Χθες μιλούσα με φίλο και παλιό συμμαθητή. Φεύγει και αυτός. Γερμανία. ” Λίγα τα λεφτά εδώ φίλε. Δεν κάνεις οικογένεια έτσι”. Απόγνωση παντού. Μια διαρκής παραίτηση η οποία πλέον σε φοβίζει για την δύναμη που έχει να παροπλίζει κοινωνικές δυνάμεις και να αφοπλίζει δημιουργικές διαθέσεις.
Σκέφτηκα να γράψω ένα σπαραξικάρδιο κείμενο, να μας πάρουν τα ζουμιά, να σκουπίσουμε τα δάκρυα, να του κουνήσουμε το μαντήλι και thats all folks η ζωή συνεχίζεται στο μικρό γαλατικό χωριό μας, αλλά είπα δεν βαριέσαι. Θα βρίσω καλύτερα. Και μετά το ξανασκέφτηκα και είπα τι να βρίσεις μωρέ.
Οι άνθρωποι εδώ είμαστε αξιολύπητοι, άσε τα παιδιά να φύγουν στο εξωτερικό μπας και δούνε μια άσπρη μέρα. Σε λιγα χρόνια θα κατοικούν εδώ μόνο συνταξιούχοι, άντε και κάτι πενηντάρηδες που θα τους χαρτζιλικώνουνε οι πρώτοι και καταλάγιασε η ορμή. Όχι. Ο Θοδωρής, ο Μίμης, ο Γιάννης, ο Φώτης, και τα άλλα παιδιά είναι πολύ λίγοι για αυτό που ζούμε ως χώρα. Σε άλλες εποχές ίσως και να ήταν καλοί και να έσερναν με επιτυχία τον πρώτο χορό στις “κοπές το πίτα”, στα περιστεράκια και τα πανηγύρια. Θα μας κάναν χειραψίες με το πλατύ τους χαμόγελο, θα τιμούσαν με την παρουσία τους τους γάμους, τις κηδείες και τα μνημόσυνα μας, θα μας έριχναν λίγη άσφαλτο στον χωματόδρομο που οδηγεί στο μαγαζί μας, θα σχεδίαζαν κάναν δρόμο, θα γκρέμιζαν καμιά γέφυρα, θα μας έφερναν και κάνα ΤΕΙ και θα περνούσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα. Αλλά σήμερα είναι απελπιστικά λίγοι.
Το μόνο που κατάφερε η νέα αυτή φουρνιά πολιτικών ήταν να δώσει μια απάντηση στο ελεατικό ερώτημα. “Είναι δυνατόν το μη ον, δηλαδή το μηδέν, να υπάρχει”; Και όμως είναι δυνατόν. Υπάρχει και διαφεντεύει τις τύχες αυτού του τόπου. Με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες και με μια επίφαση αιρετότητας να τους νομιμοποιεί και να τους ανακυκλώνει. Δίχως να μπορούν να καταλάβουν ορισμένοι πως το να εκλέγεται κάποιος αποτελεί μηχανισμό λειτουργίας της Δημοκρατίας και όχι τεκμήριο πολιτικής ικανότητας. Έχουμε και μια Ραχήλ με δώδεκα χιλιάδες ψήφους να μας το θυμίζει! Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι επερχόμενοι. Με όλους αυτούς που συνωστίζονται στον προθάλαμο της εξουσίας έναν φόβο τον έχεις. Μουτράκλες ανθυγιεινές υπάρχουνε πολλές όπως υπάρχουνε και άνθρωποι που στην θέα τους αναρωτιέσαι γιατί διάολε αυτός ο πήχης της πολιτικής εκπροσώπησης έχει τοποθετηθεί τόσο χαμηλά από τις ηγεσίες των κομμάτων. Δεν είναι δυνατόν, αναρωτιέσαι πάλι, να έχουμε φτάσει στον πάτο και αυτός ο πάτος να έχει γίνει το μέτρο της δημοκρατίας μας. Τελοσπάντων. Απλά δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια της δοκιμής.
Να τους δοκιμάσουμε κι αυτούς και αν δεν μας κάνουν να τους αλλάξουμε. Όχι. Φεύγει πολύ μετά. Θα είναι πολλά τα χρόνια πλέον της αδράνειας και της πολιτικής μετριότητας. Και η χώρα χρειάζεται άμεσα μια πραγματική επανάσταση του αυτονόητου σε όλα τα επίπεδα. Ποιος θα την κάνει αυτήν την επανάσταση; Ποιος θα τα βάλει με όλον αυτόν τον εσμό των επαγγελματιών πολιτικών, της κρατικοδίαιτης κυρίαρχης λογικής και του παρασιτισμού σε όλα τα επίπεδα; Όποιος και αν είναι είμαστε μαζί του. Με όποιο κόστος πια και με όποιο τίμημα…
