίρετο γαμπρό και νύφη, με χαριτωμένα εγγόνια στα οποία αφιέρωσαν όλη την φροντίδα και αγάπη τους, ιδίως μετά την συνταξιοδότηση τού Γιάννη. Χωρίς να μειώσουν την ίδια αγάπη και ιδίως την ολόθερμη και πηγαία υποδοχή και φιλοξενία στα σπίτια τους, στην Βλάστη, Θεσσαλονίκη και Χανιώτη Χαλκιδικής. Πως τα κατάφερναν και τα προλάβαιναν όλα, αυτό μόνον η μέχρι αυτοθυσίας φιλόξενη και φιλότιμη Αγνή το γνωρίζει, που μαζί με τον Γιάννη «έγιναν χίλια κομμάτια».
Μαζί τους και ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Ηλίας Βουλγαρίδης, σύζυγος της Χρυσούλας Χινοβίτη και μικρότερης αδελφής της Αγνής, που έχουν και διατηρούν δικά τους σπίτια στην Βλάστη, πάντα αγαπημένοι και δεμένοι μεταξύ τους.
Τέλος δεν παραλείπω να αναφέρω εδώ ότι, λόγω ιδιαίτερων συγγενικών δεσμών παιδιόθεν αδελφικής φιλίας με τον Γιάννη και την αδελφή του Θωμαή, η οποία πάντα δηλώνει ότι «μεγαλώσαμε μαζί», γνωρίζω ότι η Θωμαή, υπεραγαπούσε τον αδελφό της Γιάννη και όταν επρόκειτο να τον «μαλώσει», παρ’ ότι μικρότερη αυτού, αλλά κατά φύση «τσεκουράτη», τα «άκουγα» εγώ για να τα μεταφέρω στον, πάντα πλούσιων αισθημάτων και ευεργετούντα τους πάντες, Γιάννη.
Θα μας λείψουν πολύ και οι δύο πολυαγαπητοί Γιάννηδες της Βλάστης, αλλά «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει».
Ο πόνος που μένει από όσους φεύγουν, ίσως μπορεί να ελαφρύνει, με την σκέψη και παρηγοριά ότι τα πολυαγαπητά μας πρόσωπα δεν πονούν εκεί στην αιωνιότητα και μακαριότητά τους. Μακαρία η οδός, μακαρία (ευδαίμων) η Μνήμη τους. Καλοτάξιδοι και Μακάριοι, Εσαεί!
Μελάς ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ
